Voor een beetje houvast grijp ik naar mijn rituelen

door Marc


Ooit huurde ik een tafel in een kantoortje in een gebouw dat op steenworp afstand ligt van een kanaal, waarvan je eenmaal in het gebouw nauwelijks weet van had. Dat terzijde. Al ruimschoots voor het gecorona verdween mijn klik met de tafel. Het gebouw was op een verkeerde manier te luidruchtig. Te donker ook. Na verloop van tijd zocht ik alleen nog redenen om er niet te hoeven zijn. Dat lukte wonderbaarlijk goed. En toen kwam corona en had ik geen enkele reden meer om te gaan.

Terugblikkend moet ik erkennen dat ik van de start al niet veel in het kantoortje was. Een klik hebben met iets of iemand komt in mijn geval best nauw. Feit is dat ik op het moment dat ik het kantoortje zocht, ik écht een plek weg van thuis nodig had. Nu weet ik dat een plek voor een of twee dagen per week genoeg is. Mijn beste werk schrijf ik thuis, in mijn eigen bubbel en onder mijn eigen voorwaarden.

Vlak voor corona zegde ik het contract op. Op een rare manier voelde dat als een bevrijding.

De laatste paar maanden zijn we voortdurend met z’n vieren thuis geweest. Netto heb je dan hooguit 2 productieve werkuren per dag. En dus probeer je ook kwaliteit te leveren in de bruto-uren. Ik vertel graag tegen mezelf dat mijn werk daar beter van wordt.

Die periode samen thuis heb ik als waardevol én als een beproeving ervaren. Feit is wel dat als noodzaak je iets oplegt, de acceptatie ervan een stuk makkelijker te realiseren is. Pas je opeens wél met z’n allen door diezelfde smalle deur. Als je ooit een marathon hebt gerend, draai je je hand niet meer om voor 10 kilometer.

Tegelijkertijd groeide ook de behoefte aan wat meer afstand. En toen het gecorona in het brein van de samenleving langzaam doofde en we de voorwaarden van een coronaveilige samenleving langzaam maar zeker op zijn gaan rekken, wist ik het zeker. Ik heb een veilige vluchtplek nodig.

Wonderbaarlijk genoeg is dat gelukt.

Sinds kort huur ik ’n flexwerkplektafel voor één dag in de week bij Bouwatelier013 in Tilburg. Twee bescheiden verdiepingen met in totaal 13 werkplekken voor zzp’ers en werknemers die een schuiladres nodig hebben. De grap is dat ik tijdens de eerste break die ik had, ik precies deed wat ik al sinds 1998 tijdens gezamenlijke lunches doe. Ik duwde de folie waar ik mijn lunch in meeneem in een bolletje en bleef duwen en kneden totdat het bolletje superrond was.

Hoeveel er in korte tijd ook veranderd in een leven, voor een beetje houvast zijn er altijd nog je rituelen.