#fakenews

door Marc

file (2)

Een tussendoortje.

De ‘actualiteit’ op hebhetermaarover.nl is doorgaans oud nieuws, zoals je wellicht al weet. Trek ik me niets van aan. Dankzij social media is elk nieuws per definitie oud nieuws, dus.
Dat is mijn excuus.
Zodra ik over een bepaald onderwerp uitgedacht ben, kunnen de aantekeningen – wegens ouderdom – eigenlijk meteen de prullenbak in. Uitzonderingen daargelaten.

Neem nou Halbe. Je kent hem vast nog, die guitigerd met die groeiende neus. Aan zijn verhaal kleven zoveel meer leuke plotjes dan alleen het feit dat hij als politicus heeft gelogen en vervolgens internationaal afging. Ik vermoed dat het betreffende Halbe voorlopig erg stil zal zijn.

Halbe’s verhaal is overigens een leuk toeval. Het bubbelde namelijk naar boven in de Week van het Korte Verhaal. Het verzopen lijk was eindelijk verlost van zijn zinkgewicht. De Volkskrant had de primeur. Zelfs Raymond Carver had er geen sterkere draai aan kunnen geven.

Halbe’s korte verhaal was eigenlijk een ijzersterke anekdote: een erg kort, erg sterk verhaal over Russen, wereldpolitiek, machtsverhoudingen, leven en dood. Alleen de liefde ontbrak, al kan ik me prima voorstellen dat er na de potentiële annexatie van Oekraïne door het grote Russische rijk heus wel een Oekraïense zou kunnen vallen voor een of andere Russische imperialist die weliswaar vocht voor zijn vaderland, maar toch zeker ook gewoon een mens wilde zijn.

Snotneus Halbe zat die dag bij de andere knaapjes aan de rand van Poetins uitweiding en gefantaseer over een nieuw Groot Rusland. Fantastische leeswaar natuurlijk. Gehoord en gezien door de vlieg op de muur: Halbe. Potentiële klassieker, speciaal voor ons samengevat door Halbe die er – huh, serieus? – bij was.
Ja lieve mensen, ik was van de partij.
Kuch in de microfoon.
Loense blik in de verte.
Dramatische stilte.
Ik, in Poetins buitenhuis.

Stel je die anekdote eens op een feestje voor.

En weet je wat Vladimir toen zei? Dat hij de Baltische landen weer bij Rusland wilde hebben. En Kazachstan, ach dat was nice to have. Hahaha. Woehaha. 

Die woordkeuze alleen al, nice to have. Alsof het om sportvelgen gaat. Hij ontvouwde zo ten overstaan van iedereen zijn plannen om van Rusland weer – hup – een Groot Rusland te maken. Die Vladimir. Allemaal lachen natuurlijk. Maar nu even serieus: waarom zou iemand als Poetin ten overstaan van tig vertegenwoordigers van andere landen zijn imperialistische plannen ontvouwen?

Ik zeg: fake news. Halbe loog en overdreef de leugen ook nog eens de verkeerde context in.

Schrijvers mogen overdrijven. Andere burgers mogen dat ook. Een sterk verhaal is niks meer of minder dan een waargebeurd verhaal, maar dan met een veel beter einde. Of een leuker einde. Maar een politicus die denkt dat het concept ‘de leugen’ een plooibaar concept is, wordt uiteindelijk zijn eigen verhaal. Een politicus die liegt heeft een geheim en is chantabel. Halbe vergat dat niets zijn eigen graf beter graaft dan de leugen.

Dan krijg je een Shakespeariaanse tragedie met in de hoofdrol een Hollandse snotneus.

Maar ik snap Halbe. Een goed verhaal gijzelt je ratio. In mij gebeurt soms hetzelfde. Maar ik sta niet op een podium.

Halbe stond wel op dat podium en zag hoe iedereen aan zijn lippen hing. Die extase werd hem teveel. Zoveel macht over zijn publiek, zo verslavend.
Dat is wat een goed verhaal met je doet. Het verwondert de toehoorder en het betovert de verteller. Behalve in Rusland. Daar lachen ze zich kapot om dat koddige ex-marketingmannetje uit Nederland die het in no time schopte tot een heuse Minister van Buitenlandse Zaken. En eenmaal op de troon zich pijnlijk vergaloppeerde aan een volkomen verkeerd uit de context geplukte anekdote, die hij bovendien van horen zeggen had.
Dat doet ai.
Dan val je wel heel sneu van diezelfde troon.

Advertenties