Hoe ik me op internet profileer

door Marc

Schermafbeelding 2018-03-22 om 20.42.51

Hmm. Wellicht was de titel ‘Waarom ik me profileer op internet’ beter geweest, huiverig als ik in principe ben voor het delen van persoonlijke content op internet. En waarom wil ik überhaupt delen, ik ben van nature lang niet zo transparant als ik pretendeer. Wellicht dat het achter de digitale muur toch best comfortabel verstoppen is.

Andere social media platforms gaan graag over persoonlijk uitblinken en oogverblindende zandstranden. LinkedIn niet. Dat platform grijpt zich liever vast aan professionele correctheid en zakelijke succesverhalen. Thema’s als mentale en fysieke gezondheid, geloofsovertuiging, politiek en seksuele voorkeur laten we liever in het midden of bewaren we voor Facebook.

Vrezen we misschien de reacties? Laten we het persoonlijke liever niet toe bij het zakelijke? Schaamte?

Maar wat als je werk en je mens-zijn voortdurend in elkaar overlopen? Niet te scheiden zijn. Bijvoorbeeld omdat de invulling van je werk voor een belangrijk deel afhankelijk is van hoe je bent als mens.

Een voorbeeld.

Als tekstschrijver zijn mijn emoties leidend. Ze bepalen voor een groot deel mijn ‘zin in’, gevoelig als ik ben. In wat ik schrijf – zeker als het verhalend is – zit altijd iets van mezelf. Logisch, vind ik. Dat is mijn onderscheidende kracht. In hoe ik een deel van mezelf vertaal naar mijn schrijven zonder dat het de overhand krijgt. Maar moet ik daarom alles meteen maar benoemen? Hoe bloot wil ik gaan?

Op social media ben ik geen tekstschrijver of copywriter, ik wil ook daar mezelf zijn. En toevallig ben ik ook tekstschrijver en copywriter. Maar net zo goed een aanrommelaar, vader, partner, muziekliefhebber en lezer. Dat loopt allemaal in elkaar over, het ene inspireert het andere. Schrijven, inspiratie, het leven, het komt allemaal uit dezelfde koker. Onderscheid maken tussen werk en privé gaat niet om de simpele reden dat de tekstschrijver en ik dezelfde persoon zijn. Uit die potpourri – en vooral daar waar het schuurt – ontstaan de verhalen.

Zoals in 2016, toen alles in de soep liep. Mijn gezondheid vond zijn muur. Mijn gezin, mijn werk, ikzelf. Stilstand. In stukken. Een joekel van een tumor drukte vanuit het hersenvlies tegen het spraak/taaldeel van mijn brein. Ironisch, voor een tekstschrijver. Uiteindelijk raakte ik elke emotie kwijt. De vraag was of de ‘ik’ ooit terug zou komen, of ik ooit weer zou kunnen schrijven.

Dat is niet niks natuurlijk.

Niet dat het mij op dat moment veel uitmaakte. Ik was niemand meer. Geen vader, geen partner, geen tekstschrijver, geen lezer en geen aanrommelaar. Leegte was er wel. Ik droeg het masker van mezelf, voelde niet wat mijn omgeving duidelijk zag. Een niet-aangeboren hersenletsel doet dat, het maakt je wijs dat alles oké is. Ik heb er later – toen ik terug was – op hebhetermaarover.nl uitvoerig over geschreven.

Als de persoon Marc ziek is en rouwt, is de tekstschrijver ook ziek en in rouw. Heb ik tumoren op mijn hersenvlies, dan heeft de tekstschrijver die ook. Als ik een groot nieuw schedeldeel krijg, krijgt de tekstschrijver dat ook. Drie operaties aan mijn hoofd en een bestraling zijn drie operaties en een bestraling aan het hoofd van de tekstschrijver.

En als mijn ouders in twee maanden tijd en veel te jong overlijden, overlijden ook de ouders van de tekstschrijver in twee maanden tijd. Want ja, ook dat nog. Krabbel ik eindelijk fysiek weer op, overlijdt eerst mijn moeder en nog geen twee maanden later mijn vader.

Dat zijn de feiten.

Ik heb hard gewerkt om weer te herstellen, vervolgens geknokt om het verlies van mijn ouders te begrijpen. Ik werd zelf een verhaal. Voor een tekstschrijver is dat fantastisch. Wie www.hebhetermaarover.nl volgt heeft de vele verhalen gelezen.

Terug naar LinkedIn.

Soms sijpelen op LinkedIn plukjes privénieuws door. Goed én slecht. Ik word daar blij van. Eens geen foto van jonge mensen die happydepeppie zijn met een award die ze net gewonnen hebben. Of een oproep voor een ‘supertoffe alleskunner’. Durf ook je mislukkingen te delen. En wat je geleerd hebt door te mislukken.

Durf ook je gebreken te delen. En hoe je daarmee omgaat. Durf je ongezondheid te delen en hoe je er bovenop komt. Daar heb je als lezer iets aan. Anders is het vooral preken voor eigen parochie. Succes inspireert, zeker. Maar het vertelt niets van de weg ernaartoe. Het vertelt alleen maar dat iets gelukt is. We leren juist van struikelen, van horten en stotend de streep halen. Dat is pas een verhaal.

Misschien zijn we bang dat verhalen uit onze persoonlijke context de zakelijke context op LinkedIn negatief beïnvloeden. Ik weiger te geloven dat mijn ziekte een negatieve invloed heeft op mijn carrière. Mijn mentale weerbaarheid is groot. Verhalen zijn er in overvloed. Het leven maakt mij niks meer wijs. De hiërarchie van mijn leven is drastisch door elkaar geschud. Om optimaal (dat is niet hetzelfde als perfect) te functioneren moet ik volledig uitgelijnd zijn.

Ik laat zien dat ik vooral een mens ben. Met twijfels en pijn. Met verdriet en hoop. Met angsten. Dat ik meer ben dan een professional. Mezelf blootgeven vergt durf. Ik kom van ver en vertel daarover.

Ik ben er nog, de nodige ervaringen en littekens rijker. Het heeft me een karrenvracht aan wijsheid opgeleverd. Daar ben ik dankbaar voor. Het heeft me weliswaar geen andere baan, diploma of award opgeleverd, wel heeft het mij onbetaalbare ervaringen gebracht. Daar kan geen andere baan, diploma of award tegenop. Ik voel me beter, wijzer en geïnspireerder dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Dat is pas uitlijning. Daar ben ik dankbaar voor.

Advertenties