Liefdevol kokhalzen onder het afvoerputje

door Marc

Het gezin had een fotograaf op bezoek. M. is een oud-collega van R. die van haar hobby haar werk heeft gemaakt. Ze zou een paar uurtjes in huis meelopen en foto’s van ons maken voor later. Van ons vieren, zoals we zijn of dat op z’n minst proberen.

De dag was een zaterdag en dus hing ik vooral in een stoel, las ik de krant en dronk koffie. Als ik het zo lees voel ik me heel erg een man van middelbare leeftijd. Dat ben ik ook, maar het zó voelen is confronterend. Aan de andere kant, de opdracht was te doen en te zijn zoals we zouden doen op elke andere zaterdag. Vooral geen rol spelen dus. Of poseren. Brr. Poseren.

Afijn. De zaterdag kabbelde op z’n zaterdags door. Een van de gesprekjes die we voerden dook uit de dode hoek richting het onderwerp ‘auto’s’. En die van ons heeft de laatste tijd nogal wat kuren, ondanks de relatief jonge leeftijd en de doorverkoopinteressante kilometerstand. (De auto kan er niks aan doen, maar twee lekke banden in één maand tijd geeft een hoop onnodig gehannes kan ik je vertellen.)

Een auto is in de basis een idioot slechte investering. Zeg maar gerust geen investering. Wij rijden elke auto als het even kan zover mogelijk op. Of dat handig of slim is, ik heb geen idee. Aan mijn lijf geen ‘nieuwe-auto-nu-nu-nu-stress’. Reden twee is dat we een auto vooral als een noodzakelijk kwaad zien.

R. repte plots over het verkopen van onze auto en een andere kopen. Er is altijd wel iets met het ding. Zoals gezegd, de twee lekke banden tel ik niet mee. Dat is domme pech. Maar ook naast die pech is het wat je noemt een ‘maandagochtendauto’.

Ik opperde iets over mannen die verliefd zijn op hun auto en hun identiteit er zelfs aan ophangen. (En meende dat aan te moeten vullen met een stellige ‘voor mij is zoiets ondenkbaar’.

Maar, zei M. de fotograaf, jullie papa is verliefd om mama. Zeker, lachte ik. Met dat verschil dat ik mama niet elke week door de wasstraat rij.

Omdat ik nog wat handelingen zocht om te fotograferen stelde ik voor om het afvoerputje annex zwanenhalsje van de wasbak in de badkamer leeg te peuteren. Een klus die gezien het afvoertempo van het water geen ruimte meer liet voor een langer uitstel.

Dat is ook verliefdheid, schaterlachte de puber hangend in de bank. Iedereen lachen. Wat ’n hilariteit op de zaterdagochtend. Haha. Kom, laten we samen onder het afvoerputje gaan kokhalzen. Het kokhalzende gezinnetje, haha! Zie je het voor je? Haha.

Nee natuurlijk niet.

Nu kijk je vast weer naar de foto boven dit stuk. Want waar ben ik? Waar is het kokhalzende gezinnetje? En is deze foto technisch niet een tikkeltje te mager om van een professioneel fotograaf te zijn? Dat laatste klopt en dat zit zo. Die foto is er namelijk niet. M. was allang weg voordat ik mezelf bij elkaar had geraapt om te kokhalzen. Jammer is het wel, het zou ongetwijfeld een epic foto zijn geweest. Dat gezegd hebbende, misschien is liefdevol kokhalzen een te intiem moment om te delen met de wereld.