Niet omdat het anders kan, maar omdat het anders moet

door Marc

file

Een tussendoortje.

Als ik verontwaardigd ben over iets waar ik als individu niets aan kan veranderen, schrijf ik erover. Over Camiel bijvoorbeeld. Of dit. Wat handig is voor bijvoorbeeld discussies over het betreffende onderwerp. Dan kan ik in elk geval zeggen dat ik absoluut een mening heb en dat die redelijk doordacht uitgeschreven staat op hebhetermaarover.nl.

Hier dus. Lees maar.

Een onderwerp waar ik als individu nagenoeg niets aan kan veranderen is de wereldeconomie. Volgens de Britse econoom Kate Raworth (die van de donut economie) is de neoliberale maatschappij waarin we leven ongezond en destructief. Het is een failliet systeem. Het vreet ons op en erger nog, het vreet onze planeet op. Economie zou dus niet over groeien moeten gaan, maar over gedijen.

Dat is Raworths analyse.

Al die decennia heeft neoliberalisme meer narigheid dan welzijn voor de mensheid in de hand gewerkt. Individualisme. Winst pakken. Succesvol zijn. Streven naar perfectie. De groeiende kloof tussen arm en rijk. Ongezond. Het individu heeft geen adhd, de maatschappij heeft adhd.

Wat sociaaleconomisch heerst, gaat hoe dan ook het individu beheersen. Dat houd je niet tegen. De uiteindelijke winnaars bevolken een piepkleine apenrots omringd door een zee vol met verliezers. Althans, dat is het beeld op de rots. Kijk maar naar Trump. In zijn optiek bestaan alleen winnaars en verliezers. In de zee denken we daar heel anders over.

We ja. Ik ben ook een verliezer. En we zouden eigenlijk allemaal boos moeten zijn.

Ziekte en dood brengt de ware mens in de mens naar boven. Ongeacht alles geven we aan de basis voor elkaar. Dat stelt me gerust. De mens is niet voor niets de top van de food chain. Wij weten ons onder de meeste omstandigheden aan te passen. Fysiek en mentaal. Ik zie een dolfijn nog niet zo snel naar Mars gaan en zich daar succesvol aanpassen. Vooruit, wij ook nog niet, maar we geloven wel dat we het kunnen. Ook in de arrogantie onderscheiden we ons van de dolfijn.

Het voor elkaar opkomen mag gerust gestimuleerd worden.  Iets simpels als een beschaafd berichtje. Een ‘sterkte met je verlies’. Kleinigheidjes met een groot gevolg. Laten merken dat we aan elkaar denken. Dat is menselijk. Een maatschappij die zijn handen vol heeft aan het succesvol moeten zijn in alles, weerhoudt je van menselijk zijn. Als alles een competitie is, zal achter elke uiting van medemenselijkheid een verborgen agenda zitten. Dan ben je bewust of onbewust bezig om de ander eronder te krijgen. Wat hebben we dan verdomme nog aan elkaar?

Waarom wensen we elkaar altijd veel succes? Teveel van wat van ons verwacht wordt moet succesvol zijn. Teveel is een wedstrijd, een competitie. En teveel van wat we van onszelf verwachten dus ook. We krijgen nu al de rekening gepresenteerd. Stress. Burn out. Quarter life-crisis. Faalangst. Verliezer zijn.

Dat druppelt door in alles. In elke beslissing die we nemen, in alles. In die zee wordt het alleen maar drukker. Voor de haaien hoeven we niet meer bang te zijn. Die zitten al hoog en droog op het eiland, die zijn inmiddels geëvolueerd in slangen en ratten. Laat de slangen en ratten gewaarschuwd zijn, op een dag komen ook wij aan land. Als miljarden hecht samenwerkende, pisnijdige giftige miertjes. Dan ga je het meemaken.

Advertenties