Heb Het Er Maar Over

Vertelt doorgaans de waarheid

Ons lot

8680A612-60B8-4FD8-8B0B-3FA16392B1E6.jpeg

…maar stel hè, stel we winnen die 30 miljoen, droomt R. hardop.
We dromen veel en vaak in december.
Dan hoef ik echt niet – weet ik veel – in het buitenland te wonen of zo, droomt ze hardop verder. Want dan wordt dat zomin-mogelijk-vliegenprincipe van jou wel een uitdaging, daagt ze me uit.
Ik hap.
Alsof we dan elke week heen en weer vliegen, merk ik weglachend op.
Kunnen we dan niet beter zelf een vliegtuig kopen? stelt R. voor.
En dan op zonnepanelen de oceaan over vliegen zeker. Kan helemaal niet. Kopen lost niets op, kap ik af. Opnieuw hap ik.
R. droomt verder.
En dan in New York wonen, planten we van tevoren wel wat boompjes ter compensatie. Ze kijkt er sarcastisch bij.
We charteren een vliegtuig, droom ik hardop mee. Een lijnvlucht. Niet zo’n Kardashianstyled privéjetliner waar Ye West direct na take-off een imbeciel dansje doet en dan zegt dat hij van puur goud is gemaakt. We nemen alleen mensen mee die nooit op vakantie kunnen. Omdat ze er geen geld voor hebben of omdat ze altijd voor andere mensen zorgen. En we kopen meteen een reisbureautje om voor al die mensen elk jaar weer een vakantie te regelen. Maar niet in onze loft in Williamsburg, dan wordt het daar te druk binnen.

We lachen hardop.

Dat is ons lot, wonen in een 100% duurzame, energieneutrale recyclebare loft in Williamsburg. Dat is overigens een wijk in Brooklyn, wat weer een stadsdeel van New York City is.

Voorpret kent geen grenzen. Woordgrappen ook niet. Kijk, die woordgrap over voorpret claim ik dus bij deze. (Beste reisorganisaties en scholen; mail me effe via puikverhaal.nl.)

Geen grenzen dus. De enige grens die we hebben is de 30 miljoen.

R. wappert staand in de keukendeur ons lot voor mijn ogen. Of ja, lot, lot. Het is een kassabon met een code erop. Typisch zo’n vodje dat je in je broekzak vergeet en dan mee in de was gaat. En dat je dan kunt fluiten naar je mini-cooper of je 30 miljoen.

Maar dit jaar wordt anders pret R. ons voor. Ik voel het, zegt ze luid en duidelijk. Zelfs het lot kan haar horen.

Een dag later. De score.

Nou, niks dus. Noppes. Dikke nada. Geen eurocent. Niet eens het laatste nummer goed. Het zij zo. Onze voorpret is voor maar 30 euro flink aangescherpt. Het is dus niet voor niks geweest.

Volgend jaar winnen we, zeker weten! Kopen we dan wel die loft in Williamsburg en geven we 15 miljoen aan de Alzheimerstichting. Want dat we dat allemaal wilden, wisten we vorig jaar nog niet. Nu wel. Vorig wilden we de prijs op een spaarrekening zetten. Dat had ons dan 0,1 % rente opgeleverd. Best veel eigenlijk, als je 30 miljoen hebt maar geen loft in Williamsburg. Best veel ook als je alleen de voorpret hebt, maar niet de afdronk.

Advertenties

Dank je wel

4B1D928B-AD42-44A3-AB40-E0C053BAC4DD.jpeg

Eerst dit. 

Eigenlijk had hier een soort van samenvatting van 2018 moeten staan. Maar 2018 was – net als 2016 en 2017 – niet samen te vatten. Na vier beginnetjes heb ik geen vijfde meer gemaakt. En daarmee geen ‘Het Jaar 2018’. Bovendien, terugblikken vind ik verspilde tijd.

Dan dit.

Dat 2019 voor jou en mij een verrassend leuk jaar mag worden. 

En tenslotte het volgende.

Op puikverhaal.nl heb ik gisteren een bescheiden dankjewel geplaatst voor iedereen die mij de laatste vier maanden op weg heeft geholpen in de wondere wereld van het freelance tekstschrijven en copywriten. 

Een geschreven dank je wel. Dus niet in de vorm van zeezoutchocoladereep Tony met zo’n clevere dikke knipoogboodschap. 

Ik merk dat ik wat betreft eindejaarsboodschappen nog een beetje zoekende ben. Wellicht dat ik daarom al tig dank je wel berichten geschreven heb. Of had ik beter iets op kunnen sturen? Of persoonlijk afgeven? Doneren? Of?

Zie je, dat bedoel ik.

Zo’n digitale dank je wel is natuurlijk gewoon een ordinair laffe en een beetje luie manier van dank je wel zeggen. Maar de eerlijkheid gebied me ook te zeggen dat ik gewoon niet de puf had om iets leukers te verzinnen. De opstart van het freelance bestaan blijkt al druk genoeg.

Wel heb ik op puikverhaal.nl bijna iedereen met voornaam genoemd. Dat is netjes, toch? 

Hier zijn jullie aan de beurt.

Ik wil jou als trouwe (of incidentele) lezer ook graag bedanken. Die voornaambasis gaat me overigens niet lukken. Jammer hè. Maar weet dat ik iedereen koester die de tijd neemt om mijn stukjes te lezen. Bovendien, ik weet de meeste namen van mijn lezers helaas niet. Misschien wel die van jou, maar daar gaan we op deze plek natuurlijk nooit achterkomen. 

2018 was voor mij persoonlijk geen leuk jaar. Er waren zeker hoogtepunten, maar het dieptepunt was veel dieper dan alle hoogtepunten bij elkaar opgeteld. En dat gevoel overheerst. Ik heb in 2018 namelijk veel verloren en daar heel veel over geschreven. En gepraat. Het gaat te ver om te stellen dat jij als lezer mij er doorheen hebt gesleept, maar toch. Dat je er was en meeleefde, ervaar ik nog steeds als erg fijn. 

In 2018 heb ik ook iets ontdekt. Namelijk dat ik een stuk minder cynisch ben. En dat in een jaar dat je eerder het tegenovergestelde zou verwachten. Wellicht heeft het overlijden van mijn ouders mijn neus ook op andere feiten gedrukt dan die van de oneerlijkheid en dat cynische ‘zie je wel, ooit gaan we allemaal dood’.

Dat gevoel kwijt zijn is meer waard dan ik ooit had durven denken. Ik neem alles mee naar 2019. Het maakt me wie ik ben. Daar valt niets meer aan te ontkennen. 

 

%d bloggers liken dit: