Het kuiken

door Marc

FullSizeRender

Bij Camiel en Emile in de klas komt morgen een nieuw chickie proefdraaien, zegt zoonlief.
We lopen van school terug naar huis. Ik draag de gymtasjes, zij de rugzakjes.
En weet je, die twee gaan morgen om dat nieuwe chickie vechten, vult hij aan.
Hij maakt er een stoer geluid bij en slaat met zijn vuistje in zijn hand, alsof hij wel van wanten weet.
Maar ze weten niet eens wie dat meisje is, zeg ik nadat ik hem erop heb gewezen dat het woord chickie in deze context niet bepaald respectvol is. En dat chick kuiken is in het Engels. Overigens hadden de ouders van Harvey Weinstein deze context vroeger gerust wat meer mogen benadrukken.

Zo’n afgesproken duel om de liefde vind ik romantisch op een Tudor en Downton Abbey-achtige manier. Niet dat ik bij deze confrontatie van jeugdigheid degens of karabijnen verwacht, maar toch. Misschien pakken de jongens het op een Krav Maga-manier aan. Handje zand, stokken of wat dan ook voor het grijpen ligt.
Zal wel niet.
Ik verwacht eerder wat ongemakkelijk geduw en gesjor. Zo’n schoolpleingevecht ziet er meestal onbeholpen uit. En in de cirkel eromheen zenuwachtig giechelend het meisje waar de trekpartij om gaat. Eerste dag op je nieuwe school, wordt er al om je gevochten! Al die andere meiden zullen stikjaloers zijn. En de jongens zullen luid aanmoedigen, blij dat ze niet zelf met hun bakkes in de drek eindigen. Want zo gaat dat; in de aanmoediging vindt de angst een uitweg.

Ze hebben bij de grote boom afgesproken en wij gaan allemaal kijken, vult zoonlief aan.
De gymtasjes wisselen van hand.
Aha, zeg ik. Een schouwspel.
Hij knikt en weet meteen wat een schouwspel is.
Daar ga je met je goede bedoelingen beste vreedzame school. Je kunt onze kinderen wel iets opleggen, afspraken maken met elkaar en zelfs bepaalde zaken verbieden, maar dat verdraaide testosteron laat zich nu eenmaal niet zo makkelijk beteugelen. Daar kan geen speelplaatsordeouder iets aan veranderen. Op mijn lagere school vroeger was het bijna wekelijks raak. En ja, ook ik ben de klos geweest. Zelf was ik geen vechtersbaas, eerder een onderhandelaar. Daarom stuurden mijn ouders mij naar judo. Mocht niet baten. Later werd ik een bluffer. 100 kilo zwaar zijn, 186 centimeter lang zijn met haar tot ruim over de schouders helpt dan. Dat was toen. Het haar en de overtollige kilo’s zijn er niet meer. De woorden wel.

De gymtasjes wisselen weer van hand.

Ik wist eigenlijk niet dat je als 9-jarige ook al in die mate last hebt van testosteron. Zodra een meisje van zich doet spreken dus wel. Dat is blijkbaar zo verwarrend dat het mannelijke brein meteen in reptielstand schiet. Ongeacht de leeftijd. Het bewijs huppelt vrolijk naast me. In zoonlief gebeurt namelijk iets vergelijkbaars. Tegen elke afspraak in, verkondigt Casanova voortaan met L. te gaan. Hij vertelt nonchalant dat ze briefjes hebben uitgewisseld en toen hij het briefje van L. via F. terugkreeg zag hij dat ze ja had aangekruist. Hij is door het dolle heen. Een verliefdheid en een ruim van tevoren aangekondigd speelplaatsgevecht.

Mooiste dag ooit.

Gek hoe snel hij vergeet wat er in hem gebeurt als de verkering op de klippen loopt, wat op zijn leeftijd meestal geen jaren duurt. En tevens de reden van de ‘geen verkering afspraak’ is.
We vinden elkaar allebei voor 50% leuk, zegt hij trots. Als je dat bij elkaar optelt is dat 100%, concludeert hij lachend.
We draaien links de hoek om, onze straat in.
En die andere twee keer 50% dan?, merk ik op. Wat vinden die eigenlijk van elkaar?

Advertenties