Heb Het Er Maar Over

Vertelt doorgaans de waarheid

Categorie: muziek

Kopen die jas!

Het einde van het belastingjaar nadert. De signalen van het naderende einde druppelen onvermijdelijk binnen. De sint is er. Er dus is weer gezeik om Piet. Kinderen maken zich sappel om de surprises die ze van school moeten maken. Tierlantijntjes verschijnen bungelend over de winkelstraten. Nepsneeuw verstiert weer menigeen etalage. Ik heb kouwe voeten. En het laten opleggen van de winterbanden wordt weer eens veel te lang uitgesteld.

Zodra eindes naderen ga je vanzelf terugblikken. In mijn geval vooral naar de zomer. Rare drang is dat eigenlijk, dat terugblikken. Het is ook heel erg in nu. Boreaal haast, zou ik zeggen. Gelukkig beperken de meesten van ons zich tot het laatste jaar. Dan blijft het behapbaar voor ons nietige mensjes. Persoonlijk blik ik liever helemaal niet terug. Vooruit is de richting! Ik blik hooguit terug om er iets van te kunnen leren. Dat maakt geschiedenis zo belangrijk. Enfin, ander verhaal.

Ook mijn onderneming (ik mag het geen onderneminkje meer noemen) sluit zijn eerste volledige belastingjaar af en de cijfers maken me blij. Meer dan dit hoeft het eigenlijk niet te zijn. En dat voor een eerste jaar.

Ik vind daarom eigenlijk dat ik mezelf een soort van eindejaarscadeautje mag gunnen. Mijn eindejaarsuitkering. Een dertiende maand. De sigaar uit eigen doos. Het klapje op de schouder. De goed gedaan knul. Al duurt het jaar nog 1,5 maand, ik weet wel welke betalingen nog moeten binnenkomen. En ik zie dat de werkplanning voor de rest van het jaar zwaar in het zwart staat en dat stemt me positief.

Alles schreeuwt dus groen licht.
Doe gek nu!

Goed om te weten – voor jou als lezer – is dat ik echt een hele slechte ‘aan mezelf gever’ ben. Beloningen maken mij altijd een beetje wantrouwend. Zelfbelonen is net zo awkward als complimenten krijgen en je onderming een onderneminkje noemen. Je hebt de rode draad vast al gevonden.

Alsof ik iets bijzonders doe. Ik verdien ze niet echt die beloningen. Dat vind ik hè. Vooral als het te verkrijgen bedrag teveel nullen telt. Ik lig liever onterecht krom voor een welverdiende vakantie. Zonder helder te hebben waarom. Ik vind iets al snel zonde. Een doe maar normaal dan…Kortom, je zult mij niet snel in mijn niet bestaande huisje in Toscane zien. Wat dat betreft ben ik een dolgelukkige minimalist.

Bovendien, als zzp’er moet ik een zekere financiële reserve hebben, want stel je eens voor dat. Ik vertrouw de overheid wat betreft freelancing niet zo. Sterker nog, ik voel me ongewenst. Ongrijpbaar. We zijn in Nederland met 1,2 miljoen zzp’ers. Wij zijn de voeg in de muur Rutte! Bovendien las ik laatst iets over een naderende recessie.

Maar ik las nog meer. Mensen betalen 545 euro voor leren sandalen met schapenvacht van het merk Marni. Je leest het goed. VIJF HONDERD VIJF EN VEERTIG. Als je mij vraagt is dat een volledig inwisselbaar en nutteloos schoeisel. Een impulsaankoop in hart en nieren. Nog een. Toen ik dit las klapte ik helemaal dubbel. Komt ie. 2000 euro voor een lammy jas! 2000! TWEEDUIZEND! Geen advertentie maakt mij wijs dat die jas 1900 euro warmer is dan die van mij.

Dat hielp. Mijn brein is ook zó godsgruwelijk simpel te misleiden. Ik praat mijn eigen twijfel recht. Want ik weet zeker dat de koper van de lammy jas zich overtuigd heeft dat betreffende jas veel warmer is én voor het leven is. Maar vooral kwam de koper al googelend een Fender American Performance Jazzmaster, kleur ‘penny’ met Yosemite P90 pickups tegen in Google Ads. Hij zag de prijs en dacht meteen; wat in godsnaam heb je aan een gitaar in de kleur van een muntstukje?

Inderdaad. Niks.

Kopen die jas!

Shazam jezelf het zand in

Mag ik het zeggen? De laatste jaren heb ik als winkelstraatappendix opvallend mooie stappen gezet. Sterker nog, ik heb mezelf door hard te werken en met veel geduld gepromoveerd van ‘hangend voor de etalage tussen de rokers’ naar ‘er gedwee achteraan sjokkend’. Voor mij is dat persoonlijke groei. Het is géén capitulatie. Géén.

Gedurende de jaren van mijn groei viel steeds vaker op dat er zelden comfortabele stoelen staan voor ‘de partner die uit liefde geduldig het zoveelste koop nu maar knikje geeft’. Een krukje zou ik al oké vinden, en filterkoffie. Feit is dat als ik zit, het winkelbezoek namelijk dubbel zolang duurt, maar goed. Neuromarketing is nog niet overal top of mind.

Over neuromarketing en top of mind gesproken; de smartphone. Dé gamechanger voor de winkel- en wachtkamerwachtende mens. Onlangs bewees het apparaat wederom zijn waarde, toen ik al tassendragend pauzeerde in een Arket-winkel. Op een stoel! Een zetel zelfs. Jazeker, daar dus wel. De zetels waren te koop, vandaar.

In de Arket is het vooral Zweden wat de klok slaat. Zweden zie ik echt als een land dat de boel lekker onder controle heeft. Niet dat het er verder iets toe doet, ik wil het maar even noemen. Overigens werd mij later verteld dat Arket zelf een Zweeds merk is. Toen viel het kwartje.

Naast me in de andere zetel hing een generatiegenoot. Hij hing want oude botten smachten niet zelden naar verlichting, dat deel snappen we van elkaar. Een blik naar elkaar en we weten het. Ook hij is een meesjokker. Als je brein rust vallen andere dingen op. Bijvoorbeeld dat in de Arket de muzak heel hard. Althans, voor de prikkelgevoeligen. Zo hard dat de nummers op een fysiek onaangename manier in je kop kruipen. Hebben ze eindelijk stoelen, kom je nog niet tot rust. Een brein in rust stelt zich dan al snel vragen. Wie zingt dit en hoe kom ik er zo snel mogelijk achter?

Nou.

Dan Shazam je.

Precies. Mocht je het nog niet weten, Shazam is een buitengewoon handige app die de muziek die je op dat moment beluistert hoort en jou laat weten naar wie je eigenlijk luistert. Dat is toch fantastisch! (Nu klink ik 20 jaar ouder.) Het winkelbezoek kon me opeens niet lang genoeg duren. Elk nieuw nummer opende – voor een momentje dan toch – een miniwereldje.

Zo ontdekte ik dat de Arketmuzak schipperde van generieke Franse braaklounge naar een nummer waarop de Zweedse Snoh Aalegra de beroemde Glory Box-sample van Portishead sampled. Maar Snoh zingt bijlange die zo doorrookt als Beth Gibbons. Afijn. Dat soort weetjes, daar leef ik voor. Volkomen onbelangrijk.

Shazam doceerde en vervolgens heb ik de details met behulp van Wikipedia verder ingekopt. Want wil je goed shazammen dan is verder onderzoek wel vereist. Voor de winkel is dat win-win. Ik heb meer tijd nodig voor mijn research en dus hijg ik R. niet meer in haar nek en voelt zij de rust om elk kledingstuk in de winkel aan te raken, omhoog te tillen en te overwegen.

Daar en in alle rust ontdekte ik ook wie Madjam Mahilkamen is. Die ja. Ze komen uit Mauretanië, al was mijn eerste gedachte dat ze uit Mongolië kwamen. Poef. Opeens zwalk ik door de Sahara. De band bestaat al 40 jaar, zij het in wisselende formaties. En zo hé! Op hun laatste plaat doen Nick Cave en Sunn O))) mee. Het gitaargeluid klinkt als deltablues, de zang als kringgeneurie. Tikkeltje psychedelisch. Bezwerend. Niet iets dat je in een Zweedse kledingzaakketen verwacht. En zeker niet iets dat je uit Mauretanië verwacht. Al wist ik voor deze ontdekking helemaal niet wat ik uit Mauretanië moest verwachten.

En dan opeens, alsof ik wakker schiet uit een droom.
Ga je mee? hoor ik.
Tijd loopt traag op Shazam.
Onbewust schijn ik – terwijl ik door de sahara zwalkte – al drie keer ‘is mooi, doe die maar’ gezegd te hebben.
Ik druk Shazam weg, prop mijn mobiel in de binnenzak en sjok mee naar de kassa waar R. iets afrekent. (Vraag me niet wat.)
Heb je al ‘s van Madjam Mahilkamen gehoord? vraag ik eager om mijn hoogtepuntje te delen.
Wie?, hoor ik.
Madjam Mahilkamen.
Die komen uit Mauretanië. Ligt in de sahara.
Leuk om te weten hè?

%d bloggers liken dit: