Wauw, al die reacties

door Marc

image_540124956472818

Lieve lezer,

Ik schreef ‘Leg dat mijn hart maar ’s uit’ omdat de noodzaak om erover te schrijven opeens in mijn hoofd verscheen. De woorden gaven mij geen keuze. Erger nog, ze bedreigden mij met kortsluiting. Erover nadenken mocht, schrijven moest ik van ze. Toen ik het stuk schreef stond ik niet stil bij de reacties die volgden. Schrijven hoort bij mijn proces. De buitenwereld doet dan even niet mee. En alles wat ik tijdens het schrijven dacht was, wat zouden mijn ouders hiervan vinden?

Dus wauw. Al die reacties. Overweldigend. Ik heb geprobeerd om iedereen persoonlijk te antwoorden. Mocht er toch nog een berichtje doorheen zijn geglipt, weet dan dat ik alles heb gelezen.

Ik wil wel eens vergeten dat er buiten de bubbel waar ik zo nu en dan in verkeer zich een wereld bevindt waar mensen daadwerkelijk nog begaan zijn. Met elkaar, met ons. Met mij. Mijn ouders zouden van al die reacties opkijken denk ik. Ze zouden al die aandacht waarschijnlijk een beetje onwennig en ongemakkelijk vinden. Ze liepen immers nooit te koop met zichzelf of met hun daden. Zo waren ze. Bescheiden, oprecht, geen fratsen.

Tegelijkertijd weet ik dat ze trots op mij zouden zijn. Wat mij weer een dubbel gevoel geeft, omdat juist hun overlijden en de manier waarop ik daarmee omga bij jou als lezer en als mens iets oproept. En soms voelt het alsof ik mijn verdriet uitbuit. Ik ben me er zeer wel bewust van dat mensen raken een taak is van mij als schrijver, ook als de aanleiding daartoe verdrietig is.

Het een mag het andere niet uitsluiten. Het een komt immers door het ander. Oorzaak, gevolg. Zo is het leven. Daartegenover staat het fraaie feit dat heel veel mensen die mijn ouders niet gekend hebben, mijn ouders nu wel kennen. Ook al is het maar voor een beetje.

De dood maakt eenzaam. Ook als je veel liefhebbende mensen om je heen hebt. In nog geen twee maanden je – nog veel te jonge – ouders verliezen klopt niet. Ik heb het leven een klootzak genoemd, dat hielp niet. Praten helpt wel, schrijven helpt. Bij elkaar zijn helpt. En elke handreiking, kaartje, reactie van de buitenwereld tilt mij een tikkeltje verder uit de put. Dus dank je voor het lezen, dank je voor het meeleven en dank je voor het hart onder de riem.

Marc

Advertenties