Zó moe van

 

A758BF2C-C9D2-4E06-AA49-FDC628DDCD59.jpeg

Grote kwesties trekken aan. Meningen vooral. Eilandjes worden dan snel opgespoten. Hoge lemen wallen worden aangelegd en voordat links en rechts het weet zitten ze elkaar in loopgraven te bestoken met gifgas. Die opstelling is natuurlijk een kansloze verspilling van energie en tijd.

Lange tijd probeerde ik, kansloos gevangen op mijn eigen eilandje, langs de rand van het discours een beetje nuance voor mezelf aan te brengen. En ruim voordat mijn brein de betreffende kwestie snapte, schopte de zoveelste rake nuancering de mijne onderuit.

Ik kwam er niet meer uit.

Het inmiddels net zo beminde als uitgekotste Nashville-document bijvoorbeeld, dat had mij vroeger gegarandeerd op de barricaden gekregen. Daar zou ik dan staan. En dan? Dan had iedereen geweten dat ik niet in god geloof. Dat ik religie ook maar een mening vind. En dat ik medelijden voel voor de mensen die hun waardevolle leven opofferen aan een boek en een fantasie. En wat koop ik daarvoor? Niks dus.

Deze zelfs voor religieuzen ongekende achterlijkheid gaat geen deuk in een pakje boter slaan. De handtekeningzetters zijn gewoon bang voor de toorn Gods. Dus als een man als Van Der Staaij één keer onverhoeds denkt aan een andere penis dan die van hemzelf of – godbetert – aan een trio met zijn buren, brandt hij na zijn dood oneindig lang in de hel.

Beetje overdreven hoor, maar hé het is wat zijn boek zegt dus dan zal het wel waar zijn. Ik denk dan succes met de rest van je fantasieloze leven Kees. Laat religie in godsnaam niet je begeestering dwarszitten. Onderdruk niet wat de evolutie jou oplegt. Dus lieve mannen en vrouwen die van andere lieve mannen of vrouwen houden; goed zo.

Maar na een paar dagen al is alles gezegd en elk argument op tafel geweest en is helemaal niets veranderd. Niemand is van mening veranderd. De discussie zit op slot. Zoals veel discussies de laatste tijd. Het midden is weg. En als het midden er niet meer is, verdwijnt ook de nuance en het onderlinge begrip. Discussiëren is luisteren zonder te veroordelen en praten zonder te wijzen. Ik ben er trouwens ook niet zo goed in, getuige dit stukje. Ik laat me in elk geval niet meer gek maken. Al heb ik wel vier gele hesjes in de auto liggen. Dus als Rutte…Afijn.

Misschien kan ik me beter – als ik me überhaupt al druk moet maken – opwinden over randzaken. En daar weer de randzaken van. Randzaakjes dus. Voetnoten van het grote nieuws. Kleine ergernissen groot maken en daar mijn energie maar aan verspillen. En er tenslotte over schrijven, dan heb ik er tenminste dát nog aan gehad.

En ik heb er een gevonden hoor. Een joekel.

Schoolmelk.

Inderdaad. Het staat er echt.

De kinderen kregen de eerste twee dagen na de kerstvakantie géén melk op school. Lees: géén melk. Ondanks het schoolmelkplan en ZONDER DAT WIJ ERVAN WISTEN!

Deze prangende kwestie is maar van een beperkt aantal invalshoeken te begrijpen. En behalve de betreffende ouders en hun kinderen valt er verder niemand over. Of wacht, zelfs de meeste kinderen en hun ouders liggen er niet eens wakker van.

Ik wel. Ik was ziedend.