Heb Het Er Maar Over

Vertelt doorgaans de waarheid

Tag: basisschool

Waarom dan de pijn?

De laatste paar weken van groep 8 verliepen niet bepaald vlotjes. Er waren hoestjes. Er was verhoging en dus het coronatestdilemma. Musicalonrust en conflictjes in de vriendinnengroep. Het was alsof iemand alvast een handvol zand in de tandwielen had gestrooid om het aanstaande afscheid in de soep te laten lopen en het onvermijdelijke tegen te houden. De kinderen waren het in elk geval niet, die snakken allemaal naar de brugklas. Naar die nieuwe fase in hun leven. Nieuwe uitdagingen, vrienden, relaties, naar de weg vooruit.

Terugblikkend kan ik niet anders concluderen dat wij het zelf deden, dat zand. Wij de ouders die het allemaal al eerder hebben meegemaakt. Onze kansen al dan niet gepakt hebben. Wij de wijzen die weten wat er wacht op de kruising van de Volwassenenstraat en de Geenkindmeerlaan. Misschien houd ik daarom zo graag vast aan iets dat zo vertrouwd is als acht jaar basisschool.

Vandaag hebben we de kinderen van groep 8 uitgezwaaid. Het hommeltje dat we 8 jaar geleden aan deze school toevertrouwde vliegt vandaag uit. Of beter gezegd, ze fietst eruit. Het afscheidsthema was namelijk de Tour de France, geïnspireerd door de musical die haar groep een paar dagen eerder uitvoerde. Ander verhaal, maar geloof me als ik zeg dat elk Frankrijk-cliché op heerlijk typische basischool plaatjepraatje-achtige manier werd opgedist.

Hoe dan ook, dat afscheid deed zeer. Toen de oudste uitvloog brak ik op ditzelfde schoolplein in miljoen stukjes. Deze keer vermande ik me. We namen afscheid van leuke adequate leerkrachten en leerkrachten waar de klik – wat zal ik zeggen – minder mee was. De sociale ongemakkelijkheid die dat met zich meebrengt blijft een persoonlijke beproeving en ik sta nog steeds versteld van het jaloersmakende gemak waarmee R. dergelijke momenten oppakt.

Voor de grap besloten we met een paar vaders om ook na de vakantie op maandagmiddag aan de schoolpoort te staan. Zwaaien naar kinderen die we helemaal niet kennen. Dat kan verkeerd begrepen worden en ja, daar kan de politie voor worden gebeld, maar het komt uit een goed hart. (Excuses edelachtbare, we missen de basisschool gewoon heel erg…) Zo houden we het luchtig, maar heel eerlijk? Ook vaders gaan vanbinnen gewoon een heel klein beetje dood bij dat soort momenten. Ze gaan er alleen vanbuiten anders mee om.

Afijn. Ik ben jankend trots op de jongste. Ze heeft de meesters en juffen acht jaar lang laten lachen, op hun nummer gezet als dat even nodig was en verbaasd met haar eigengereide blik op situaties en onrecht. De kleuters die haar wel kunnen opvreten zwaaien haar in plaats daarvan uit, knuffelen haar nog een keer. Zij gaan haar waarschijnlijk nooit meer zien. Wij gelukkig wel. Elke dag weer. Ik zie dat als een grote eer, een met een even grote verantwoordelijkheid. Voor zolang ons samenzijn onder een dak nog mag duren, moet ik er elke millimeter blijdschap en geluk uit zien te persen.

Meer puf voor de juf

file-1

Er zijn van die onderwerpen waar alles eigenlijk al over is gezegd en waar nagenoeg iedereen het over eens is. Ik heb het over de stakende meesters en juffen. Vreemd om dit zo te lezen. Juffen en meesters die staken. Dat klopt niet. Juffen en meesters staken immers nooit. Dan moet er echt wel iets aan de hand zijn.

Feit is dat als het gaat om het leren van onze kinderen, goed niet goed genoeg is. En als goed steeds slechter wordt, dan moet er iets veranderen.

Punt. Lijkt me niet zo ingewikkeld.

Al die goedbedoelde overheidsinitiatieven lijken me niet erg doordacht. Ik bedoel, gemeentes zonder ervaring de jeugdzorg op zich laten nemen? En dan tegelijkertijd miljarden moeten bezuinigen? Dat is briljant naïef. De juffen en meesters opzadelen met steeds meer taken plus het invoeren van passend onderwijs lijkt me ook niet erg doordacht. Weet je, we drukken het er gewoon doorheen. En als ze beginnen te morren, dat zien we dan wel weer. Maar ja, niemand deed z’n mond open. Tot voor kort.

Soms lijken onze vertegenwoordigers in Den Haag te vergeten wie ze werkelijk vertegenwoordigen. In de pers wordt me dan een partijtje om de hete brei gedraaid, tjonge jonge. Als het hoofd wegens partijbeleid moet negeren wat het hart voelt, krijg je een hoop moeilijk gepraat en wanhopige argumentaties, louter gesmeed om de emoties van de massa te bedekken met een laffe geruststelling.

Dat heet dan een politieke opinie. En elk woord van die opinie stinkt naar mediatraining. Veel woorden in zinnen die de lucht krokanter bakken dan de bakker.

Zeg toch gewoon een keer waar het op staat. Doe Wilders mijn part na. Schop eens tegen het heilige huisje. Wel je in de media scharen achter de consensus (inderdaad, het is wat u zegt, we pakken dit niet goed aan) maar vervolgens niet je nek uit durven steken en het oplossen. Gevolg, al die brave meesters en juffen rapen eindelijk hun moed bij elkaar en ‘staken’ een uurtje.

Eindelijk, denk ik dan. Werd tijd ook.

Juffen en meesters dus, excuses leerkrachten. Als kind had ik geen hoge pet op van mijn meesters en juffen. Ik heb het nu eenmaal niet zo op krijtjesgooiers en in-de-hoek-zetters. Aan de andere kant hebben ze me wel klaargestoomd voor het echte leven. Wat ik nu vooral zie zijn meesters en juffen in ademnood, reikend naar een zwemvest dat met elke beweging die ze maken verder weg drijft. Erger nog, ik zie ook kinderen in ademnood.

Dochterlief zit in groep 3, samen met 28 andere kinderen. Kinderen met verschillende culturele achtergronden en thuissituaties. Kinderen die voorliggen op het gemiddelde, kinderen die overvraagd worden, kinderen die een individuele aanpak nodig hebben. Ga er maar aan staan. En dan is er verdorie aan het einde van het schooljaar ook nog een ouderbedankochtend. Wij – de ouders – worden bedankt voor onze hulp. Leuk, maar toch vooral een gevalletje omgekeerde wereld. Enfin.

Een hoger salaris is goed voor het aanzien van het beroep, maar het lost de problemen in het basisonderwijs niet op. Wat dan wel? Begin eens met het uitbesteden van die non-educatieve administratieve en vergaderrompslomp. Voor de klas moet het gebeuren, niet in Excel.

In de communicatiesector vragen we dan wat je purpose is. En die purpose is niet het rapporteren over en het administratief bijwerken van de kinderen in je klas en de lessen die je geeft. Laat dat maar een purpose voor anderen zijn.

Onze kinderen zitten volgend schooljaar in groep 4 en 6. Voorlopig staan we dus nog wel even aan de schoolpoort. Zelf ben ik van de ‘hier is de kennis en nu erin stampen die feiten’-generatie. Dat werkte prima. Ik heb een gefundeerde algemene ontwikkeling, ik wil op de hoogte blijven. Ik ben goed voorbereid. Vooruit, dat het na de basisschool allemaal niet zo lekker liep, dat had ik zelf in de hand.

Het beroep leerkracht mist aanzien. Jongeren van nu willen start-uppen. Willen hippe nietszeggende beroepen. Willen iets met online. Willen rijk worden. Willen onvergetelijk zijn. Althans, de meerderheid. Beste jongere. Weet je wie onvergetelijk is? Meester Peter en de juffen Judith en Karlijn. Vraag het over 30 jaar maar aan mijn kinderen.

Hartstocht kan in deze alleen maar leidend zijn als je genoeg tijd en ruimte krijgt om de kinderen goed voor te bereiden. Dat moet verplicht zijn. Het gaat om de toekomst van een land, een cultuur. Niet alleen om de toekomst van het individu. Verbeter de wereld, begin bij het kind.

Hoe kunnen we verwachten dat het onderwijs passend wordt als er ook bezuinigd moet worden. Sowieso, bezuinigen op onderwijs? Serieus?

Wat zijn die 12 weken vakantie waard als je de rest van het jaar tegen de klippen op moet werken voor een fooi. Een salaris is geen bewijs van kunde, het is een vergoeding voor je draagkracht en wat jij als vakman of -vrouw betekent voor de samenleving. Althans, dat zou zo moeten zijn. Maar het gaat niet om geld. Oké, een beetje dan. Hartstocht betekent oprechte betrokkenheid. Daar gaat het om. Zelf moeten ervaren dat een kind genadeloos achterblijft, terwijl je als leerkracht met handen en voeten bent gebonden aan beleid is dan een tragische constatering.

En het gekke is dat we de basisschool allemaal nodig hebben. Mijn neurochirurg heeft ook ooit op de basisschool gezeten. Ongetwijfeld was hij het slimste jongetje van de klas. Maar ongetwijfeld stond ook een meester of een juf voor de klas die zijn slimheid niet voor lief nam. Die hem daarin stuurde. En andere kinderen in de klas net zo goed wees op hun talenten.

Het is aan een meester of juf met genoeg puf, om al die andere kinderen te leren wat hun potentieel is, zich veilig te laten voelen op school en het gevoel te geven dat ze de wereld wel degelijk ooit kunnen veranderen. Beter kunnen maken. Dat begint aan dat tafeltje in de klas waar maximaal 20 kinderen hetzelfde verdienen. Een juf of een meester die elke dag naar adem snakt kan dat niet.

Een politiek die dat niet erkent moet over 20 jaar niet gaan lopen zeiken dat Nederland op plek 83 staat van de ranglijst van ontwikkelde landen. Eigen schuld, dikke bult, zeggen we dan.

%d bloggers liken dit: