Volg je droom, hij weet de weg

door Marc

Schermafbeelding 2018-09-02 om 12.28.56

In twee woorden samengevat komt het leven neer op een zoektocht. Iedereen weet dat, al dan niet bewust. Iedereen is ermee bezig, al dan niet bewust.

Jij ook. Ook als je de hele dag maar wat ligt te lummelen. Niks mis mee, goed voor de creativiteit. Wat natuurlijk ook weer een zoektocht is. Uiteindelijk zijn we allemaal de verandering die we ondergaan, gedwongen door het leven dat we leiden. Een voortdurende optelsom zijn we. Totdat we bezwijken onder het gewicht.

De lokale boekhandel heeft tafels vol met handleidingen en reisgidsen om je tijdens die zoektocht de weg te wijzen. Tip van mij. Je hebt ze niet nodig, die gidsen brengen je hooguit langs wat minder voor de hand liggende afslagen. De weg die je volgt leidt je net als alle andere wegen – ook die van je droom – naar dezelfde plek, namelijk naar je laatste adem. Dus tja. Oké, dat is cynisch, sardonisch én nihilistisch.

Het gaat allemaal om de weg er naartoe, zoals het cliché dicteert. Ik denk dan, hoe hobbeliger de weg naar je bestemming, hoe meer die bestemming – als je er eindelijk bent – tegenvalt.

Wat? Dat is niet wat ik voor ogen had!

Mijn halfvolle glas zou dat overigens anders benaderen.

Ik wil geen energie meer steken in dat zoeken. Ik vind namelijk dat ik lang genoeg heb gezocht. Als je zoals ik niet weet of wist wie je bent en wat je wilt en dus niet weet waarom je iets wilt, is er geen focus. Ik deed maar wat, rommelde maar wat aan. Doelloos. Zonder dat verlekkerende vooruitzicht. En wat dan eigenlijk duidelijk zichtbaar zou moeten zijn, is het dan vaak juist niet.

Het ‘schrijven’ bijvoorbeeld heeft altijd al in mij gezeten, dat weet ik nu. Had ik dat maar geweten toen ik 16 was. Of toen ik 24 was. Of toch liever niet. De jaren dat ik gezocht heb naar godweetwat, leveren nu concreet iets op. Ik heb me tijdens die jaren ontwikkeld in een kien observator. Dat mag ik nu wel zeggen, onder het mom van ‘kruip eens wat vaker uit je schulp’. Dat ik die vaardigheid ook beroepsmatig kan inzetten, ontdekte ik pas later. Veel later, toen mijn mapje met verhalen, ervaringen en anekdotes al aardig gevuld begon te raken.

Op het pad naar godweetwaar kom ik wel eens een bankje tegen. Als ik daarop ga zitten krijg ik inzicht in mijn leven. Zomaar. In mijn hoofd. Gratis. Bijvoorbeeld dat ik mijn schrijfvaardigheid ook zou kunnen vertalen naar iets goeds, iets waar anderen blij van worden, een bescheiden bijdrage aan een leukere wereld. Dat is zo’n inzicht. Dan ga ik – want zo werkt het dan ook weer – opeens toch anders in het leven staan. Minder cynisch, sardonisch en nihilistisch.

Dat besef groeit langzaam. Ongeveer met de snelheid van de ex-tumor in mijn hoofd. (Nee, dat is niet grof.) Onderweg ben ik regelmatig van die bankjes tegengekomen. Altijd vlak voor een kruispunt. Het bankje vertelt me dat ik ook wel eens een verkeerde afslag heb genomen. Daar leer ik van. Ik word er wijzer van. Zoek verder. Raap op. Gooi weg. Bouw op.

Een leven laat zich niet voorspellen. Of plannen. Daar is het leven veel te wispelturig voor. Veel te ongeduldig. Ik heb zoals ik al zei lang tijd maar wat aangerommeld, zonder dat ik een groots plan had. Of ambities überhaupt. Wel heb ik geregeld teruggekeken. Mezelf afgevraagd of ik nog blij ben met wie ik ben en wat ik heb.

Ik zit weer op het bankje. Mijn dienstverband zit er al een tijdje op. Na 10 jaar en een maand hebben we afscheid van elkaar genomen. Ik zie de ontwikkeling als een kans. De laatste twee jaar van mijn leven hebben mij geheel tegen de verwachting in niet ontwricht. Sterker nog. Ze hebben mij uiteindelijk meer gegeven dan ze mij ontnomen hebben.

Dat klinkt ongelofelijk. Dat besef ik. Immers, ik ben ernstig ziek geweest en ik ben in twee maanden tijd mijn ouders kwijtgeraakt. Verdwenen uit mijn leven met de knip van een vinger. En rouw komt en gaat en doet wat het wil. Dat is voor iedereen anders. De grote pijn ligt achter me, dat weet ik. Al breek ik zo nu en dan nog steeds in piepkleine stukjes als ik aan ze denk. Dat is net zo goed rouw, spreek ik me dan moedig toe.

Alles wikkend en wegend is er voor mij maar één logische stap om te nemen. Ik ga mezelf zelfstandig verder ontwikkelen als tekstschrijver/copywriter. Die illusie van zekerheid waar ik me zolang wanhopig aan heb vastgehouden was zand in mijn hand.

Ik kies voor een vrijheid die geen enkel dienstverband mij kan geven, hoe flexibel het ook is. Hoe aantrekkelijk het ook lijkt. Ik wil mensen blij maken op mijn manier. Onafhankelijk. Het dienstverband heeft me veel gebracht, maar ik heb ook geconcludeerd dat een dienstverband mij niet kan geven wat ik nu nodig heb. Meer ruimte en tijd voor mezelf, meer autonomie en uiteindelijk meer vrijheid. Daar word ik als mens beter van en dus mijn werk ook.

Advertenties