Het midweekje

door Marc

De jongste is terug van een midweekje Engeland. Ze is 11 jaar oud. Dat feit alleen al neemt – ook al is ze tijdens de reis vergezeld van met klasgenoten en leerkrachten – een hap uit mijn hart. Kijk, acht jaar basisschool is grotendeels acht jaar elk jaar hetzelfde. Je weet waar je als ouder aan toe bent. Het is veilig. Het is overzichtelijk. Schattig. Lief zelfs.

Dat alles verdwijnt op de brugklas volledig. Vol-le-dig. Als in helemaal. 100%. Magister is niet hetzelfde als ‘aan de schoolpoort’ staan. Het midweekje volgde al 4 weken na de schoolstart. Er was nog net tijd genoeg om adem te halen. Wat school vervolgens onvoldoende communiceerde – vind ik hè – was hoe belangrijk deze reis werkelijk is. De jongste volgt namelijk tweetalig onderwijs en dus is de reis niet facultatief. Hoé belangrijk, werd al snel duidelijk. Een klasgenootje vergat zijn paspoort onder de klep van het kopieerapparaat in de lokale bieb. Bam. Doei tweetalig onderwijs. Een ander klasgenootje kreeg heimwee en moest naar huis. Bambam. Doei tweetalig onderwijs.

Zo ruk je prille vriendschappen dus bruut uit elkaar.

Het midweekje zelf is behalve leuk, ook fantastisch voor de sociaal-emotionele ontwikkeling. Tel maar op. Geen zanikende ouders in de buurt. Immers, geen ‘doe dit, doe dat, stop daarmee, wat denk je nou zelf?’ meer. Vreemde taal. Conflicten los je zelf maar op. Knokken tegen de heimwee. Prima beton voor de basis onder je ras naderende volwassenheid.

Het gat in mijn hart is het met die constatering vanzelfsprekend niet eens, maar dat lossen het gat en ik samen nog wel op. Misschien dat ‘de confrontatie’ met dit alles bijvangst is. De confrontatie met het loslaten van je kind. De confrontatie met de eisen van het middelbare school leven. De confrontatie met het mores van het ouder worden.

Maar goed. De brugpiepers zijn nauwelijks van de boot of er is al een galafeest. Duur: tot 23.30 uur. Ouders: niet welkom. Ja joh. Tuurlijk. Ik bedoel, het is maar mijn kind hè. De jongste notabene. Terwijl ik de avond van het feest op de bank in slaap dreig te sukkelen, valt het eerste 2 seconden filmpje binnen. Gefilmd in een kwaliteit zoals je die kent van straatgevechtgetuigenvideo’s. Je weet wel, heel veel beweging, blurry, verwarring en geluiden die je nog nooit hebt gehoord. Zo communiceren onze kinderen dus gezelligheid. Noem mij gerust overbezorgd, maar stiekem hoop ik eigenlijk dat ze denkt; al die drukte, al dat harde geluid, de slechte muziek. Vreselijk. Ik blijf lekker tot mijn 24ste bij mijn ouders op de bank. En by the way (want tweetalig hè) die wereldreis ga ik ook niet maken.

Conclusie; ik ben geen misgunner, ik ben gewoon een hele beroerde loslater.

Advertentie