De handtekening

door Marc

2647E936-E6CF-4998-946C-357BCEF7615D.jpeg

Het leek me aanvankelijk he-le-maal niets. Al die onzekerheid, laat ik maar eerlijk zijn. Niets voor mij. Als je elke dag voor elke beslissing tig mogelijk scenario’s uitstippelt om zeker te zijn van de veiligste uitkomst, dan is het freelancebestaan wellicht niet de meest verstandige optie.

Ik kon er dus maar beter niet aan denken. Want dan zouden ze komen. En ja hoor. Eén beer brulde iets over het niet meer hebben van collega’s. Een andere beer brulde over ziek worden, dure verzekeringen en tragisch onder een brug eindigen. Wie denk je dat jou dan gaat betalen?, gromde hij. Een goed doel? Dat gekke dikke vogeltje in de heg?

Die beer op de weg ben ik natuurlijk zelf.

De laatste keer dat ik zonder werk zat is een jaar of 17 geleden. Een failliete werkgever. Wal en schip. Curatoren. Geen zak aan. Een maand lang zat ik thuis. Of ja, het was niet eens een maand. Dagje proefdraaien bij bureau D. en ik was weer onder de pannen. Dat is een van de voordelen van jong zijn. Je bent betaalbaar. Aan een jongeling kan niemand zich een financiële buil vallen.

Ik was wel maar weer mooi onder de pannen. Mijn cv glom net een beetje meer dan de baan ervoor. De jaren die volgden hobbelde ik van het ene reclame- en communicatiebureau naar het andere. Steeds een stapje beter, steeds een beetje wijzer, steeds een beetje tekstscherper.

Totdat ik twee jaar geleden ziek werd en mijn wereld abrupt stopte. Mijn leven hing aan de noodrem. Remsporen, linea recta de berm in. Een van de grote vragen voor én na operatie #1 was of mijn brein voldoende zou herstellen en of ik dus ooit nog professioneel zou kunnen schrijven. De ironie is namelijk dat ik ziek werd in het spraak/taal-deel van mijn brein. O de ironie. Enfin, ik heb het er al eerder uitgebreid over gehad.

Het schrijven bleef. Ik heb geluk gehad. En toen ik net weer beter was en mijn werk weer wilde opbouwen, overleed eerst mijn moeder en twee maanden later mijn vader. Ook daar heb ik het uitgebreid over gehad en nog steeds, soms. Drie maanden daarna overleed mijn tante, twee maanden daarna hield ook mijn baan op met bestaan.

Zekerheid is de naarste illusie die er is.

Ik heb genadeloos op mijn donder gehad. En met mij mijn gezin. Wij hebben vier levensgebeurtenissen in 1,5 jaar tijd verstouwd. Daar kom je niet ongeschonden uit. En ondanks alles hebben wij ons zo goed en zo kwaad mogelijk weer opgeraapt en afgeklopt. Keer na keer. Onze veerkracht is ijzersterk gebleken.

Als er geen licht meer is, put je hoop uit wat je voelt en heb je alleen nog je gedachten om op te varen. Daarin vind je hoop. Die kracht zit alleen tussen je oren en nergens anders. Vooral als je ver van het licht leeft, schift je wat er werkelijk voor jou toe doet en wat zinloos is.

Gisteren heb ik mijn handtekening gezet. Achter de schermen zijn een website en huisstijl in de maak. Ik heb een zakelijke rekening geopend, een nieuwe laptop gekocht. En ik heb een naam bedacht voor mijn eenmanszaakje.

Dan weet je het wel.

Vanaf 3 september is het officieel. Met die handtekening heb ik 17 jaar comfort zone ingeruild voor een uitrafelend loopbruggetje, dat wapperend in de wind boven een wilde rivier bungelt.

Dat ik dit doe, op mijn manier en op basis van hoe ik het wil is een onvoorstelbare overwinning. Vooral op mezelf. En ik besef maar al te goed dat ik nog maar aan het begin sta. Want weet ik veel, misschien ben ik over zes maanden gewoon terug bij af. Dan is het ook goed. Dan laat ik me omscholen tot logistiek medewerker.

Nee joh, natuurlijk laat ik me niet omscholen tot logistiek medewerker. (Niet dat daar iets mis mee is.)

Voor mij is alles een proces. Tel ik alles op en trek ik alles af, dan blijft onder de streep alleen het freelance-bestaan over. Dat staat gek genoeg wiskundig volledig in contrast met mijn chaotische onzekerheid.

Maar de beren zwijgen. Af en toe gromt er eentje in de struiken. Ik heb van het rekensommetje dus geen seconde wakker gelegen. Want serieus, wat is het ergste wat mij in deze nieuwe habitat kan overkomen? Dat mijn eenmanszaakje het niet redt? Dat ik de zekerheid ga missen? Dat die beren brullend terugkeren?

Haha.
Lachen zeg.

Advertenties