Mezelf in veiligheid relativeren

door Marc

Als het rommelt in je kop en al je gedachten chaotisch naar die plek op de eerste rang dringen, schrijf je heel veel en zeg je eigenlijk niks. Context is opeens een abstract begrip, wat het sowieso al is.

Zo werkt het op dit moment ook in mijn kop. Er zijn geen kaders meer. Er gebeurt téveel, te snel. Wat zeker niet helpt is dat ik mijn brein te uitbundig voed. Al die invalshoeken, al dat drama, al die ontwikkelingen; het is gekmakend.

De angst om het virus zelf te krijgen is nog het minst aanwezig. Ik ben van nature al een soort van kluizenaar-light, voor mij is het virus hooguit een lastpak. Ik spreek nu voor mezelf hè. Verder houd ik me netjes aan de coronaregels en -afspraken. En relativeer ik mezelf in veiligheid.

Mijn angst is voor wat er komen gaat. Als mens willen we kost wat kost voorkomen dat we nodeloos overlijden. Daar zorgen we samen voor. Dat heet beschaving. Maar wie de kille onmenselijke rekensom maakt, ontdekt dat in de nasleep van deze pandemie mogelijk veel meer ernstige gevolgen naar boven komen drijven. Mogelijk. Ik druk me voorzichtig uit, ik ben immers geen econoom. Of socioloog.

En omdat ik mezelf in veiligheid relativeer, klamp ik me graag vast aan elk lichtgevend stipje aan de horizon.

In 2009 wisten we bijna zeker dat de wereld op de grond van zijn afgrond stond. Nu weten we dat het allemaal reuze meeviel.  Het kan namelijk nog veel erger. Iedereen die nu zonder inkomen en zekerheid thuis zit hoef je dat niet uit te leggen. Net als al die kinderen en volwassenen die vóór de pandemie hulp kregen die ze nu niet krijgen. Of onvoldoende. Voor deze mensen zorgen is ook een vorm beschaving. Ik hoop alleen dat daar tegen die tijd nog geld voor is.

Bovendien, je moet er toch niet aan denken dat de dappere zorgmedewerkers die zich wekenlang kapot hebben gewerkt, erachter komen dat de menselijke tragedie die ze probeerden te voorkomen, slechts uitstel van executie was en vernietigend doorwoekert achter de voordeuren, in de huiskamers en hoofden van de mensheid. Dan heb je misschien de tsunami gestopt, maar klotst het aan de andere kant gewoon nog over de rand.

Nou, dat soort gedachten dus.