Heb Het Er Maar Over

Vertelt doorgaans de waarheid

Tag: verhaal

Puik verhaal zeg…

E969E305-B492-42FB-9923-ED0E44E7A6B2.jpeg

Hij heeft een Marvel superheld verzonnen. Jay Steward, zo heet hij. Vindt hij een Marvelachtige burgernaam. Net als Tony Stark, mompelt hij ter verdediging. Ook wel bekend als Iron Man.

Wild gesticulerend vertelt hij dat Jay kan veranderen in een vliegende panter. Ik lach hardop om de herinnering. Wist je dat Anton de schooldirecteur van de Luizenmoeder vroeger ook een vliegende panter was?, zeg ik. Grote ogen kijken me aan, alsof hij net ontdekt dat het wiel dat hij heeft uitgevonden al 10.000 jaar bestaat.

Een Flying Panther dan, vervolgt hij. En die panther heeft ijzersterke reflexen, een ongelofelijke snelheid en waanzinnige krachtsexplosies. Oh en laserstralen die dan uit zijn klauwen schieten. Dat allemaal samen is zijn superkracht. Overigens ligt enige verwarring met de Black Panther op de loer. Lacherig wimpelt hij dat weg met een ‘je snapt er ook niks van’.

Ik leer dat Jay Steward een knop op zijn borst heeft die in contact staat met geinjecteerd panter-super-dna in zijn ledematen en op zijn rug, waar onmiddelijk na het indrukken vleugels verschijnen. Eén druk op de knop en al zijn kracht verschijnt. Hij doet voor hoe Jay zonder pak of technofrutsels van een gebouw duikt en tijdens de val een klap op zijn borst geeft.

En BAM! Daar zijn ze! De vleugels! Lasers!

Ter illustratie heeft hij zijn knuffelpanter voorzien van allerlei snufjes en toefjes van dit en dat.

Ik luister aandachtig naar zijn verhaal. Zijn opzetjes worden steeds rijker en gevarieerder.

Ik geef hem – vrijblijvend, let wel – wat aanvullende ideeën. Leuk al die lasers, maar waarom? Waar zit de pijn, waar zit Jay’s struggle? Dus stel ik voor dat Jay als wetenschapper bij SHIELD werkt en zich niet serieus genomen voelt door de Avengers en daarom wil laten zien wat hij kan. Wat hij waard is. Zijn eigen schurk creëert uit een soort kinderlijke afwijzing. Later blijkt dan ook dat hij vaker afgewezen is in zijn leven en een serieus hechtingsprobleem heeft. Leuker nog, afwijzing is de rode draad in zijn leven. Dat geeft een mooi laagje extra diepgang aan het verhaal.

Trouwens, mocht je onbekend zijn met het Marvelwereldje, SHIELD is een antiterroristische veiligheidsdienst met de Avengers als een soort knokploegje met superkrachten. Knokkend voor een veilige wereld. Een soort van NATO, maar dan sexy en razend effectief.

Afijn, allemaal ideeën om de basis van het verhaal te verstevigen.

Hij luistert aandachtig. Oké, zegt hij. Dat is best aardig. Maar ik wil liever dat de boeven Jay’s gezin gijzelen en dat de Avengers het veel te druk hebben, want er is veel criminaliteit in Amerika en dat hij dan zelf de schurken gaat vangen.

…En dan alsnog bij de Avengers mag, vul ik enthousiast aan.

Ik luisterde als kind nauwelijks naar de tips van mijn vader. Ook niet als tiener. En als twintiger knikte ik alleen maar van ja, elke keer als mijn vader mij hielp met ideeën. Ik nam hem onvoldoende serieus. Wat weet jij nou, dacht ik dan. Een achterlijke  tienerrebelsheid was het. Ik was eigenwijs, ik zou er zelf wel uitkomen.

Mijn vader bleef tot aan het einde van zijn leven mijn adviseur en raadgever. Het was alles waarmee hij zijn vaderlijke taak nog kon omarmen. Mij vrijblijvend te prikkelen, waar mij dat zelf niet lukte. Het was uitsluitend mijn vaders’ enthousiasme en zijn haast grenzeloze overtuiging dat ik meer kon dan dat ik wilde.

En nu lijk ik op hem. Al moet ik toegeven dat de ideeën die zoonlief uit zijn mouw schudt nu al goed zijn. Nu al rijker en dieper verweven zijn dan die van mij toen ik tien was. Maar – ja sorry hoor – ze zijn niet zo goed als die van mij nu. Maar dat ga ik natuurlijk niet zeggen, deed mijn vader ook nooit. Dat ontdekt hij op een dag zelf wel, als hij zijn kinderen gaat adviseren en prikkelen. Dan zal mijn taak als vader er ook opzitten.

Advertenties

Van lezen word je moe

FullSizeRender.JPG

Ik las onlangs over taal en waarom lezen wel of niet belangrijk is. Er stond geschreven dat onze samenleving afhankelijk is van taal. We zijn een getekstualiseerde samenleving volgens bijzonder hoogleraar Adriaan van der Weel van de Universiteit Leiden.

Kijk, dat is nog ‘s serieuze taal. De man orakelde over hoe je brein leert van het lezen van verrassende teksten. Hoe het je brein creatief en adaptief maakt. Hoe het je brein voorbereidt op de rest van je leven. Hoe je moet oplossen en hoe je met de onvermijdelijkheid van een bepaalde uitkomst leert leven.

Lezen en schrijven helpt je met het verplaatsen in een ander. En je leert er beter door denken. Een vaardigheid die menigeen lijkt te ontberen. Als je leest ontcijfert je brein letters, woorden en zinnen. Dat maakt lezen vermoeiender dan bijvoorbeeld kijken. Je brein zoekt naar begrip. Houvast. Aangezien hersenen altijd op zoek zijn naar nieuwigheid, voed je de hersenen door te lezen, letterlijk.

Ergens anders las ik een blog van ene Geert Kimpen. Hij leert werknemers zichzelf beter leren kennen door ze eerlijk en open over hun leven te laten schrijven. Hij leert ze dat tegenslag je juist menselijk maakt, niet zwak. En door dat verhaal over je tegenslag te delen, onderscheid je je van de rest.

Verhip, dat is wat ik hier al een paar jaar doe. Herkenbaar dus. Ik geef me bloot en stel me kwetsbaar op. En het maakt me onaantastbaar, want het is wie ik ben. Daar kun je van vinden wat je wilt, het verandert niets aan wie ik ben. (In een interview met Beau van Erven Dorens – notabene – las ik over een vergelijkbare emotie. De beste man jankt om alles. Dat is best verfrissend om te zien.)

Beide stukken spreken zich – zij het elk op andere wijze – uit vóór lezen en schrijven. Maar ook voor verhalen. Nu is het niet zo dat alles in het leven om verhalen draait. Al kun je overigens wel alles in het leven vertalen naar een verhaal. Feit is dat we allemaal ons eigen verhaal zijn en op die manier met elkaar verbonden zijn. In de verhalen herkennen we elkaar. Als mens neigen we naar elkaar. Dat is mooi. Zo kunnen we meer begrip creëren. En begrip voor elkaar houdt de boel doorgaans op de rails.

Maar wie niet goed leert lezen en schrijven zal grote moeite hebben om zoiets als een betoog te begrijpen, zal moeite hebben met studeren, zal moeite hebben met het ordenen van informatie, zal moeite hebben om verhalen te begrijpen voor wat ze zijn. En zal in een op taal en schrift gestoelde samenleving zijn plek maar met moeite in kunnen nemen.

En wie leest en schrijft (en dus begrijpt) zal de boel – waaronder vooral zijn of haar eigen leven – veel minder snel verkloten. En beter nog, het leven van een ander net zomin.

%d bloggers liken dit: