Heb Het Er Maar Over

doorgaans de waarheid

Och jongen toch…

image

Nederland kent Camiel als het leukste/knapste/slimste/zachtste G’tje van de klas. Nieuw is dat hij ook de sluwste mishandelaar en kleinprater van de klas is. Vooruit, misschien is hij dat pas sinds een jaar of 3 maar heeft het er wel altijd al ingezeten.

In elk geval spreekt Nederland vol afschuw over Camiel. Nu doen we dat best snel in Nederland. Maar wetende dat ook mensen die doorgaans niet op de man spelen, Camiel onderuitschoffelen laat zien dat hier veel meer aan de hand is. Is de #metoo-discussie daar wellicht verantwoordelijk voor? Natuurlijk. En is Camiel dus bijvangst? Hij is veel meer dan dat.

Alles over de kwestie Camiel is al gezegd, behalve door Camiel zelf. Camiel mompelt als het ware. Binnensmonds. Dan krijg je onherroepelijk meningen en conclusies voor je kiezen die gestaafd zijn op jouw eigen gemompel en onduidelijkheid. Want wie niet luid en duidelijk met de billen bloot wil moet wel iets te verbergen hebben. Dus vullen we – ook ik – het zelf maar in: Camiel slaat erop, bagatelliseert dit en vertegenwoordigt vervolgens sportend Nederland nog een jaartje of 2,5. Want ja. Vrijwillig hoor, mompelt hij maar vergeet te mompelen hoe hoog zijn dagvergoeding was.

En van dit soort bagatellisering wordt Nederland dus flink boos. En dan gaan we schrijven. En tieren. En zuigt het tolerantieballonnetje dat Nederland doorgaans zo graag wil zijn zich plotsklaps vacuum. We zochten een slachtoffer en vonden een dader.

Camiel onderschatte op infantiele wijze de maatschappelijke impact die de aframmeling van zijn ex-vriendin heeft. Met impact doelt hij op de stilte van 2,5 jaar die hij na de kloppartij inlaste. Niet de impact van de aframmeling! Meer kwaad bloed volgde. Geen blijvend letsel betekent in de gemompelde bewoording van de verdedigende partij een eenvoudige mishandeling.
Oei. Ai.
Pijnlijk als een gebroken elleboog.

Nu ken ik de feiten niet, maar een eenvoudige mishandeling is volgens mij net zo goed een ordinaire mishandeling. En het nou niet gaan hebben over de volgorde van. Of wacht; de volgordelijkheid. Aan mooie woorden immers geen gebrek in Camiels gemompelde relaas. Hij omzwachtelt het voorval met een Baudet-achtig barokke taalgebruik, maar wat erin zit stinkt gewoon naar rotte vis. En als wij plebs een ding goed ruiken dan is het wel rotte vis.

Je zou denken dat – los van die massale aandacht en maatschappelijke verontwaardiging als het gaat om misbruik, mishandeling en menselijk falen – je nadenkt voordat je iemands elleboog breekt. Voordat je handelt. Dat leren ze kinderen op school al. Stop. Hou op. Zelfbeheersing. Dat geldt overigens net zo goed voor – ik noem maar wat – talentloze vloggers in een zelfmoordbos in Japan. Als de bubbel waarin je leeft je realiteit is, ligt persoonlijk falen om de hoek. Je kunt er op wachten.

Loop weg, draai om, houd af. Wees een vent en zet je publieke voorbeeldfunctie gerust ook in binnen je relatie. Geef het enige voorbeeld dat je mag geven. Slaat zij eerst, loop dan weg. Houd de eer aan jezelf. Ook als het jouw huis is. Vertrek. Maar blijf met je fikken van de ander af. Ook al heeft zij of hij je tot diep in je ziel vernederd. Dat weten we niet, ik wil maar aangeven dat er grenzen zijn. Maar Camiel, ach ja. Ergens vermoed ik dat het gewicht van het jarenlang meetorsen van de titel kroonprins hem uiteindelijk heeft geknakt. Als zoveel maatschappelijke voorspoed jouw deel is, wordt ontastbaarheid onoverkomelijk. Althans, als er niemand is die jou af en toe even op je plek zet.

Ik ken de feiten niet, maar het zou me niets verbazen als dat de aanstichter van de kloppartij is. De kroonprins werd tot de orde geroepen door zijn lief.

Blijkbaar verandert het beste jongetje van de klas dan in een agressieve klootzak. Een klap en poef…daar gaat het aureool. Blinde woede. Als je elkaar liefhebt hoeft niemand dat per se te weten. Als je losse handjes hebt ben je van iedereen: dat is de wetmatigheid van social media. Schandpaal! Dan ben je loslopend wild. Beroep je niet op privacy. Want weet je Camiel, Henk en Ingrid zijn het zat dat individuen die met een gouden lepel in hun bek geboren zijn, gewoon nog gevoerd worden terwijl ze net nog het tafelbestek hebben ondergekotst.

Zo baar je boosheid. De hardnekkige geur van rotte vis zit nog in onze neusgaten.

Lafbekken heb je in alle soorten en maten. De reaguurders gaan Camiel de komende weken ongetwijfeld onder woorden nemen. Ook dat is laf, want anoniem. Maar nog altijd een stuk minder laf dan je ex-vriendin mishandelen en vervolgens de hersenschudding, de gebroken elleboog en de gescheurde oorlellen en eigenlijk alles bagatelliseren.

Bah. Jakkes.

Advertenties

Het kuiken

FullSizeRender

Bij Camiel en Emile in de klas komt morgen een nieuw chickie proefdraaien, zegt zoonlief.
We lopen van school terug naar huis. Ik draag de gymtasjes, zij de rugzakjes.
En weet je, die twee gaan morgen om dat nieuwe chickie vechten, vult hij aan.
Hij maakt er een stoer geluid bij en slaat met zijn vuistje in zijn hand, alsof hij wel van wanten weet.
Maar ze weten niet eens wie dat meisje is, zeg ik nadat ik hem erop heb gewezen dat het woord chickie in deze context niet bepaald respectvol is. En dat chick kuiken is in het Engels. Overigens hadden de ouders van Harvey Weinstein deze context vroeger gerust wat meer mogen benadrukken.

Zo’n afgesproken duel om de liefde vind ik romantisch op een Tudor en Downton Abbey-achtige manier. Niet dat ik bij deze confrontatie van jeugdigheid degens of karabijnen verwacht, maar toch. Misschien pakken de jongens het op een Krav Maga-manier aan. Handje zand, stokken of wat dan ook voor het grijpen ligt.
Zal wel niet.
Ik verwacht eerder wat ongemakkelijk geduw en gesjor. Zo’n schoolpleingevecht ziet er meestal onbeholpen uit. En in de cirkel eromheen zenuwachtig giechelend het meisje waar de trekpartij om gaat. Eerste dag op je nieuwe school, wordt er al om je gevochten! Al die andere meiden zullen stikjaloers zijn. En de jongens zullen luid aanmoedigen, blij dat ze niet zelf met hun bakkes in de drek eindigen. Want zo gaat dat; in de aanmoediging vindt de angst een uitweg.

Ze hebben bij de grote boom afgesproken en wij gaan allemaal kijken, vult zoonlief aan.
De gymtasjes wisselen van hand.
Aha, zeg ik. Een schouwspel.
Hij knikt en weet meteen wat een schouwspel is.
Daar ga je met je goede bedoelingen beste vreedzame school. Je kunt onze kinderen wel iets opleggen, afspraken maken met elkaar en zelfs bepaalde zaken verbieden, maar dat verdraaide testosteron laat zich nu eenmaal niet zo makkelijk beteugelen. Daar kan geen speelplaatsordeouder iets aan veranderen. Op mijn lagere school vroeger was het bijna wekelijks raak. En ja, ook ik ben de klos geweest. Zelf was ik geen vechtersbaas, eerder een onderhandelaar. Daarom stuurden mijn ouders mij naar judo. Mocht niet baten. Later werd ik een bluffer. 100 kilo zwaar zijn, 186 centimeter lang zijn met haar tot ruim over de schouders helpt dan. Dat was toen. Het haar en de overtollige kilo’s zijn er niet meer. De woorden wel.

De gymtasjes wisselen weer van hand.

Ik wist eigenlijk niet dat je als 9-jarige ook al in die mate last hebt van testosteron. Zodra een meisje van zich doet spreken dus wel. Dat is blijkbaar zo verwarrend dat het mannelijke brein meteen in reptielstand schiet. Ongeacht de leeftijd. Het bewijs huppelt vrolijk naast me. In zoonlief gebeurt namelijk iets vergelijkbaars. Tegen elke afspraak in, verkondigt Casanova voortaan met L. te gaan. Hij vertelt nonchalant dat ze briefjes hebben uitgewisseld en toen hij het briefje van L. via F. terugkreeg zag hij dat ze ja had aangekruist. Hij is door het dolle heen. Een verliefdheid en een ruim van tevoren aangekondigd speelplaatsgevecht.

Mooiste dag ooit.

Gek hoe snel hij vergeet wat er in hem gebeurt als de verkering op de klippen loopt, wat op zijn leeftijd meestal geen jaren duurt. En tevens de reden van de ‘geen verkering afspraak’ is.
We vinden elkaar allebei voor 50% leuk, zegt hij trots. Als je dat bij elkaar optelt is dat 100%, concludeert hij lachend.
We draaien links de hoek om, onze straat in.
En die andere twee keer 50% dan?, merk ik op. Wat vinden die eigenlijk van elkaar?

%d bloggers liken dit: