Zucht…

door Marc

1026E10A-F54F-454D-BB8D-66AEEA03F811.jpeg

Toen ik nog een kind was barricadeerden we brutaal een doorgaande weg tussen twee dorpen. Daarvoor gebruikten we wat resten van dode struiken, takken en wat pollen droog gras. Dat staken we in de fik met krantenpapier en een aansteker. Vervolgens verstopten we ons – gecamoufleerd en al – in de struiken langs de weg, vol verwachting wachtend op auto’s. Op reacties. Het vuur zelf stelde weinig voor. Het verrassende inzicht dat we de weg versperden vlak achter een bocht, bereikte me onlangs pas.

De eerste auto stopte net op tijd. Een man stapte uit, keek wat verbaasd rond en schopte de fikkende struikresten naar de kant.

Hypothetisch gezien had hij het vuur ook te laat kunnen zien. Dan was hij vervolgens in de slip geraakt en rechts van de weg zo’n dertig meter het talud afgedonderd, waar hij beneden radicaal werd opgewacht door het opgehoogde fietspad langs het Julianakanaal.

Had.

Een andere keer schoten we met een katapult steentjes op voorbijgangers. M. raakte het portier van een auto. Klonk. Wij schrokken en hielden ons stil. Dom als we waren. Even later stond een man achter ons. Gebalde vuist. Iets over onze ouders. En aansprakelijkheidsverzekeringen.

Het kindbrein stopt met denken onmiddellijk na het bedenken van het idee. Voor de mogelijke gevolgen van dat idee is namelijk geen ruimte. Het idee verblindt, maakt enthousiast. Dan ga je aan de slag.

Afijn. Ik wilde er helemaal niet over schrijven. Totdat ik uit betrouwbare bron vernam dat enkele demonstratiestoppers aan de pro-kant, die voor de rechter stonden omdat ze een snelweg in Friesland hadden geblokkeerd, hun eigen zitting verlieten omdat de rechter te negatief over hen was.

Dat moest ik even opnieuw lezen.

De rechter was te negatief. En dus liepen ze weg. Het stond er toch echt: te negatief. Vonden zij. Die terechtstonden. Omdat ze een snelweg blokkeerden. Een snelweg! Omdat op die snelweg demonstranten uit het anti-kamp reden. Op weg naar de intocht. Juist omdat er een intocht was, waren er vast ook kinderen met hun ouders op diezelfde snelweg. Kinderen die zich afvroegen waarom ze in hemelsnaam de intocht moesten missen.

Nou Bartje, die mensen daar die rond die bus hangen zijn zo overtuigd van hun gelijk dat ze de snelweg blokkeren. Leuk hè, dat wij dat mogen meemaken. En ach, Sinterklaas komt volgend jaar ook weer naar ons land. En anders gaan we morgen wel in weetikveel naar de intocht kijken. 

Net als het kind dat een steentje op een auto katapulteert of een weg met een vuurhaag blokkeert doorziet men niet de consequenties van hun actie. Een kind kan je dat nauwelijks kwalijk nemen. Een volwassene wel. En dan sta je voor de rechter.

Die vervolgens TE negatief is. Ik vind de meester stom. En nu loop ik weg. Ik wil wel er best over praten, maar niet als hij ook aan tafel zit. Dat idee.

Buiten de rechtbank werden ze opgewacht door hun aanbidders. Helden werden ze genoemd.

Een van de aangeklaagden was van mening dat iedereen een mening mag hebben, maar niet tijdens een kinderfeest. Een ander had gehoord dat ze de Sint wilden vermoorden.

Dat had hij/zij van horen zeggen.

We doen dit voor de kinderen lees ik steeds. Maar deze discussie gaat al heel lang niet meer over de kinderen. Ook al worden ze steevast als drijfveer naar de voorste rij gesleurd. Maar goed. Als je dát sprookje wel gelooft ga je dus stomme dingen doen. Voor de kinderen. Het zal de kinderen worst wezen welke kleur een Piet heeft.

Ik schrijf dit omdat zij vinden dat de rechter te negatief is en dus hun rug draaien naar onze rechtstaat, omdat zij vinden dat zij gelijk hebben en niemand anders.

Volgens mij is er sprake van een stroming. Een die los staat van racisme en discriminatie. Een paar dagen later lees ik namelijk dat zangeres Maan op Twitter afgefakkeld wordt omdat ze het gore lef heeft om Het Dorp van Sonneveld bij De Wereld Draait Door te zingen.

Hiervoor geldt hetzelfde als voor de snelwegblokkeerders. Mensen eigenen zich iets toe omdat ze zich veilig voelen in de warmte en het comfort van tradities. En hoe meer het gevoel leeft dat jouw overheid meer en meer van je afpakt, hoe hechter je je aan het comfort en de veiligheid van je tradities vastklampt. En owee als je daaraan durft te tornen, want dan torn je aan de veiligheid. Dan gebeuren rare dingen. Twittertirades, Trump en snelwegblokkades.

Vooruit, een ding moeten we de blokkeerfriezen wel nageven; ze komen er eerlijk voor uit. Dat vertelt mij dat ze er echt geen kwaad in zien. Geen last hebben van gewetenswroeging. Of we daar als maatschappij blij mee moeten zijn is nog maar de vraag. Maar dat moet je vooral niet als iets negatiefs zien.

Advertenties