Het is er eigenlijk best leuk, zo bleek

door Marc

In 2016 bezochten mijn geestontruimende tumor en ik Flagstaff. Dat ligt in Arizona. Destijds wist ik nog niet van de aanwezigheid van de tumor. Mijn brein liet me wat dat betreft laf in het ongewisse. Overigens schrijf ik over de tumor in bezittelijke vorm, aangezien hij mij letterlijk in bezit nam. Ik was van hem. Als je het hebt over ‘het in de macht zijn van’; ik was in de macht van. En mijn brein eigenlijk ook, dus het brein echt iets kwalijk nemen geeft mij een verwarrend dubbel gevoel. Poeh, ingewikkelde materie zeg.

Terugblikkend is het een godswonder dat ik de reis destijds ongeschonden – voor zover ik die term mag gebruiken – wist af te ronden. Ook al ging het op detailniveau zo ongeveer op elk vlak jeetjemina mis. Een paar weken later culminerend in een ambulance voor de deur.

Goed, ik was dus in de macht van een dikke prop in mijn kop. Diezelfde kop vertelde mij dat alles superdepuper was. Onlangs las ik – passend in deze context – een quote van de komiek Emo Philips. Hij zei: “Ik vond mijn brein altijd het meest fascinerende, wonderlijke deel van mijn lichaam, totdat mij inviel wie mij dat vertelde.”

Nee joh, alles paletti hoorde ik in mijn hoofd. Mijn brein stak mij in opdracht van de tumor heel langzaam een bot mes in mijn rug en fluisterde in mijn oor dat ik er niets van voelde. Ik werd verdorie bedonderd door mezelf. Hoezo verwarrend? Probeer jezelf dan nog maar eens te vertrouwen. Nog steeds – al is het nog maar heel af en toe – twijfel ik aan de waarheid van wat mijn brein en ik denken.

Wat ik wel zeker weet is dat ik dit jaar met mijn gezin in de VS ben geweest. En we kwamen – een beetje bewust, ik geef het toe – op plekken die mijn zombielijf en geestontruimende tumor in 2016 ook bezochten. Waaronder dus Flagstaff.

Deze keer scheen de zon wel (al zie je dat niet op de foto). Ik ontdekte warempel een leuk stadje, kocht er boeken, maakte grapjes. Dat zijn hoogtepuntjes en zeker geen pijnlijke terugblikgevoelens. Alles wat ik toen niet voelde, voelde ik nu wel.

Je hebt nooit gezegd hoe leuk het hier is, merkte R. op.
Het antwoord was pijnlijk simpel. Ik heb het in 2016 geen seconde als zodanig ervaren, omdat ik het nooit concreet heb ervaren. In 2016 leek alles honderd keer groter dan het in werkelijkheid is. Afstanden die onoverbrugbaar leken destijds, zijn dat helemaal niet. Er ligt helemaal geen deken overheen. Het is er niet bruingrijs. De Grand Canyon is wel indrukwekkend. De zon schijnt er wel.
Tja, zei ik tegen R. – terwijl ik mijn ervaringen in ere herstelde; ik had eerlijk gezegd geen flauw idee.

Advertenties