Heb Het Er Maar Over

Vertelt doorgaans de waarheid

Tag: leven

De natte spijkerbroek

De jongste gaat na de zomervakantie naar de middelbare school. Groei laat zich niet tegenhouden hè. Als ouder laat je los totdat je handen leeg zijn en tenslotte laat het leven jou los. Grootser dan dat ga je het niet treffen.

That’s life en dat tilt soms best zwaar. Bijvoorbeeld elke keer als ik mijn kinderen een beetje verder zie vervagen en veranderen in jong volwassenen. We weten waar dat op uitdraait. Inderdaad. Een eigen leven. Doei pap, tot ooit een keer! Ja ik beloof af en toe eens langs te komen. Je verjaardag? Ik app je, oké? Hou van jou!

Ik ben een slecht voorbeeld. Het had mij gesierd als ik mijn ouders later in hun leven vaker had bezocht. Dat bijt. Ergens wist ik dat al. Ik heb dat veel te lang voor lief genomen. Komt nog wel, dat idee. Nou nee dus. Het leven houdt van ironie dus bijt mijn falen mij nu grandioos in de reet. Het komt allemaal neer op ordinair afscheid kunnen nemen en daar ben ik nooit goed in geweest. Zoals ik al zei, dat tilt soms best zwaar.

Afijn. De jongste had onlangs een kennismaking op haar nieuwe school (ouders waren niet welkom) en daar had ze ontiegelijk veel zin in. Want groep 8 is doodsaai, de juf is – tja, wat zal ik ervan zeggen? – niet haar vriendin en de musical zit er inmiddels zo ingestampt dat ze de tekst van alle andere kinderen foutloos souffleert. Ergo, in groep 8 viel bij voorbaat al weinig te halen. Een jaar is dan heel lang.

Haar brugklas daarentegen lijkt een lot uit de loterij. Vijf klasgenoten van groep 8 (waaronder haar BFF) en een vriendin van toneel zitten bij haar in de klas. En eerlijk, dat is maar heel even belangrijk, want je weet hoe dat gaat in de brugklas. Na twee weken zal de vriendinnenportfolio flink uitgebreid zijn en verwacht ik dat van de vijf klasgenootjes alleen haar BFF blijft hangen.

Wij de ouders werden diezelfde avond pas op school verwacht. Zie je trouwens hoe handig ze de kinderen al scheiden van de ouders? Heel subtiel. Ze rukken de pleister er gewoon af, met alle onderliggende haren.

In de aula loodste ene Ruud ons door een ellenlang relaas over laptophuur, ‘iets dat militair getest was’, ‘het nieuwste van het nieuwste’ en de rest van de jadajada. Na zijn tweede ingestudeerde grap dwaalde mijn aandacht af en was ik weer heel even terug in 1987. Daar zat ik. In de schoolbank. In een zeiknatte strakke Edwin, nergens zin in, te dagdromen met blauwe rillippen. Sommige dingen zijn er voor altijd, aangespoord door de context.

Ik heb nu 6 jaar tijd om me voor te bereiden op het volgende afscheid. In potentie is dat het op een na grootste afscheid dat er is. Het onvermijdelijke ‘uit huis gaan’, het ‘op kamers gaan’. Godweet gaat ze filosofie studeren in Groningen. Kan hè. Of toegepaste wiskunde in Madrid. Al zet ze voorlopig in op een carrière als cabaretière en – ik heb het opgezocht – daar is in de buurt ook een opleiding voor. Kwartiertje met de trein. Niks mis mee. Just sayin’. Hoe dan ook is zij over 6 jaar een jonge vrouw met een fantastische toekomst voor de boeg en ben ik een vader met verlatingsangst die zijn tranen wegknijpt.

Life’s all about choices…

Groepje mensen.

Je leest het wel eens, life’s all about choices. Ja duh, wat ‘n dooddoener. Opmerkelijk genoeg is het leven zelf helemaal geen keuze. Het leven is het belangrijkste in het leven dat er is, zodra het er is, maar het is dus geen persoonlijke keuze. (Deze zin heb ik trouwens zes keer opnieuw geschreven.)

Stel je voor dat je kunt kiezen om te leven. Of niet. En stel je voor dat iemand of iets – dat kan alles zijn en net zo goed niets – jou de kaders van het leven uitlegt. Dit spreekwoordelijke ‘iets’ pakt er voor de duidelijkheid ‘een afbeelding van een groepje mensen’ bij. Het wijst aan. Dat hier is het leven. Vertel. Wat is het eerste wat je denkt? Lijkt het je wat? Heb jij daar zin in?

Het kan namelijk alle kanten opgaan of in rook op. Dat weet je bij de start niet.

Voor de volledigheid, van dit pre-geboortegesprek onthoud jij niets. Meer dan de gedachte die je nu bent, word je niet als je ervoor kiest om niet geboren te worden. Kies je daar wel voor dan sta je er naakt en alleen voor. Niemand die je handje vasthoudt. Bovendien, er is geen idee wie je ouders worden. Idioter nog, het is niet eens bekend wat jij zelf wordt; vrouw, man, non-binair. Het is net Russisch roulette.

Spannend dus.

Wat jij ervoor terugkrijgt? Goeie vraag. Geen idee. Een en ander ligt aan je ouders. Er zijn er die beloven je bijvoorbeeld een plek in de hemel. Lachen natuurlijk. Er zijn er met een Efteling-abonnement. En er zijn er die beter geen kinderen kunnen krijgen.

Terug naar de foto. Dat zijn dus mensen. En zo te zien hebben zij het niet verkeerd getroffen. Mensen leven gemiddeld zo’n 76 jaar. Ligt eraan hoe je leeft en of je tijdens je leven geluk hebt. Samengevat maak je dus 76 jaar lang heel veel afwegingen en dan ga je dood. Dat is sarcasme. Ook wel bekend als een vorm van humor. Ga je allemaal nog leren, mits je kiest om te leven.

Eerlijk is eerlijk, het leven is soms erg complex. Dat komt vooral door je prefrontale context. Oftewel wat je er zelf bij bedenkt. Wat? Oh, cortex, sorry. Een of ander genie geeft je een groeiend bewustzijn. Niet ik. Ik ben maar een gedachte in het hoofd van niets. Net als jij. Dat van dat groeiende bewustzijn heeft de mensheid geweten. Man, man. Een geweten heeft de mens ook gekregen, direct na het bewustzijn. Haha, snap je?

Daar maak je ook je afwegingen mee. Keuzes. Ga maar ‘s naar een Jumbo. Schap met de chips. Succes. Of laat je kinderen – want die kan jij ook krijgen als je leeft – zo’n Funko-pop kiezen in een speelgoedwinkel. Om knettergek van te worden. Het wordt je het hele leven gewoon zo lastig mogelijk gemaakt. Zodat beslissingen die er wél toe doen, ook niet gemaakt kunnen worden en veel mensen een groot deel van de beperkte tijd die ze krijgen op het verkeerde paard wedden. Dat laatste is een spreekwoord. Leer je ook nog.

Het raarste is dat alles wat je doet en niet doet, niet eens voor jezelf is, maar voor de mensen om je heen. De mens is een proces. Een mens groeit en verandert. Zoals alles om jou heen als mens groeit en verandert. Voortdurend. Waar jij op microniveau aan jezelf werkt, zijn al die miljarden microniveaus samen een gigantisch groot veranderend macroniveau. ‘Aan jezelf werken’ kan ook kapotmaken betekenen by the way. Of uitputten. De mens heeft op micro- en macroniveau de laatste 50 jaar nogal wat dubieuze afwegingen gemaakt. En omdat iedereen in een ander jasje geboren wordt, is iedereen een stukje van een gigantische puzzel.

Maar goed, terug naar de vraag. Wil jij dat wij jou geboren laten worden of wil je dat niet? Heb je zin in avontuur? Wil je zijn of niet? Het is A of niks.

Ben je er nog?

Hallo?

Ben je er nog?

Hallo?

Nou ja zeg.

%d bloggers liken dit: