S.E.K.S.E.N.

door Marc

We keken naar ‘Voorspel’, een minidocumentaire over seksuele voorlichting op school, die handig direct na het Jeugdjournaal was geprogrammeerd. Daar had gerust nog ‘n kwartiertje ‘whow snel het jongere zusje naar bed brengen’ tussen mogen zitten. We zijn thuis niet preuts, we hebben gewoon niet altijd zin om vragen te beantwoorden. Avondluiheid is het, altijd precies op het moment dat ons gezin door de hoeven zakt.

Gaat dat over seks? merkt de oudste vragend op. Want dat is leuk, zegt hij vol overtuiging. Met piemels, vult hij wijs aan, bleu als hij is. Voor de jongste is dit alles een non-issue. Verliefdheid is raar. Jongens zijn raar. Punt. En zoiets banaals als piemels en seksualiteit is voor haar wat wiskunde voor mij is; volkomen onbegrijpelijk.

En dus zegt ze; oh, nou, dan ga ik een stop motion filmpje maken. Wat ze vervolgens niet doet. Wat ze wel doet is haar eigenwijze kont in de bank planten en onmiddellijk de oudste plagen. Want zij vindt raar wat hij interessant vindt. Zo werkt ongemak. Twee leeftijden, twee reacties en allebei volkomen normaal.

De pre-puber ontwikkelt een gezonde nieuwsgierigheid naar wat hem te wachten staat. Sinds wij hem de basics hebben uitgelegd denkt hij veel te weten. Is ie het mannetje. Alleen, hij heeft er geen enkel beeld bij. Dat verzint zijn bloeiende brein er zelf bij. En precies dát maakt het zo schattig om een 11-jarige te horen praten over seks, terwijl hij zijn woorden begeleid met bijpassende bewegingen.

Als het zou gaan zoals hij het voor zich ziet, duurt seks nooit langer dan pak ‘m beet dertig seconden en is het vooral heel wiebelig met een soort van schokkerig taalgebruik. En hij doet graag voor. Dat kan wel eens zo onbeschaamd en ongeremd zijn dat ouderlijke schaamte nooit ver weg is.

Op tv paraderen inmiddels veel ongemakkelijke puberblikken langs. Puistige jongetjes nog, die precies doen zoals wij deden toen we nog jongetje waren. Onvolwassen, onzeker, lacherig. Serieuze reacties wisselen elkaar af met heel veel zenuwachtig gegiechel. Een van de knullen die aan het woord komt vraagt zich hardop af hoe dat dan gaat. Je komt samen thuis en dan? Eerst Netflixen en dan wat? Zo van hup? Of zo?

In de ogen van de knul schittert de radeloosheid. In zijn brein ontvouwt zich een probleem van epische proporties. Wat voor een volwassene normaal is, is voor deze kinderen nog een magisch ongrijpbaar iets waarvan ze weten dat het er aan staat te komen en dat het leuk zou moeten zijn.

De oudste is zijn aandacht inmiddels kwijt en rapt een Engelstalige regel tekst waarin alles zó vrouwonvriendelijk is dat mijn ogen hem spreekwoordelijk in stukjes hakken. Hij weet hoe ik daarover denk. Ik wijs hem daarop en net voordat ik mijn betoog over respect voor elkaar en misogynie wil starten, springt hij op, maakt een Fortnitedansje en bouwt verder aan zijn Kapla-fortpilaren van Atlantis waar hij zijn Playmobil-piratenschip op plaatst. Seks en de beladen onwrikbaarheid van volwassenheid zijn nog heel ver weg. Ik herhaal. Zijn. Nog. Heel. Ver. Weg.

 

PS Voor de volledigheid een stukje volkomen onnodige afbeeldingverantwoording. Ik vond in mijn collectie voor betreffende onderwerp geen passende afbeelding. Vandaar deze verder 100% neutrale hobbyfoto. Niks om opgewonden van te raken. Of ja, misschien toch maar dan anders.