Op naar de 1000 en een bundeltje

door Marc

F0CED7E3-B4F1-478F-882E-4458BCB46D88.jpeg

Jonah Matranga is een singer/songwriter uit de VS. Een ouderwetse troubadour. Wees trouwens gerust. Dit stuk gaat niet over muziek, mocht je nu al willen afhaken. Ik help Matranga soms door wat spullen van hem te kopen, zodat hij kan blijven doen waar hij goed in is. Met zijn hart zijn longen uit zijn lijf zingen.

Lang geleden was hij frontman van de band Far. Nu speelt hij overal waar ze hem willen en slaapt hij waar iemand een bed voor hem zet. Jammergenoeg bezoekt hij Nederland zelden. Maar vooral is hij het gulste, vredelievendste mens dat ik ken. Bestel een cd’tje en je krijgt er twee. Om aan een vriend te geven, schrijft hij er dan lief bij. En de prijs van die ene cd mag je zelf bepalen.

Over-deliveren noemen ze dat. Gul mens dat hij is.

Ik vind mezelf ook best gul. Een beetje dan toch. Ik gooi ook alles wat ik maak als het even kan gratis de wereld in. Het blogposttelraam staat inmiddels op 704. Op naar de duizend zeg ik! Niet dat ik de teller elke week check, overigens. Of ja, eigenlijk doe ik dat wel. Met de publicatiefrequentie van de laatste twee jaar zou de 1000 zo gefikst zijn.

Ware het niet dat.

Je hebt het vast al gemerkt. Diezelfde publicatiefrequentie is gekelderd met een factor van, van, van weet ik veel.

Ik zit nu op – circa – één stukje per week en ik mis het wel hoor, dat ongebreideld schrijven en schaven. Ik heb de laatste twee jaar van mijn leven – grote delen ervan dan toch – op hebhetermaarover.nl open en eerlijk in elkaar geboetseerd. Wat een golfslagbad was me dat zeg. Afijn, je was er een beetje bij.

Uit ademnood, en stiekem ook wel een beetje uit creatieve bloedarmoede, staat de rem er nu op. Schrijven over die klote tumor, over die aan een kant klote verwachte en aan de andere kant klote onverwachte dood van mijn ouders. De tragiek die ons laf vanuit de struiken aanviel is een onuitputtelijke inspiratiebron gebleken.

Maar.

Als ik aldoor uit die bron blijf putten, schrijf ik mezelf weg. Wat onterecht zou zijn, aangezien ik pas net ben begonnen met de rest van mijn leven. Daar gebeurt immers heel veel. Ook op zakelijk vlak, maar toch. Elke dag is uit het leven gegrepen. En dus blog ik ook op www.puikverhaal.nl. Over mijn vak vooral.

Het betekent ook dat ik mijn verhalen over twee fronten verdeel. Soms loopt dat in elkaar over. Zo strikt is de scheiding namelijk niet. Lukt me niet. Mijn geschrijf rekt zich uit in alle richtingen. Plus en vooral, alles komt uit hetzelfde hoofd. De consequentie daarvan is dat ik hier iets minder schrijf, hopende dat daarmee wel de kwaliteit stijgt. Ik gun de stukjes wat meer rijpingstijd, op beide fronten. Laat ik het daar maar op houden.

Toen wakkerden de aanstormende feestdagen een idee in mij aan. Opeens dacht ik aan bronnen en aan het hebben van een blogpostvoorraad en vervolgens aan het maken van plannen en uiteindelijk aan themaboekjes. Misschien – dacht ik – moest ik de grote onderwerpen op hebhetermaarover.nl maar eens op een rijtje zetten. Thema’s bepalen. Vervolgens de leukste/verdrietigste/grappigste tijdloze stukjes bundelen in een boekje. Van mij, voor jou. Als je dat wilt natuurlijk. Om af en toe eens terug te bladeren. Om voor te lezen aan je kleinkinderen, later. Of nu. Of om op een kastplank te leggen. Of op de koffietafel. Naast je Linda of naast je Snoecks.

En jij bepaalt wat zo’n boekje waard is voor jou.

Misschien moet ik het gewoon bij jou neerleggen. Vertel het me maar: welke thema’s zie jij hier? Los van de ziektes, de dood en al die andere ellendelingen. Of wat ook kan, stuur me jouw top-3. Dan beloof ik dat die boekjes er komen. In de tussentijd schrijf ik hier gewoon door. Alleen wat minder vaak.

Advertenties