Roze, maar dat vind jij niet erg toch?

door Marc

Vooruit, dan stel ik de vraag anders; kunnen we voor het bedrag ook bijvoorbeeld – weet ik veel – een auto kopen?

Vanwaar die vraag? Ik hoor het je denken. Dat zit zo. R. heeft mij net een indrukwekkend goed onderbouwde master class in slaapgezondheid gegeven. Opeens weet ik alles over het belang van slaapcomfort, hoe en waarom dat maatwerk is en essentieel is voor het ouder wordende lichaam (lees wij). Ik weet nu van het bestaan van natuurlatex. En iets over harde en zachte, hoe heet het, dinges of zoiets. 

De vraag is hoe het kan dat al die informatie zo behendig uit R.’s mouw rolt. Het antwoord is eenvoudig. Ze is gaan scouten voor een nieuw matras. Ons huidige matras is namelijk veranderd in een kuil. Een plus een is in ons geval een samenzwering tussen de matrassenverkoper en R.

Terug naar mijn vraag.

Een kleintje kunnen we voor dat bedrag wel kopen ja, knikt ze glimlachend. Ik denk aha. Ze vervolgt. Ik dacht we doen het direct goed, dus ik heb er ook een bed bij bedacht. Roze, maar dat vind jij niet erg toch?

Leuk hoe ik met een vriendelijke arm om de schouder het complot ingepraat word. Meteen krijg ik ook een opdrachtje mee. Bij fikse bedragen wordt namelijk graag de ‘probeer het zelf’ geadviseerd. Dan weet je het zeker, want je hebt het zelf mogen ervaren. Dan is er geen discussie meer.

Dat soort argumenten praten de hoogte van het te investeren bedrag een beetje goed. Dus als de matraswetenschap mij vertelt dat ik het beoogde matras (plus het Blush-bed) eerst moet proberen – ook al geef ik duidelijk aan dat ik op vrijwel elk type matras als een roosje slaap – dan doe ik dat maar. Slapjanus.

Een week later vind ik mezelf onhandig liggend op een matras in de etalage van een winkel aan een drukke straat. Staand aan de voet van het bed geeft de matrassenman mij een goed onderbouwd verhaal over heupliggen, buikslapen, matraslagen, pocketvering en waarom dat de verkeerde keuze is, broeimatrassen en schuimlaagvolgorde. Ik word netjes ingepakt, ingeboterd en van boven tot beneden gemasseerd.

Ik – de man in dit toneelstukje, ja sorry hoor – voel me een beetje opgediend als DE hindernis die aan de onderhandelingstafel overwonnen moet worden. Aldus de matrassenman. De autoverkoper dacht destijds hetzelfde en die kwam van een koude kermis thuis toen R. degene bleek te zijn die hem de duimschroeven aandraaide.

In dergelijke pré afding- en onderhandelingssituaties ben ik altijd uiterst alert en quasi-hetzallemaal wel. Een beetje afwijzend. Daar ben ik vast niet alleen in. R. is immers de onderhandelaar, ik ben dat allesbehalve. Zij dingt af en stelt boute eisen. Glimlachend en vriendelijk doch met een licht dwingende toon. Ik krimp zittend aan dezelfde tafel dan ineen van de buikpijn. Van de gêne.

Maar goed, de matrassenman komt over als fair – al weet je dat nooit 100% zeker – en ja hoor, men vindt elkaar al snel. Beetje van de prijs af en een gratis hoogwaardig kussen voor R. Nu zitten aan matrassen en bedden nauwelijks extra’s om je onderhandelingsruimte mee te vergroten. Het is wat het is, bij een auto is de speelruimte gigantisch. Maar toch. We zijn allemaal uiterst tevreden, al had het voor mij net zo goed een Ikeamatras mogen zijn.

Over zes weken staat op onze zolder een blush-bed met een nieuw mediumhard natuurlatex matras. En toch. Maar toch. Ik vrees toch dat we een beetje in het ootje zijn genomen door de matrassenman. Doe ik er iets aan? Vind ik er verder wat van? Goeie vragen van mezelf. Laat ik er maar eens wat nachtjes over slapen. De matrassenman vertelde dat ik daar een perfect bed voor krijg.