Heb Het Er Maar Over

Vertelt doorgaans de waarheid

Categorie: verlies

Waarom dan de pijn?

De laatste paar weken van groep 8 verliepen niet bepaald vlotjes. Er waren hoestjes. Er was verhoging en dus het coronatestdilemma. Musicalonrust en conflictjes in de vriendinnengroep. Het was alsof iemand alvast een handvol zand in de tandwielen had gestrooid om het aanstaande afscheid in de soep te laten lopen en het onvermijdelijke tegen te houden. De kinderen waren het in elk geval niet, die snakken allemaal naar de brugklas. Naar die nieuwe fase in hun leven. Nieuwe uitdagingen, vrienden, relaties, naar de weg vooruit.

Terugblikkend kan ik niet anders concluderen dat wij het zelf deden, dat zand. Wij de ouders die het allemaal al eerder hebben meegemaakt. Onze kansen al dan niet gepakt hebben. Wij de wijzen die weten wat er wacht op de kruising van de Volwassenenstraat en de Geenkindmeerlaan. Misschien houd ik daarom zo graag vast aan iets dat zo vertrouwd is als acht jaar basisschool.

Vandaag hebben we de kinderen van groep 8 uitgezwaaid. Het hommeltje dat we 8 jaar geleden aan deze school toevertrouwde vliegt vandaag uit. Of beter gezegd, ze fietst eruit. Het afscheidsthema was namelijk de Tour de France, geïnspireerd door de musical die haar groep een paar dagen eerder uitvoerde. Ander verhaal, maar geloof me als ik zeg dat elk Frankrijk-cliché op heerlijk typische basischool plaatjepraatje-achtige manier werd opgedist.

Hoe dan ook, dat afscheid deed zeer. Toen de oudste uitvloog brak ik op ditzelfde schoolplein in miljoen stukjes. Deze keer vermande ik me. We namen afscheid van leuke adequate leerkrachten en leerkrachten waar de klik – wat zal ik zeggen – minder mee was. De sociale ongemakkelijkheid die dat met zich meebrengt blijft een persoonlijke beproeving en ik sta nog steeds versteld van het jaloersmakende gemak waarmee R. dergelijke momenten oppakt.

Voor de grap besloten we met een paar vaders om ook na de vakantie op maandagmiddag aan de schoolpoort te staan. Zwaaien naar kinderen die we helemaal niet kennen. Dat kan verkeerd begrepen worden en ja, daar kan de politie voor worden gebeld, maar het komt uit een goed hart. (Excuses edelachtbare, we missen de basisschool gewoon heel erg…) Zo houden we het luchtig, maar heel eerlijk? Ook vaders gaan vanbinnen gewoon een heel klein beetje dood bij dat soort momenten. Ze gaan er alleen vanbuiten anders mee om.

Afijn. Ik ben jankend trots op de jongste. Ze heeft de meesters en juffen acht jaar lang laten lachen, op hun nummer gezet als dat even nodig was en verbaasd met haar eigengereide blik op situaties en onrecht. De kleuters die haar wel kunnen opvreten zwaaien haar in plaats daarvan uit, knuffelen haar nog een keer. Zij gaan haar waarschijnlijk nooit meer zien. Wij gelukkig wel. Elke dag weer. Ik zie dat als een grote eer, een met een even grote verantwoordelijkheid. Voor zolang ons samenzijn onder een dak nog mag duren, moet ik er elke millimeter blijdschap en geluk uit zien te persen.

Donor

Marcel Levi is onze toekomstig minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Dat hoop ik althans. Levi is bekend als medisch-allesweter en gezondheidsduider aan de debattafels van praatprogrammanederland. Ik hoop om heel veel redenen dat Levi ooit minister van VWS wordt, waaronder dat hij zich nooit verschuilt achter vaagtaal en Hugo. Maar daar wil ik het niet over hebben.

Levi heeft een paar jaar geleden een nier gedoneerd. Elk mens heeft er twee. Meestal. Laten we het maar een knulligheidje van de natuur noemen. Twee harten was slimmer geweest, een back-up-hart voor als het misgaat. Datzelfde zou je ook van ons brein kunnen zeggen. Zeker weten dat we het onoverkomelijke grotere hoofd met alle liefde voor lief nemen.

Levi heeft anoniem een nier afgestaan. Op social media heet dat een give away. Nobel en lovenswaardig, en gezien zijn medische achtergrond, netwerk en medische kennis een dikke plus op het cv van onze toekomstige minister van VWS.

Mijn vader had een donorverklaring. Mijn moeder heeft haar lichaam aan de wetenschap gedoneerd. Voor beiden een trotse, bewuste en volstrekt logische keuze. Al hoeft dat voor buitenstaanders niet zo te lijken. Als kind respecteer je die keuze. Als er ooit een middel tegen Alzheimer wordt gevonden, wil ik graag denken dat mijn moeder daaraan heeft bijgedragen. Zo zie ik dat.

Bij artsen gebeurt iets bijzonders als een patiënt die komt te overlijden donor is. Misschien omdat ze bang waren dat wij niet akkoord zouden zijn. Met stoelen gingen gooien. Voor ons was het vanzelfsprekend dat we de wens van onze vader volbrachten. Het kostte ons geen moeite. De zinloosheid van zijn overlijden werd er net dat tikkeltje minder zinloos door. Op een rare manier haalt dat even de scherpte van het verdriet. Even, want het verdriet van het verlies is er gewoon. Voor mij is het doneren van organen een van de meest onbaatzuchtige beslissingen die je als mens kunt nemen. Je leeft niet voor jezelf. Take one for the team, noemen ze dat in het Engels.

Het procedé is complex, de timing essentieel. In de handelingen en communicatie komt veel respect en achting kijken. Het leven en de dood zitten elkaar op zo’n dag flink op de huid. Wij hebben het van dichtbij meegemaakt en in de storm van verdriet waar je als kinderen zit, is juist het procedé en de wijze waarop artsen en verpleegkundigen daarmee omgaan een houvast die je nodig hebt.

Ik heb nooit willen weten welk mens waar met welk orgaan gered is. De wetenschap dat mijn vader in tig andere mensen verder leeft is voor mij voldoende. Ik weet zeker dat al deze mensen geregeld aan hun donor denken. Dat je ook na je overlijden blijk geeft een mooi en goed mens te zijn is een cadeau aan de mensheid. En aan je kinderen.

%d bloggers liken dit: