Casual chique

door Marc

Ik ga het hebben over ‘interpretabilisme’, en dan vooral over de multi-variant ervan. Mocht je niet weten wat ik bedoel; met name mensen die regelmatig bepaalde woorden anders of verkeer interpreteren lijden eraan. Soms ligt het aan de lezer van het betreffende woord zelf, vaker nog aan de schrijver ervan. Door een bepaald woord of kreet bewust te kiezen, overschat je de intrinsieke kennis van de lezer.

Neem bijvoorbeeld de aanduiding ‘casual chique’.

Dat kan natuurlijk van alles betekenen. De scheidslijn tussen casual en chique is niet hard. Bovendien, de factor ‘invulling’ speelt een beslissende rol. For the record, het stond op de huwelijksuitnodiging van mijn schoonzus en zwager. Ook for the record; ik ben ooit getrouwd in een spijkerbroek. In Las Vegas. In de spijkerbroek van mijn ex. Daar ligt mijn lat betreffende chique in de context van de huwelijksceremonie.

Casual chique dus. Hoe moest ik dat zien? Er stonden geen plaatjes bij. Dan ga je jezelf vragen stellen. Nee wacht, laat ik eerst even door mijn kledingkast bladeren. Daarin vind je pak ‘m beet 400 t-shirts, een paar houthakkershemden, wat spijkerbroeken. Twee grijze pantalons. Drie paar sneakers. Een paar Vans. Een paar DocMartens. En een colbertje inclusief naadrafelslijtage dat ik ooit in een tweedehandskledingwinkel heb gekocht. Plus een paar schoenen die mogelijk voor chique door kunnen gaan, maar al twee jaar uit staan te drogen onder de cd-opbergkast.

Dat is heel veel casual en nauwelijks chique.

Komt bij dat ik een tikkeltje rebels wordt als er iets van mij ‘verlangd’ wordt. Het voelt al snel als ‘iets opgedragen krijgen’. Ik ben er niet trots op, maar tijdens militaire dienst heb ooit een weddenschap tussen twee pelotoncommandanten gesaboteerd door de gevechtsbaan tragisch traag over te tijgeren en en passant de loop van de Uzi vol zand te kruipen waardoor ik deze voordat ik kon vuren eerst nog moest schoonmaken. Mijn peloton werd laatste, weddenschap verloren. Zelden heb ik mijn achternaam zo vaak in een zin gehoord.

Terug naar mijn kledingkast. Onder zachte, goedbedoelde druk van R. heb ik op het hoogtepunt van de beslisstress A. de verkeerde schoenpoets gekocht om de uitgedroogde leerlappen die al 2 jaar onder de kast staan te regenereren. B. een nieuw hemd besteld dat niet matchte met de pantalon. En C. een moment overwogen om mijn complete kledingcollectie in de fik te steken. Wat betreft kledingkeuze legt R. de lat vele malen hoger dan ik.

Dan de feestdag zelf. Interpretabilisme – zoals ik al zei – heeft een multivariant. De meeste gasten bleken bijlange niet zo te hechten aan de casual chique-wens van het bruidspaar. Ik zag gympen. Ik zag spijkerbroeken. Er waren mismatches. Oftewel; heel veel casual. Het multi-interpretabilisme had gewonnen. Petje af zou ik zeggen, ware het niet dat ook een pet als casual wordt gezien en ik – de onmiskenbare petdrager die ik ben – tijdens dit zeldzame petloze moment geen pet droeg ter afname.

Advertentie