Dank je wel

door Marc

4B1D928B-AD42-44A3-AB40-E0C053BAC4DD.jpeg

Eerst dit. 

Eigenlijk had hier een soort van samenvatting van 2018 moeten staan. Maar 2018 was – net als 2016 en 2017 – niet samen te vatten. Na vier beginnetjes heb ik geen vijfde meer gemaakt. En daarmee geen ‘Het Jaar 2018’. Bovendien, terugblikken vind ik verspilde tijd.

Dan dit.

Dat 2019 voor jou en mij een verrassend leuk jaar mag worden. 

En tenslotte het volgende.

Op puikverhaal.nl heb ik gisteren een bescheiden dankjewel geplaatst voor iedereen die mij de laatste vier maanden op weg heeft geholpen in de wondere wereld van het freelance tekstschrijven en copywriten. 

Een geschreven dank je wel. Dus niet in de vorm van zeezoutchocoladereep Tony met zo’n clevere dikke knipoogboodschap. 

Ik merk dat ik wat betreft eindejaarsboodschappen nog een beetje zoekende ben. Wellicht dat ik daarom al tig dank je wel berichten geschreven heb. Of had ik beter iets op kunnen sturen? Of persoonlijk afgeven? Doneren? Of?

Zie je, dat bedoel ik.

Zo’n digitale dank je wel is natuurlijk gewoon een ordinair laffe en een beetje luie manier van dank je wel zeggen. Maar de eerlijkheid gebied me ook te zeggen dat ik gewoon niet de puf had om iets leukers te verzinnen. De opstart van het freelance bestaan blijkt al druk genoeg.

Wel heb ik op puikverhaal.nl bijna iedereen met voornaam genoemd. Dat is netjes, toch? 

Hier zijn jullie aan de beurt.

Ik wil jou als trouwe (of incidentele) lezer ook graag bedanken. Die voornaambasis gaat me overigens niet lukken. Jammer hè. Maar weet dat ik iedereen koester die de tijd neemt om mijn stukjes te lezen. Bovendien, ik weet de meeste namen van mijn lezers helaas niet. Misschien wel die van jou, maar daar gaan we op deze plek natuurlijk nooit achterkomen. 

2018 was voor mij persoonlijk geen leuk jaar. Er waren zeker hoogtepunten, maar het dieptepunt was veel dieper dan alle hoogtepunten bij elkaar opgeteld. En dat gevoel overheerst. Ik heb in 2018 namelijk veel verloren en daar heel veel over geschreven. En gepraat. Het gaat te ver om te stellen dat jij als lezer mij er doorheen hebt gesleept, maar toch. Dat je er was en meeleefde, ervaar ik nog steeds als erg fijn. 

In 2018 heb ik ook iets ontdekt. Namelijk dat ik een stuk minder cynisch ben. En dat in een jaar dat je eerder het tegenovergestelde zou verwachten. Wellicht heeft het overlijden van mijn ouders mijn neus ook op andere feiten gedrukt dan die van de oneerlijkheid en dat cynische ‘zie je wel, ooit gaan we allemaal dood’.

Dat gevoel kwijt zijn is meer waard dan ik ooit had durven denken. Ik neem alles mee naar 2019. Het maakt me wie ik ben. Daar valt niets meer aan te ontkennen. 

 

Advertenties