Het rubberen bandje

file-24.jpeg

Op de vensterbank van het kamertje waar kleding zich ophoopt, ligt sinds een paar weken ook een zwart loombandje. Vreselijk ding om te dragen. De haartjes op mijn arm wringen zich meer dan eens tussen de rekkende voegjes van het bandje en dat trekt dan geniepig aan de haren op mijn pols. Of het bandje rolt zich omhoog en gaat daar een beetje vervelend zitten doen.

Ik heb het bandje een paar weken geleden voor 1 euro gekocht van mijn kinderen. De opbrengst hebben ze zoals afgesproken aan Stichting Alzheimer gedoneerd. Over waarom ik uitgerekend het zwarte bandje koos, bestaat vast een psychologisch reden van de koude grond. Ik had namelijk ook de regenboogvariant kunnen kiezen. Die keuze was dan ongetwijfeld ook verklaarbaar geweest. Afijn.

Feit is wel dat ik makkelijk gehecht raak aan prulletjes. Of nee, ik raak makkelijk gehecht aan bepaalde voorwerpen die ik aan bepaalde gevoelens kan hangen. Dat gebeurt ook met het bandje. Het dragen ervan. Het goede doel waar het voor gemaakt is. Die zwalkende gevoelens die het oproept over zoveel dingen die nog lang niet over en voorbij zijn. Mijn rouwproces.

Zo werd het fluisterend een waar ding. Een tastbare band tussen mijn moeder die er niet meer is en ik, haar oudste kind. Misschien voel ik het nu sterker dan ooit, omdat ze morgen precies een jaar geleden overleden is. Dat zal het wel zijn, kan haast niet anders. Althans, dat is de invulling die ik eraan geef. En dus is het een feit, ook al is het bandje gemaakt pas maanden na mijn moeders overlijden.

Dat is goed nieuws voor het loombandje. Het ziet zich terloops verzekerd van een plekje bij de andere waardevolle herinneringen aan mijn ouders. En ooit – waarschijnlijk morgen al – pluk ik het bandje van de vensterbank om het te dragen. Om weer heel even bij haar te zijn.

Advertenties