Die man dus

door Marc

file-3 (3).jpeg

Het dragen van de korte broek vermijd ik doorgaans liever. De nieuwe generatie hittegolven komt echter hand in hand met noodzakelijke kledingregels. Zolang ik mezelf niet genoodzaakt zie een linnenbroek te dragen is dat tot daaraan toe, maar met de gestage verandering van het klimaat, stijgt de stapel korte broeken in mijn kast in gelijke tred met de temperatuur. Links op de plank ligt de winterstapel, rechts de stapel meteorologische warmterecords.

Mag jij raden welke hoger is.

Onlangs bestelde ik een nieuwe korte broek en ontving 50% korting. Niemand anders wilde de broek. Bij het passen ervan hees ik hem wat hoger dan ik gewend ben en schrok van het achteloze gemak waarmee ik dat deed. Het gebeurde vanzelf, zonder voorbedachte rade of vooropgezet plan. Ik koos er niet bewust voor om de broek omhoog te trekken, het gebeurde gewoon. Net als ’s nachts wakker worden omdat je moet plassen.

Kortom. Raar. Normaalgesproken trek ik een broek juist wat omlaag. De quasi-nonchalante fit, je kent dat wel. Zo zitten al mijn broeken namelijk altijd, een tikkie lager dan wat ‘de mode voorschrijft’. Rustend op de heup zeg maar.

Een onbekende macht besloot de broek hoger te dragen. Nou niet denken; ja nou, het is maar een broek hoor, hoog laag wat maakt het uit. Dat is zo, maar hoe een broek zit en voelt komt heel nauw. HEEL nauw. En deze specifieke korte broek zat hoger beter dan lager. Bovendien, de leeftijd dat stijl belangrijker is dan comfort ligt al bijna twee decennia achter me.

In de spiegel van de kast op de kamer van dochterlief verscheen opeens een man van middelbare leeftijd, die eruitzag alsof hij zijn hele leven zijn eigen keuzes had gemaakt en nu niet meer wist hoe dat ook al weer ging, dat eigen keuzes maken. Hij wist nog goed dat hij ze vroeger vaak tastend in het donker maakte en andere keren volledig overtuigd van zichzelf. Soms, zo wist hij nog, vielen die keuzes slecht, maar meestal kwam het wel goed. In de spiegel stond een man die nooit ergens spijt van had. Die nu meer heeft dan hij ooit had durven dromen.

Bijzonder op welk moment een mens tot welke gedachten komt. Wat zou de trigger geweest zijn? De broek an sich of het hoger dragen ervan? Of was het omdat ik daar stond in die broek en dat shirt. Die combi. Ik keek immers naar een man die kleren droeg die veel van de mannen in zijn filterbubbel dragen. Alsof de bubbel onwrikbare kledingvoorschriften hanteert.

Het was niets van dat. De trigger was het niet meer kritisch eigen keuzes maken. Dat opeens beseffen. Keuzes overlaten aan het onderbewustzijn. Luiheid van de geest. Net als vrouwen die witte leggings onder zomerjurken dragen. Of mannen in driekwart witgroen geruite cargopants. Pakken wat bovenop de stapel ligt, ruiken of het nog kan en aantrekken.

Hij wil zichzelf nog lang niet verlaten, de man in de spiegel. Hij wil het niet kwijt, dat toefje geforceerde jeugdigheid, dat plukje hardcore/punkrock en de zichtbare lijntjes hier en daar, die trots afstammen van de anekdotes uit zijn leven. De man die het leven altijd op zijn manier probeert te leven, maar net zo goed al weer een tijdje door het leven geleefd werd. Die man dus.

En die man hees zijn broek omhoog, keek in de spiegel en concludeerde gek genoeg dat hoog of laag, alles nog steeds even lekker zat.

Advertenties