De Matthieu van de Grote Ronde

door Marc

Op hetzelfde moment dat zo ongeveer alles wat het leven kleur op de wangen geeft dramatisch wordt gekortwiekt, rijden ze in Vlaanderen ondanks de 10.000 besmettingen een dag eerder gewoon hun Ronde. Het Monument. Vlaanderens Mooiste. Goddank wordt ons niet alles uit de handen gegrist. De Ronde van Frankrijk was al een cadeautje, ook al was die gaapsaai. De Ronde van Vlaanderen is de strik op het cadeau. Er wordt weer gefietst en gevoetbald, en daar doen we het mee. 

Dit wielerseizoen valt me zwaar. Het is gehavend, zoals alles nu gehavend is. Wielrennen is een gewond beest dat zich in veiligheid sleept. Het valt me ook zwaar omdat ik teveel aan mijn kop heb. De ggz waarschuwt voor de mentale gesteldheid van de mens. Ondanks dat ik juist kalmte en berusting vind in de huidige situatie – introverten herkennen dit -, vreet het ontbreken van perspectief en de arrogante laksheid van een deel van de bevolking hongerig aan mijn stemming. Het gehavende wielerseizoen komt daar bovenop.

Matthieu van der Poel mogen zien fietsen is het mooiste cadeau sinds jaren. Mijn vader was een groot fan, ook van Wout van Aert overigens. Hij volgde ze al vanaf de juniorencategorie, toen ze als knulletjes nog door de Vlaamse velden ploeterden. Die gaan groot worden, gonsde het destijds langs de kant. Nu zijn ze groot.

De Ronde van Vlaanderen was mijn vaders’ favoriete wedstrijd. Op die dag gingen de gordijnen dicht en de mondjes op slot, en stond tante L. steevast aan een gesloten deur. Vorige week won Matthieu de ronde. Hij versloeg Van Aert nipt in de sprint. Een tegen een, de beste tegen de andere beste. Mijn zwager sprong anderhalve meter van mij vandaan juichend uit de bank en uit mijn keel ontsnapte warempel een luide yes. Vroeger toen Sean Kelly nog sprints won, stond ik op de gang te nagelbijten. Nu onderga ik het. 

Man, wat had pa dit mooi gevonden. Dat knulletje uit de drek van de Vlaamse velden wint de mooiste wegwedstrijd van de kalender. We juichen en worden verdrietig. Heel even kreeg ik mijn vader een beetje terug, naast me op de bank, ingetogen juichend, zoals hij dat tot in de puntjes beheerste. Ook dat heeft hij aan mij doorgegeven. En misschien maak ik er meer van dan er is, maar ergens voelt het alsof ik ook voor hem juichte. En dat Matthieu speciaal voor mijn vader won. Die extra laatste push over de meet, dat was voor pa. Of ja, een beetje dan toch.