De Introvert

door Marc

image

Life as I know it is behalve hard werken ook voortdurend een zaak van onderzoeken wie ik nou eigenlijk ben. En was. En word. Elke keer als ik iets lees of zie of voel, en dat iets heeft opeens mijn volle aandacht, dan is dat mijn brein dat zegt let nu even op vriend, want volgens mij heb jij dat ook.

Toen ik las over iemand die liever niet naar feestjes gaat, herkende ik dat gevoel onmiddellijk. Ik voelde me ontzettend bevestigd. Groepsgewijze vreugde-uitingen zoals deze plaatsvinden tijdens en voorafgaand aan feestjes vind ik een raadselachtig fenomeen.

Ook las ik een tijdje geleden dat ik een sterkere doorbloeding heb van de prefrontale cortex en anterieure thalamus. Dat is – kort door de bocht – medisch jargon voor bovengemiddeld in jezelf gekeerd zijn. Wat weer Nederlands is voor introversie. Nu jij weer.

Dat is overigens geen ziekte, mocht bovenstaande paragraaf voor verwarring zorgen.

Ik weet een groot deel van mijn leven al dat ik introvert ben. Overigens is dat niet hetzelfde als ‘verlegen zijn’. Dat introversie de laatste tijd nogal bonton is kan mij niets schelen. Alsof je iets anders moet worden om jezelf te kunnen zijn. Ik omschrijf mezelf niet als introvert omdat het opeens cool is om te zijn. Sterker nog, ik omschrijf me – tot nu – en public niet eens als introvert. Dat valt zo ook wel op. Het maakt mij bovendien helemaal niet interessanter als mens. En cool is het al helemaal niet kan ik je vertellen.

Ik heb er mijn hele leven namelijk al oprecht last van. De westerse maatschappij ziet introversie namelijk niet bepaald als een gewenste eigenschap. Extravert moeten we zijn! Allemaal! Dolle boel! Dansen zullen we! Check Linkedin maar eens. Een bonte, extraverte stoet van borstklopperij en onkreukbaar zelfvertrouwen.

Jaja.

Introvert zijn op Linkedin is niet goed voor je zelfvertrouwen. Sowieso is introvert zijn op social media geen doen. Je bent er als het muurbloempje, maar dan op het digitale schoolplein. Je online reactie zolang wikken en wegen dat je hem uiteindelijk maar niet plaatst. Want tja, stel je voor dat iemand gaat zitten vitten op jouw grondig gewikt en gewogen opinie.

Columnist Aaf Brandt Corstius plaatste introversie een tijdje terug in het rijtje ‘opeens’. Opeens hebben we allemaal ADHD, opeens zijn wel allemaal hoogsensitief, opeens zijn we allemaal een regenboogkind of een unicorn, opeens hebben we last van burn-outs, opeens dit en opeens dat. Ik snap die emotie. Het lijkt op een trend volgen. Hipperdepip doen.

Leuk, maar niet als je er echt last van hebt.

Dan is zo’n ‘opeens opsomming’ echt niet cool. Aan de andere kant – en dat wil ik graag geloven – smaalt Brandt Corstius vooral over de trendvolgers. Als je de introversielijst erbij pakt scoort namelijk iedereen wel ergens. Zie je, ik heb dat ook. Ik zei het toch! Daarom zoek ik op internet nooit naar ziektesymptomen.

Ik kijk met jaloezie naar de extravert. Wat de extravert geen moeite kost, is voor mij simpelweg onmogelijk. Dat weet ik omdat ik het meer dan eens geprobeerd heb. Ik verkruimel op de voorgrond, bijvoorbeeld. Ik ben daar hopeloos. En verkruimelen is niet goed voor mijn zelfbeeld. (Al helpt het te weten wat de waarom is. Die sterkere doorbloeding hè.)

Ik weet nog meer.

Waarom ik blog in plaats van vlog. Waarom ik niet-werk-gerelateerde gesprekjes maar moeilijk op gang weet te houden. Waarom ik voor een groep versteen. Waarom ik liever observeer dan deelneem. Waarom ik drukte liever vermijd. Waarom ik conflicten vermijd. Waarom ik drumde tijdens het enige optreden van mijn voormalige band. Waarom ik vroeger onvrijwillige drukte zo vaak met alcohol oploste. Waarom ik liever geen selfies maak. Waarom ik graag lees. En nadenk. Waarom ik me best graag verveel. Waarom ik ‘alleen zijn’ niet per se sociaal schadelijk vind. En carnaval, mijn god nee, carnaval.

Enfin. Laat het duidelijk zijn, ik scoor niet slecht op de introversie-checklijst.

De weken na operatie #1 leek je wel manisch, zei R. onlangs. Ik ratelde destijds inderdaad aan een stuk door, tegen iedereen. Het waren de enige weken in mijn leven dat ik oprecht aandacht nodig had en kreeg. Alsof ik mijn identiteit weer in balans moest brengen. De maanden voor operatie #1 bestond ik immers niet meer. De weken na operatie #1 trok ik dat recht. Althans, zo vul ik het in. Want; wat weet ik nou eigenlijk echt?

Nu, drie operaties en een jaar (!) verder is de introvert terug. De nadenker. De terugtrekker. De laat soms nog wel eens over zich heen loper. De onderschat hem nieter. Die destijds plots aangewakkerde emoties veranderden mij heel even in een extravert. Nu de boel langzaam maar zeker uitgerimpeld en gladgestreken is, ben ik weer mijn ware zelf. Dat heb ik geaccepteerd. Al heb ik mezelf wel voorgenomen om soms eens wat feestelijker te zijn.

PS Achter deze link zit meer informatie en een testje. Ik scoorde 20 uit 20.

Advertenties