The Chosen One

Ik noemde ons gezin lange tijd gekscherend The Chosen Few. Iedereen om ons heen leek besmet te raken behalve wij. De zoon noemde ons onlangs zelfs nog ‘de kinderen van Jesus’. Dat was overigens net zo gekscherend bedoeld. Je voelt het al. ‘Noemde, lange tijd, leek’; verleden tijd.

Inmiddels is de zoon kind van Jesus af en dus ook niet meer uitverkoren. Hij is positief bevonden door de teststraatstokjes. The Chosen Few is daarmee een persoon fewer.

Riep ik gisteren nog dat ik mezelf stilaan als The Chosen One zag, is die egostreling inmiddels onthoofd. Twee streepjes op de teller en dan weet je het wel: ook The Chosen One is positief. Met twee vaccinaties, een booster en nu dus een besmetting zit ik tjokvol antistoffen. Kom maar op met je 2022.

The Chosen Few, downsized tot twee en ja hoor, een dag later tot één, omdat ook R. eraan moet geloven. Zo brokkelt The Chosen Few in nauwelijks vier dagen af naar een clubje ordinaire coronaquarantainestapelaars. De mix van niet-geïsoleerde besmette en onbesmette huisgenoten maakt er een ingewikkelde som van. Dus slaan we aan het rekenen. Overigens zou een formule het rekenwerk kunnen vereenvoudigen; laten we het de Stelling van Van Dissel noemen. Grof gerekend zitten we meer dan een maand opgesloten, althans de laatst besmette. Inderdaad, je hoort het goed. Zo klinkt een kop die ontploft.

Wat doe je dan? Snel nog wat boodschappen halen en elkaar in het gezicht hoesten, dat doe je dan. Meteen. Kuch! Hier. Corona. Graag gedaan.

PS De persco van 26 januari schopt dit hele verhaal onderuit. The Chosen One mag morgen naar school. Blij dat we niet in haar gezicht hebben gehoest.