Heb Het Er Maar Over

Vertelt doorgaans de waarheid

Tag: comfort zone

Het Gekronkel


Ik werd roerloos in foetushouding gevonden op het vloerkleed voor de bank. Ik lag daar een beetje voor de grap. De hele dag al mopperde ik over de dingen die niet lekker liepen, wat in principe en gezien de situatie waarin we met ons allen leven niet eens zo heel veel is.

De foetushouding was demonstratief. Het gezin giebelt altijd als ik iets onverwachts doe. Alsof ik vooral een heel saai mens ben dat nooit uit de band springt. Als ze erom zouden vragen zou ik ze graag over vroeger vertellen. Toen was mijn band een stuk losser. Maar omdat het gezin dat nooit of zelden doet, begin ik er meestal zelf over.

Afijn. Moe ben ik wel. Heel erg moe. Maar dat zijn we allemaal. En als je moe bent ga je liggen. En eerlijk gezegd, het lag best lekker voor de bank.

Wat doet papa daar, zei de dochter.
Papa ligt in een foetushouding, zei R.
Wat is dat?
Zo zit je in de baarmoeder. Dat noemen ze zo, alsof je terug wilt naar die tijd.
Waarom zou je dat willen, zegt ze.

Dit is way uit mijn comfort zone zeg ik, terwijl ik mijn 206 stijve botten aan de bank omhoog trek.
Heb ik jullie al eens verteld over die keer dat ik belachelijk ver uit mijn comfort zone kroop. Of beter gezegd danste.

Het was duidelijk, ik greep mijn ‘verhalen over vroeger’ kans.

Vertel! dacht ik te horen.
Vooruit dan, omdat jullie zo aandringen.

Tijdens het eerste jaar van mijn opleiding kregen we Dans. Lang verhaal. Dans, maar dan als onderdeel van een creatieve therapie-achtige invulling. Of ja, weet ik veel. Ik zat immers op een Sociale Academie. De opleiding die ik er volgde was in de basis een ‘commerciële opleiding’ die ze nergens anders kwijt konden. Wat dat betreft matchte de opleiding en ik prima. Wat ik wil zeggen is, wij studenten Vrijetijdskunde hadden het ‘social-gen’ niet zozeer. Dus dans? Wat moesten we daarmee? Het was letterlijk de reden waarom we ons ongenoegen over de invulling van de opleiding uitten in een studentenstaking.

Comfort zone dus. We moesten ‘afdansen’ en laten zien dat we het begrepen. Medestudent D. en ik kozen ervoor om onze geboorte in een abstracte vorm uit te beelden. En die geboorte begint – precies – in de foetushouding. Eenmaal in het licht van het leven ontvouwde zich een bizar gekronkel. Je kon er van alles uithalen. Of niks. Die serieuze blik, alsof je een stuk van Dostojevski voordraagt. De apotheose.

Dat moment, die afdans. Het uit mijn schulp moeten kruipen waar IEDEREEN bij aanwezig was, de schaamte naast me neerleggen. Ik wil het niet traumatisch noemen, maar voor een introvert is uit zijn comfort zone stappen niet bepaald voor de hand liggend. Traumatisch is dichtklappen voor een halfgevulde collegezaal terwijl je je afstudeerscriptie uit de doeken doet en de sheets op de overheadprojector die je gebruikt je haspelende brein niet eens kunnen helpen.

Heb ik van horen zeggen hè.

Mijn hart en hoofd gingen kapot, de dansdocente was onder de indruk, wij kregen een 8, gingen vervolgens staken en Dans werd uiteindelijk van het curriculum geschrapt.

Dat gevoel heb ik nu ook. Stomgeslagen zijn door de omstandigheden. De blik van iemand die het licht in zijn hoofd even kwijt is. Elk greintje goed nieuws wordt meteen onderuit geschoffeld door een nieuwe mutant. Of horen over een vaccinatieprogramma dat nog niet weet dat het laatste zal worden. Je adem ontnomen door het gestuntel en gestotter van een demissionair kabinet dat zichtbaar grijs wordt voor land en natie.

In welk lekkend bootje hebben we ons in godsnaam als mensheid gemanoeuvreerd? Voor elke emmer die we eruit pompen klotsen er meteen twee terug. Dat machteloze gevoel. En geen studentenstaking of nagespeelde geboorte die dat kan oplossen. Dan is het toch volkomen logisch dat je ooit op een dag symbolisch in elkaar gekronkeld voor de bank gaat liggen.

Ja toch? Zeg alsjeblieft ja! 

Jezelf een beetje bijschaven

rust

Heb je dat artikel over de comfort zone gelezen? zei R.
Echt iets voor jou, vulde ze glimlachend aan.
Ik knikte ja.
Ik had het artikel inderdaad gelezen. Met genoegen, terwijl ik in mijn comfort zone zat. Ik ben dan ook Comfort Zoneman. Ook al is de term van enige wetenschappelijke duiding gespeend, feit is dat ik net als iedereen plekken heb waar ik me supermens voel en plekken waar ik me verschrikkelijk voel.

De schrijfster van het artikel heeft er een goeie draai aan gegeven. Stap nou eens niet uit je comfort zone. Doe het niet. Probeer wie je bent nou eens niet te veranderen. Het hoeft niet altijd beter, het hoeft niet altijd anders, het hoeft niet altijd onvergetelijk te zijn. En je hoeft niet al je grenzen te verleggen. (Behalve als je pleinvrees hebt of andere angststoornissen.)

Waarom niet? Het eerste trauma dat we als mens oplopen is dat we bruut uit de fijnste comfort zone ooit gerukt worden. Te weten de baarmoeder. Op dat moment wordt angst geboren. En alles wat we eigenlijk willen is terugkeren. Ik gooi een hypothese op. Het doel van het leven is terugkeren naar de baarmoeder. Uiteraard lukt dat niet. Stel je voor. Maar er zijn genoeg aantrekkelijke alternatieven die lichaam en geest hetzelfde gevoel geven. Die noemen we comfort zones.

Daar zit een markt heeft iemand gedacht. Wat als we de mensch (lees de immer weifelende Westerling) wijsmaken dat hij juist een beter mens wordt als hij uit zijn comfort zone kruipt? Dat hij een krachtiger mens wordt. Een supermens. Een completer mens. Aha, een persoonlijke zoektocht. En wat als wij hem daarin begeleiden? Dat noemen we dan groei. En om te kunnen groeien moet je ‘over je schaduw stappen’ (geen idee wat dat betekent, maar je begrijpt het wel). Ook moet je meer in je kracht staan (en wat als mijn kracht in mijn comfort zone ligt?).

Er is een complete industrie rondom de comfort zone gecreëerd. Een verdienmodel waarmee heel wat charlatans, zenkapitalisten en mentalhealthkoekenbakkers een goed belegde boterham verdienen. De immer weifelende Westerling voelt zich opeens gehoord. Al die druk, altijd al dat moeten, altijd weer die keuzestress: laat je gewoon lekker even instralen door de gebakkenluchtbakkers van Nederland. Uurtje factuurtje.

Ik heb het artikel gelezen met een gezichtsbrede glimlach. Ik stap al jaren dagelijks uit mijn comfort zone. Daar ben ik niet per se een beter mens van geworden. Ik sta ook zeker niet meer in mijn kracht. Dat zit zo. Ik heb een haperende prikkelverwerking. En dan met name voor geluid en beeld. Alles komt 10 keer drukker en harder binnen. Daarom sluit ik me af in onvrijwillige druktes. Bruiloft: volgens mij staat hij bij de garderobe. Efteling: volgens mij is hij in het Land van Laaf. Mijn comfort zone is dus per definitie een plek waar het rustig is. Nederland is een van de dichtstbevolkte landen ter wereld. You do the math.

Ik stap dus elke dag uit die zone. Daar heb ik mee leren leven door 90% mentale voorbereiding en 10% prikkelvermijding. Iets simpels als boodschappen doen kan een behoorlijke wissel op mijn humeur trekken. Boodschappen doen is in mijn stretch zone. Ik rek mijn comfort zone een beetje op, zonder het comfort te verliezen. Op een zaterdag tijdens de schoolvakantie naar de Efteling gaan is in wat men noemt de terreurzone. Dat is overleven.

Als je problemen hebt met je prikkelverwerking kan gewoon naar buiten gaan dus al een fikse oprekking van je comfort zone zijn. Of – pas op: toverwoordalert – een uitdaging. Geloof ik niet in. Ik heb ooit langs een vulkaan over de jungle getokkeld. Zo’n 30 meter boven mijn comfort zone. Trillende knieën. Een immense en zeker een onvergetelijke ervaring. Doe ik nooit meer. Ik ben er geen beter mens van geworden, de euforie van het moment duurde niet eeuwig. Ik werd er geen completer mens van en vooral: ik werd er niet gelukkiger van. Mijn bouwtekening was namelijk al lang en breed gemaakt voordat ik het woord comfort zone überhaupt kon spellen. Daar veranderde jungletokkelen niets aan.

Daarom blijf ik liever wel dan niet in mijn comfort zone. Daar heb ik focus en kan ik doen waar ik goed in ben zonder energie te verspillen aan onnodige spanningen. Aan mijn bouwtekening kan ik niets veranderen. Behalve als ik mezelf tot op de grond afbreek en opnieuw opbouw. Maar wie word ik dan? Goeie vraag. Daarom een bescheiden advies aan mezelf – en ik sta op generlei wijze te boek als geoorkondigd specialist, hooguit als ervaringsdeskundige. Schaaf wie je bent hooguit een beetje bij.

%d bloggers liken dit: