Manger mon ami, manger!

door Marc

file-8.jpeg

Fransozen eten graag. Lang ook. Als je ze iets anders ziet doen dan eten, dan nemen ze een pauze van het eten. Geloof me maar, ik heb ze twee weken intensief geobserveerd. Lang stonden de Fransozen erom bekend dat ze – gemiddeld genomen – niet dik werden en ondanks het veelvuldig nuttigen van kaas en alcohol, niet of nauwelijks overleden aan hartfalen. De Franse paradox.

Overigens, sinds de introductie van fastfood en fabrieksvoedsel wordt de Fransoos wel degelijk dik. Dat laatste is een feit, de relatie met fastfood en fabrieksvoedsel is een aanname. Al is de wereldwijde dikmaakontwikkeling sinds de VOC-achtige suprematie van fastfoodketens volgens mij wel een feit. Zodra minder vers wordt gegeten en meer fabriekvoedsel stijgt de BMI met rasse schreden. Daar zal best onderzoek naar gedaan zijn. Maar ik ben geen journalist en momenteel is het veel te warm om journalist te spelen.

De kamperende Fransoos heeft net als wij een vast dagritme. Ik vermoed dat hij hetzelfde ritme aanhoudt als thuis. Doen wij ook. Dat is ingebakken. De Fransoos staat op en heeft binnen een oogwenk het ontbijt op tafel staan. Daarna wordt pas gedoucht. Wij staan op dat moment nog halfwakker te dubben over wat we uberhaubt willen eten, waarna ik morrend naar de campingwinkel tjok voor weer een stokbrood plus alles wat we de dag ervoor bij de hypermarché vergeten zijn te kopen. De Fransoos vergeet nooit iets.

Enfin, voordat wij goed en wel aan het ontbijt zitten is de Fransoos al bezig met de lunchvoorbereidingen.

Terwijl hij dit uitermate bekwaam doet wordt de krijsende peuter luidruchtig tot stilte gemaand; arrêté! (inclusief uitroepteken) is een Frans stopwoord. Letterlijk. En terwijl ik stuntelend en vloekend de auto uit het duinzand probeer te janken, zit de Fransoos alweer op zijn gemak te eten. En breeduit naar me te glimlachen.

Hij roept mij iets toe in het Frans. Een goedbedoelde tip vermoed ik. Mon voiture is stuck in het zand, mompel ik nog en bedenk me dat een oplossing communiceren met een Fransoos langer gaat duren dan het wegscheppen van het zand voor mijn voorwielaangedreven voiture. Dat denkt de Fransoos vast ook, heft z’n glas en eet verder aan z’n cold cuts.
En zit.
En eet.
En zit.
En drinkt.
En zit.
En eet.
En drinkt.
En dommelt weg.
Schrikt wakker.
En drinkt.
En eet. En eet. En eet.
En – wat is het al vier uur? – eet.
En zit. En drinkt.
En lacht.
En dommel weg.
Schrikt wakker.
En – is het al elf uur? – drinkt.
Vooruit, nog eentje dan.
Plop.
Proost!
Slaap lekker.
Morgen weer?
Morgen weer.

PS
Op de foto zie je twee Nederlanders. De op-drie-na-oudste en de alleroudste. Omdat ze niet van slakken, coquilles en obscure legumes houden, eten ze pizza. Met zwarte olijven, dat wel. Dan doen ze in 23 minuten. De Fransoos doet daar gemiddeld 79 minuten over. 

Advertenties