Ons lot

8680A612-60B8-4FD8-8B0B-3FA16392B1E6.jpeg

…maar stel hè, stel we winnen die 30 miljoen, droomt R. hardop.
We dromen veel en vaak in december.
Dan hoef ik echt niet – weet ik veel – in het buitenland te wonen of zo, droomt ze hardop verder. Want dan wordt dat zomin-mogelijk-vliegenprincipe van jou wel een uitdaging, daagt ze me uit.
Ik hap.
Alsof we dan elke week heen en weer vliegen, merk ik weglachend op.
Kunnen we dan niet beter zelf een vliegtuig kopen? stelt R. voor.
En dan op zonnepanelen de oceaan over vliegen zeker. Kan helemaal niet. Kopen lost niets op, kap ik af. Opnieuw hap ik.
R. droomt verder.
En dan in New York wonen, planten we van tevoren wel wat boompjes ter compensatie. Ze kijkt er sarcastisch bij.
We charteren een vliegtuig, droom ik hardop mee. Een lijnvlucht. Niet zo’n Kardashianstyled privéjetliner waar Ye West direct na take-off een imbeciel dansje doet en dan zegt dat hij van puur goud is gemaakt. We nemen alleen mensen mee die nooit op vakantie kunnen. Omdat ze er geen geld voor hebben of omdat ze altijd voor andere mensen zorgen. En we kopen meteen een reisbureautje om voor al die mensen elk jaar weer een vakantie te regelen. Maar niet in onze loft in Williamsburg, dan wordt het daar te druk binnen.

We lachen hardop.

Dat is ons lot, wonen in een 100% duurzame, energieneutrale recyclebare loft in Williamsburg. Dat is overigens een wijk in Brooklyn, wat weer een stadsdeel van New York City is.

Voorpret kent geen grenzen. Woordgrappen ook niet. Kijk, die woordgrap over voorpret claim ik dus bij deze. (Beste reisorganisaties en scholen; mail me effe via puikverhaal.nl.)

Geen grenzen dus. De enige grens die we hebben is de 30 miljoen.

R. wappert staand in de keukendeur ons lot voor mijn ogen. Of ja, lot, lot. Het is een kassabon met een code erop. Typisch zo’n vodje dat je in je broekzak vergeet en dan mee in de was gaat. En dat je dan kunt fluiten naar je mini-cooper of je 30 miljoen.

Maar dit jaar wordt anders pret R. ons voor. Ik voel het, zegt ze luid en duidelijk. Zelfs het lot kan haar horen.

Een dag later. De score.

Nou, niks dus. Noppes. Dikke nada. Geen eurocent. Niet eens het laatste nummer goed. Het zij zo. Onze voorpret is voor maar 30 euro flink aangescherpt. Het is dus niet voor niks geweest.

Volgend jaar winnen we, zeker weten! Kopen we dan wel die loft in Williamsburg en geven we 15 miljoen aan de Alzheimerstichting. Want dat we dat allemaal wilden, wisten we vorig jaar nog niet. Nu wel. Vorig wilden we de prijs op een spaarrekening zetten. Dat had ons dan 0,1 % rente opgeleverd. Best veel eigenlijk, als je 30 miljoen hebt maar geen loft in Williamsburg. Best veel ook als je alleen de voorpret hebt, maar niet de afdronk.

Advertenties