De luis won

door Marc

IMG-0015

Een tussendoortje.

De luis in de pels van de lokale gemeentepolitiek heeft de verkiezingen in T. gewonnen. Hij is geen luis in de pels meer; hij wil nu meespelen. Met pelsluizen die opeens meeregeren loopt het niet altijd even goed af. (Zie alle LPF’ ers.)
Al werkt het op lokaal niveau vaker wel verrassend goed. De lokale politicus staat nu eenmaal letterlijk dichter bij degene waarbij hij verantwoording moet afleggen. De kiezer. Als politicus in Den Haag en Brussel sta je alleen dichter bij andere politici.

De betreffende luis profileert zich graag als ‘de stem van het volk’. Het is nu aan hem. Na jarenlang oppositie voeren, schenen schoppen en nauwelijks serieus te zijn genomen, is de gunfactor bij ‘de gewone man’ hoog.

Ik heb zijn partijprogramma gelezen, overigens wel pas nadat ik vernam dat zijn politiek de komende vier jaar op de eerste rang zit. Ik las vooral constateringen, heel veel constateringen. In een stad liggen die voor het oprapen. Alleen staan daar in het partijprogramma van de luis onvoldoende oplossingen tegenover. Over constateringen kunnen we het snel eens zijn. Nee, ik ben ook niet dol op losliggende stoeptegels en in mijn tuin kakkende katten. Maar concrete oplossingen aanbieden is andere koek. Dat is namelijk een verkapte belofte. Glad ijs. Word je op afgerekend. Laat ik het maar niet hebben over de spreektaal (taal van het volk), de knulligheden en herhalingen in het programma.

Mijn stem heeft hij niet gekregen. Ik kwam op internet een overwinningsfoto van zijn partij tegen. Teveel blanke mannen van middelbare leeftijd. Pilsje in de hand. Fout geksjaaltje om. Brabantse gezelligheid. Vooroordelen, ben ik me bewust van.

De wereld waarin we leven moet samen vooruit, niet alleen vanaf 40 jaar en ouder. Onze stad houdt van ‘niet lullen maar poetsen’. Van directheid. Een soort van rechtvaardigheid die in eerste instantie logisch lijkt, maar die sommige anderen al snel uit blijkt te sluiten. In eufemismen en verfraaiende omstandigheden. Vooral als je van kunst en cultuur houdt. En wie houdt daar niet van?

In T. blijkbaar genoeg, gezien de verkiezingsoverwinning van de luis.

Ik lees over een vrouw die denkt dat de luis uit voornoemde pels wel een goeie is, omdat ze zijn kop zoveel op posters in de stad ziet. Ik mag hopen dat niet iedereen die op hem gestemd heeft zo denkt. Ik word eerder een beetje bang van de hoeveelheid posters. Het lijkt op verafgoding. Bedwelming. De mens die het zelf niet voor mekaar krijgt, legt zijn lot in de schoot van een ander. Dat kan een god zijn, een verslaving, een mens of – waarom niet – een politicus.

Ik kon mijn kont niet keren of daar hing hij. Populisme herken je behalve aan types als Baudet namelijk ook aan de hoeveelheid posters die de fan in zijn of haar raam hangt. Fans van de gevestigde politieke orde kiezen doorgaans voor een poster, links- of rechtsonder in het raam. Fans van populisten gaan voor twee en als het even kan voor meer. Midden in het raam.

Een paar straten verderop bijvoorbeeld heeft iemand zes keer dezelfde poster plus een logoposter in het raam gehangen. Daar zit iets van wanhoop in. Vastklampen. De mens op de posters in mijn raam gaat het allemaal anders doen, beter. Dat gevoel.

Zijn beleving van de wereld is niet mijn beleving van de wereld, ook al wonen we in dezelfde stad. Hij weet dat hij politiek gezien ongewenst is, ondanks zijn overwinning. De fout die nu voor de hand ligt is hem politiek te negeren. Zijn partij uit te sluiten. Ik hoop niet dat hij zich de voorbije jaren politiek zo onmogelijk heeft gemaakt dat een effectieve samenwerking met andere partijen bij voorbaat al kansloos is. En dat aan het voortijdige einde van de rit geroepen wordt dat de politiek dood is. Zie je wel, zei ik toch!

Hij verdient een kans, zo werkt democratie. 20% van de 44% van de stemmende inwoners in onze stad gelooft in hem of gelooft niet zozeer in hem, maar gelooft vooral niet meer in wat er was. 20% is omgerekend circa 14.960 stemmers, in een stad met circa 214.000 inwoners. Dat is een fragiele basis om op te vertrouwen.

Ik wens hem veel succes, maar ik vrees dat onze stad, die langzaam maar zeker haar identiteit en trots – hoe fragiel ook – te gelde maakt, onder zijn hoede net zo langzaam maar zeker weer afbrokkelt tot het gekwetste kind dat het veel te lang was.

 

Update: Inmiddels is duidelijk dat niemand politiek wil samenwerken met de beste man. Dus. Tja. Dan toch maar weer de luis in de pels zijn. En de mevrouw waar ik op gestemd heb, heeft inmiddels mot met haar partij en wil haar zetel niet afstaan. Zucht. Blijven geloven in politiek is ook op lokaal niveau bepaald geen pretje.

Advertenties