De Duivelsberg

door Marc

file-1 (1)

Omstandigheden lopen nooit op een goed moment samen. Elke omstandigheid vertrekt van een ander punt, volgt zijn route en kruist ergens het pad van een andere omstandigheid. Op dat ene punt, fysiek of in je gedachten komen ze samen. Ongelegen, zoals altijd. Dat kun je platslaan door te zeggen dat het zo moest zijn. Of roepen dat toeval niet bestaat. Of vinden dat het leven nu eenmaal zo is. Of afdoen met een of ander ongedefinieerd toefje nikszeggendheid.

Feit is dat omstandigheden altijd samenlopen. Anders waren het geen omstandigheden. Ze hebben elkaar nodig. In het eentje kan het geen omstandigheid zijn, dan is het een activiteit. Enfin. Zo steekt het leven dus wel degelijk in elkaar, mits je niet in een bubbel leeft. Je bent nooit ziek op een gelegen moment. Je verliest je baan nooit als het uitkomt. Omdat het nooit uitkomt, er is altijd wel iets. Vul zelf maar in wat dat is.

Als mijn vader niet was gaan fietsen twee dagen na die januaristorm had er waarschijnlijk geen tak in de weg gehangen. Als. Ook zo’n dooddoener. Als. Of zoals ze in Limburg zeggen es. En de es is een kromme letter, voegen ze daar graag aan toe. Zo krom dat je er alle kanten mee op kunt.

Onlangs zijn we op de plek geweest waar hij is gevallen. De vriendelijke politieagent in Maasmechelen wees ons waar. Zijn neef was erbij en een van zijn vrienden. Mannen waar mijn vader veel voor heeft betekent. De plek waar hij gevallen is wordt ook wel de Duivelsberg genoemd. Er ligt een circuit naast met dezelfde naam. Tijdens fietstochtjes die we vroeger samen maakten kwamen daar ook. Hij kende de berg en de bocht zo goed als zijn broekzak. Maar niet zo goed als de duivel hem kende.

Het is verdomd steil, daar waar mijn vader viel. Mensen op een gewone fiets zie je hier altijd naast de fiets omhoog lopen, zei de agent. Zo steil. We stonden langs het dubbele fietspad in het gras. Twee wielrenners snelden ons voorbij. De snelheid in de afdaling, indrukwekkend. Ik stelde me voor hoe het ging die dag.

Mijn vader was kansloos. De tak. Het door dennennaalden gladde fietspad, de stijgingsgraad van de helling, de bocht. Een tragische samenloop van omstandigheden.

Mijn vader is gevonden door een koppel uit Meppel. We hebben contact met ze gezocht. Ze wisten niet dat mijn vader de val niet had overleefd. Ze hebben ons later nog laten weten hoe en wat. Of beter gezegd, ze hebben het mijn zus laten weten. Ik heb besloten om hun relaas niet te lezen. In mijn gedachten speelt zich namelijk al weken hetzelfde scenario af. Daar heb ik vrede mee, daar wil ik niet aan tornen.

De politieagent vertelde verrassend genoeg dat mijn vader bij bewustzijn was toen hij werd gevonden. Daar schrok ik van. Ik was in de veronderstelling dat hij helemaal niet meer bij bewustzijn is geweest. Maar wat is bij bewustzijn? Wat heeft hij nog gemerkt? Voelde hij de pijn? Wist hij dat het voorbij was? Kon hij überhaupt nog iets weten, gezien de schade?

Ik heb de mensen uit Meppel laten weten dat ik blij was dat hij op dat verschrikkelijke moment niet alleen was. Dat er iemand was om zijn hand vast te houden. Zaten zij tijdens hun weekendje weg in België te wachten op een zwaargewonde wielrenner? Op het bellen van de spoedhulp en het verslag moeten doen aan politieagenten. Dat beeld van die zwaargewonde man naast zijn fiets, voor altijd gebrand in hun brein.
Natuurlijk niet.
Maar het gebeurde wel.
Door een tragische samenloop van omstandigheden.
En ik weet wat mijn vader zou denken. Hij zou zich klote voelen dat hij deze mensen tot last was en tegelijkertijd blij zijn dat ze er op dat moment voor hem waren. Ook dat is samenloop. Voor wat het waard is.

 

 

Advertenties