Weet je wat, ik blijf het er gewoon nog even over hebben

door Marc

Ik lees mijn blogs soms terug. Momenten vergelijken, je kent dat wel. De jaren brengen nieuwe herinneringen en laten de oude tegelijkertijd beetje bij beetje vergelen. Die haal ik dan al lezend weer even op. Gezellig. Kan ik ze meteen hier en daar aanscherpen.

Bijzonder boeiend zijn de blogposts die ik schreef een jaar voordat ik ziek werd. Die periode op de grens van ‘man, wat voel ik me goed’ en het zwarte gat.

Onlangs sprak ik met een oud-collega. Zij verving mij toen ik net was weggevallen bij mijn laatste werkgever. Ik heb gelezen waar je op het laatst aan werkte, zei ze. In die 200 woorden las ik het gevecht dat je voerde. Het maakte me verdrietig.

Niemand vertelde mij dat ik een gevecht voerde. Zeker mijn brein niet. En toch zag iedereen hoe ik vocht. Wel weet ik nog dat ik er niet uitkwam. Die 200 woorden, want meer was het niet. Peanuts zou je denken, mits je brein gezond is. Die 200 woorden waren misschien wel de zwaarst bevochten 8 uur van mijn werkleven. Later werd mij verteld dat ik een opdrachtgever op niet misverstane wijze had geadviseerd om dat persbericht maar zelf te schrijven.

Het sloeg allemaal nergens meer op. Het waren voortekens.

Teruglezend kwam ik ook deze blogpost tegen. Geschreven in 2015, ruim een jaar voordat ik ziek werd. Het was mijn voorpret op een vakantie die ik in mijn eentje zou gaan vieren. Het optimisme spat er vanaf. Lees maar. Ik gebruik zinsnedes als ‘deze jongen’ en ‘naar de sterren staren’. Ik zweef zo hoog dat ik afsluit met ‘Als ik het zo lees wordt het de beste vakantie ooit.’

Dat was een pre-reisstukje. Twee jaar later schreef ik over hoe die reis werkelijk ging. Het werd ‘de meest beroerde vakantie ooit’.

Nu kan ik erom lachen. Hoe ernstig het ook is of was. Want los van de ernst van de operaties, als je niets meer voelt en je brein vertelt je dat er niets aan de hand is, leeft alleen je lijf nog. Mijn geest was dood. Dat geeft meteen aan wat de waarde van een dagboek is of – zoals in mijn geval – een blog over je leven. Het verankert herinneringen. Maar het vertelt mij nog meer, namelijk dat ik het er nog wel een tijdje over blijf hebben.

Advertenties