Heb Het Er Maar Over

Vertelt doorgaans de waarheid

Duimpje omhoog

Vooropgesteld dat ik geen neuroloog ben, durf ik toch te noteren dat niet alléén ons brein zorgt voor bewustzijn en identiteit, datzelfde brein moet daar ook toe getriggerd worden.

Onlangs ontdekte ik welke rol de menselijke duim daarin speelt. Of beter gezegd, de opponeerbare duim.

Dat zit zo. Ooit was er de eerste opponeerbare duim. De eerste pak ‘m beet miljoen jaar van zijn bestaan deed hij niet veel. Hij wachtte op aansturing. Zo’n duim is namelijk niet autonoom, die heeft aansturing nodig. De baas van betreffende duim was een halfbakken brein dat van de mogelijkheden die de duim bood flink in de war raakte.

Overigens, excuses voor de kindertaal; dit razendcomplex onderwerp moet echt supersimpel worden verteld.

Afijn. De duim besloot het brein uit te dagen. Immers, zo’n gekke buigzame vinger biedt je als gebruiker legio creatieve mogelijkheden. Wat kan die duim wat bijvoorbeeld een mammoet niet kan? Nou, heel veel kan ik je vertellen. Enkele voorbeelden. Met behulp van de duim maak je een val, strip je de huid van de mammoet, sprokkel en draag je hout, hak je het vlees van de mammoet in mootjes, kook je het vlees en eet je het op.

En de aap dan, die heeft toch ook opponeerbare duimen? Klopt, maar je hebt niks aan zo’n duim als je brein te klein is. Dan ben je hooguit bijdehand. Cognitief loop je dan gigantisch achter de feiten aan.

Vermoed ik, want eigenlijk roep ik maar wat. Want disclaimer: ik heb nauwelijks benul van genetica en evolutiebiologie. Net als de flat earthers die zonder ook maar een flard wetenschappelijk bewijs schreeuwen dat de aarde plat is en de diameter van de zon 52 kilometer is. Dat zou op zich geen ramp zijn, maar deze fantasten geloven de waarheid niet en het worden er steeds meer. Ja lachen, maar je schrikt als je hoort hoeveel mensen wereldwijd denken dat de grote absolute waarheden van het leven, leugens zijn van een kleine groep superrijken.

Dat werkt eenvoudig: gewoon op elke waarheid het tegenovergestelde schreeuwen en vervolgens niks doen om jouw verzinsel te staven met bewijs. En als je dan ook nog een leider hebt die hetzelfde doet en toevallig of niet ook leider is van het machtigste land van de wereld, weet je zeker dat je gelijk hebt. Maar goed, ik dwaal af.

Terug naar mijn duim. Dat zit zo. Ik heb namelijk een swipeduim. En potdomme wat doet dat een potje zeer zeg. Als ik bijvoorbeeld mijn broek uittrek, is er altijd even dat moment dat ik van mijn stokje denk te gaan. Pen vasthouden; vergeet het maar. Laat ik het zo zeggen, de muisarm is er niks bij.

Ik weet dat het vanzelf weggaat als ik de duim een tijdje niet belast. Dus onderga ik het leven van alledag zonder rechterduim en bots ik binnen no-time tegen de beperkingen aan. En dat zijn er HEEL veel. Het leven van alledag is voor 99% ontworpen rondom het gebruik van de duim. Facebook bijvoorbeeld. Duimpje omhoog. Ik bedoel maar. Kerstballen van zolder halen. Duim. De kerstboom versieren. Precies. Duim.

Vooral benieuwd ben ik naar hoe mevrouw evolutie de swipeduim gaat oplossen. Want de swipeduim is een blijvertje. De pijnlijke duim is een probleem dat ons tegenhoudt in onze ontwikkeling als mens. De apen met hun duimen hebben geen last van zoiets banaals als een swipeduim. Die lachen zich kapot.

Feit – ja een feit beste evolutietheorietwijfelaar – is dat de evolutie onze technologische ontwikkelingen simpelweg niet bij weet te benen. Voor het eerst heeft de evolutie een meerdere. De komende 100 miljoen evolutiejaren staan in het teken van de swipeduim. Evolutie prepareert ons op de volgende stap. Ik ben reuzebenieuwd in elk geval. Laat ik alvast een voorzet doen. Er is maar één allesoverheersend feit: god is een algoritme en de mensheid is een game.

Zo dat is eruit. Nu ga ik me een weekje doodergeren aan Mariah Carey en Wham.

Goeie dingen allemaal

Dit zijn mijn maanden niet. Ik roep dat elk jaar. Overigens zijn dit mijn maanden nooit geweest, maar sinds het overlijden van mijn ouders twee jaar geleden is elke kans op een hechte vriendschap tussen de winter en mij definitief vervlogen.

Om het allemaal nog wat erger te maken ben ik momenteel druk met de laatste fysieke hindernis van mijn ziek-zijn. Het overblijfsel. De hangende wenkbrauw. Eigenlijk is dat positief, maar omdat ik twee keer per week voor een voorhoofdmassage naar het ziekenhuis moet en wachtkamers in mij een verstikkend gevoel oproepen én ik om de wenkbrauw te repareren weer onder het mes moet, onderga ik het proces met een dubbel gevoel. Tel daarbij die natte, korte dagen en de snijdende kou en het is een godswonder dat ik überhaupt nog functioneer.

Ik chargeer, al verandert dat niets aan de kern van dit verhaal.

Als je met een winters gevoel in je kop terugblikt op een jaar, raakt de werkelijkheid onbedoeld een beetje uit zicht. Want welbeschouwd is 2019 goed voor me geweest. Puik Verhaal zorgt inmiddels voor een veel betere werk/vrijetijdsbalans. We hebben als gezin een onvergetelijke reis gemaakt, ik ben maar één keer gebeld door een Algerijnse geldaftroggelaar en ik hoef mijn koffiezetter niet te vervangen als ik de pot een tikkeltje naar voren zet op de warmhoudplaat.

Goeie dingen allemaal.

Niets van dit alles maakt overigens goed voor wat er de laatste drie jaar gigantisch in de soep is gelopen. Wat dat betreft hebben het leven en ik nog een flinke rekening te vereffenen. Aan de andere kant zou ik alles wat er gebeurd is meteen door de vingers zien als datzelfde leven kon garanderen ons de komende tig jaren met rust te laten. Maar ja, dat is een soort van contradictio in terminis. Een leven met garanties. Haha, stel je voor. Ja ho wacht één; de dood. Het leven laat zich helemaal niet reguleren. Achter de komma is het gewoon een onbetrouwbare klootzak. Wel geloof ik in balans. Ons petieterige universum was een tijdlang volkomen uit balans. Terugblikkend was 2019 de start van het terug in balans brengen van dat nietige universum. De weg er naartoe is nog lang, maar hij is er in elk geval.

Zorg voor elkaar onderweg. Laat de rest maar bijzaak zijn.

%d bloggers liken dit: