Heel even pijnlijk, daarna een sterk verhaal…

door Marc

De oudste en een klasgenoot vertrokken vroeg in de ochtend. Het was een studiedag en dus teveel tijd om in te vullen. Voor een puber is vroeg in de ochtend op een niet-schooldag elk tijdstip na 12 uur. Ze hadden vage plannen, ’n richting hadden ze. Meer niet. Twee avonturiers op krakkemikkige fietsen met daarop een lijf dat wil bewegen. Een lijf dat onvermoeibaar is totdat het dat niet meer is. De richting was oost.

Een bijna 14-jarige heeft niet veel nodig om ergens een missie van te maken. Een vaag idee. Een verzinsel, een dagdroom. Een raadsel om op te lossen. Wie de film Stand By Me heeft gezien begrijpt het punt. Met al het mooie van het leven in de rug peddelden ze door de binnenlanden van Brabant. Zij aan zij. Voor even verlost van het gezeur en gezemel van bezorgde ouders of dwingende schoolbanken.

Het werd een dag om ooit lachend aan terug te denken. Zijn opa zou trots zijn geweest. Opa fietste in twee dagen naar Zandvoort, sliep onderweg langs de weg en vertelde daar regelmatig over. Dat is wat ik wil zeggen. Zandvoort was zijn opa’s ‘brood in de krant gewikkeld’-moment. Zijn ‘drinken bij de waterput’-herinnering. En niks geen mobieltje voor de bereikbaarheid. De generatie van de oudste heeft een pinpas, een Doppler en Whatsappt elke 5 minuten een statusoverzichtje plus puberhilarisch videootje door.

Ze peddelden vanuit Tilburg richting Eindhoven. Verwonderden zich op z’n stads over dorpen als Moergestel en Best en rolden ergens diep in de middag via de noordkant de stad in. Daar schrokken ze van het PSV-stadion, wat logisch is als het enige stadion dat je van dichtbij kent het Willem II-stadion is. Bij de Action scoorden ze een tube zelfbruiningscreme (for real?) en een oliesjeikkostuum om na het weekend naar school aan te trekken. Gewoon, voor de grap.

Puberhumor; het eerste dat je als volwassene kwijtraakt.

Op de terugweg reed de oudste lek. Omdat de fietsreis onaangekondigd plaatsvond, voelden wij ons niet verplicht hem op te pikken. Regel het maar. Bel maar ergens aan. Vraag om hulp of wandel terug. Punt is dit. Ouders die jou ophalen en terug naar huis brengen? Dat wordt nooit een boeiend verhaal, hoe leuk je het verder ook aankleedt. Het zelf oplossen wel. Het is een herinnering die ze diezelfde ochtend in gang hadden gezet, die ze zelf samen creëerden en samen moesten volbrengen. Laat het dan maar even spaak lopen. Dat is maar heel even pijnlijk, maar meteen daarna wordt het een sterk verhaal.