Heb Het Er Maar Over

Vertelt doorgaans de waarheid

Ter vermaak van anderen


De oudste en de jongste speelden op een duin. Dat mocht niet. ‘De vogels’ vertelde een strandwacht later, maar de bermbordjes die deze boodschap communiceerden bleken onvindbaar. Zelf zaten we op een coronaproof terras waar twee dikdoende Duitse stellen met zongebruinde nicotinehuid rookten alsof het 1973 was, ervan overtuigd dat sigarettenrook zich ook aan de 1,5 meter afstand houdt.

Op het terras zaten we uit de wind, waar de julizon tien graden heter voelde dan in de noordwesten wind op het strand. Lang stilzitten in de fik van de zon is mijn zomernachtmerrie. Verrassend atletisch hinkelde de oudste opeens het terras op, de jongste beteuterd kijkend in zijn kielzog. Hij was op een afgeknapte spriet helmgras gaan staan, mompelde hij. De spitse onderkant van de spriet had de zool van zijn blote voet geperforeerd. Er was bloed. Een beetje. Hij bleef er rustig onder, al vertelden zijn ogen een ander verhaal. Ga maar naar de wc en spoel het maar even schoon, regelen we een pleister, zei ik.

In zijn brein broeide angst voor iets dat nu in zijn lijf zat en dat zijn voet eraf zou vallen en dat hij deze tragedie niet ging overleven. Hij zou sterven. En het zou pijnlijk zijn. Zijn voortdurende pre-puber honger was meteen voorbij en ik eigende mij zijn frieten toe die inmiddels op tafel stonden. Op de weg terug naar het huisje repte hij dat het voelde alsof een speer zijn voet had doorboord en dat de rupsen die in de duinen leefden nu via de gapende wond in zijn lijf waren gekropen. Dat is een sterk verhaal, zei ik. Een kleurrijke overdrijving van de waarheid ter vermaak van anderen en dan mag het, zei ik. Deed ik ook, vervolgde ik. Voortdurend. Nu nog, elke dag.

Terug bij het huisje pakte hij zijn mobieltje uit de stapel opladers, kleurdozen, kladblokjes, gummetjes en andere rommeltjes die vakantietypisch op tafel lagen en sprak een berichtje in op de ‘Groep 8’-groepsapp. Het spoot eruit, hoorde ik door de geopende tuindeur. Mijn voet vloog er net niet af, maar verder…

XYZ…A

Als je Als je voortdurend elk onderwerp waar je het over wilt hebben uitsplitst in wie op welke manier betrokken is plus alle beslissende zijtakken, dan schrijf en praat je je natuurlijk een ongeluk. Alles op de grote hoop gooien is dan een prima alternatief. De grotehooproute is sneller, korter en makkelijker.

Daarom het volgende. Hoe je supereffectief generaliseert in één handig allesomvattend voorbeeld. Komt ie.

De mens is een alfabet. Ik behoor bijvoorbeeld zelf tot generatie X. De generatie voor mijn generatie (heet dat dan generatie W?, ik heb geen idee eigenlijk) noemde ons ook wel een beetje smalend slackers en de film die ons paste als een handschoen heet Reality Bites. Smalend omdat de generatie van mijn ouders ‘het allemaal een stuk zwaarder had en wij verwende nesten weten niet hoe goed we het hebben met onze gesubsidieerde studies en altijd maar over de bol aaiende papa’s en mama’s’.

Joh, hoe zou het komen dat wij helemaal niks wilden worden, cynisch en afgestompt als we waren door een gebrek aan perspectief, een koude oorlog en geaai over de bol.

Wij slackers werden vervolgens weer opgevolgd door de millenials van generatie Y. Zij wilden barbier of barista worden. Dat is prima gelukt, barbier en barista zijn inmiddels vitale beroepen. Al moet wel worden gezegd dat de millenials inmiddels langzaam maar zeker aan het uitfaseren zijn. De hausse is voorbij. Generatie Z staat namelijk aan de deur te trappelen. Zo gaat dat. Evolutie knijpt strotten generatieoverstijgend dicht. Je kunt spartelen wat je wilt, maar aan de evolutie valt niet te ontsnappen.

Het is net als met trends en bands. Het ene moment ben je hot and happening, het volgende moment ben je oud en overbodig.

De Z’ers dus. Geboren vanaf 2005 in een wereld die er 180 graden anders voorstaat dan 1970, mijn geboortejaar. Z is de generatieletter waar mijn kinderen toe behoren. En goed nieuws voor hen en de rest van de wereld, de Z’ers willen allemaal influencer worden.

Persoonlijk vind ik dat zo ongeveer de meest armoedige beroepsmatige daginvulling die ik maar kan bedenken. Wat schetst mijn verbazing? Ook daar komt de klad al in. Ik las namelijk dat de nieuwste generatie influencers niet eens menselijk is. Het zijn bots met een supersymmetrisch en volledig rimpelloos gezichtje. Tuurlijk! Duh! Wat anders? Ze zijn multi-inzetbaar en plooibaar. Het zijn met de wind meewaaiers. Proclameren de collegabots van social media dat #blm trending is, dan staan deze hippe bots met hun namaakvuistjes omhoog op de barricaden.

De rolmodellen van de toekomst zijn algoritmes. Welkom in 2020.

Daar zijn we dus nu. Het nieuwe geloof is gedigitaliseerd. De hoogmis heeft een Instagram-account. En wij slackers trekken achteloos onze schouders op en denken er het onze van. En weet je wat wij denken? Zal ik je vertellen. Geloof het of niet lieve generatie Z’ers, er komt een leeftijd dat het allemaal niet zo heel veel meer uitmaakt. Tot dan, chill, relax, laat je de pis niet lauw maken. Dat denken wij, maar wij zijn dan ook slackers.

De twee generatie Z’ers die hier in huis wonen kijken me inmiddels verwonderd aan. Chill zelf gast, ik zie ze de woorden denken. Aan een mensenalfabet kleven ook voordelen. De kinderen van mijn kinderen worden generatie A. En dat is de eerste letter uit het alfabet. Een nieuw begin dus, letterlijk. En precies wat onze wereld tegen die tijd nodig heeft. De bots moorden zich onderling uit, de slackers mikken al hun digitale apparaten in de elektro-inzamelbak bij de Praxis, terwijl generatie A massaal naar Mars vlucht omdat er nog maar één ongebruikte gebruikersnaam is. Geloof me, het universum heeft zo haar maniertjes om de boel weer in balans te brengen.

%d bloggers liken dit: