Het kriebelt en het jeukt en dan moet het er snel uit

door Marc

image

Ken je die mop van de dubbele tong? 
Gaat als volgt. 
Nee jij bent nuchter, zegt de ene tong tegen de andere. 

Je komt wel eens wat tegen op internet. Ook als je niets zoekt. Of beter gezegd, juist als je niets zoekt. Facebook bijvoorbeeld laat ons graag weten wat onze online contacten allemaal voor toffe dingen van plan zijn in de nabije toekomst. Events heet dat. Zo drukt het platform onze avondopdebankliggen met de neus op een onvergetelijke once in a lifetime gebeurtenis in de buurt.

De jaarlijkse Swinge bij Dinge-revival bijvoorbeeld. Althans, ik denk dat het jaarlijks is. Facebook laat dat in het midden. Zelf noemen de organisatoren het een alternative-underground-dance-wave-metal-rock-semiretro-party. Gevalletje schieten met hagel. Facebook dubbelonderstreept speciaal voor ons dat contact N. ook gaat en dat contact C. nog twijfelt. En tets, met dat nieuws ben je de drempel al over voordat je wist dat je er heen had.

Ik ben een beetje huiverig voor revivals. Er zit toch een beetje een ‘alleen wij de witte mannen en vrouwen van middelbare en oudere leeftijd’-stigma aan vast. In het geval van Swinge bij Dinge draagt die revival kisten en zijn de herinneringen verpakt met een zwartrood geruite flanellen strik. En – dit is niet persoonlijk, mocht je een echte revivalist zijn – dat kan best wel eens sneu uitpakken, zo’n revival.

Swinge bij Dinge was vroeger namelijk nogal een ding hier in de stad. Pun intended. Mij zegt het niks, ik ben immers import. R. wel. En hoe. De ene na de andere enthousiaste herinnering wordt opgerakeld. Dat is wat herinneringen doen. Ze brengen je terug naar een bepaalde periode uit je leven en maken dan maar meteen elke gebeurtenis net een beetje leuker dan de werkelijkheid was. Dat kan niemand zichzelf kwalijk nemen, zo werkt het brein.

R. heeft volop Swinge bij Dinge-herinneringen. Ik dus geen. Mijn herinneringen liggen bij Stoba in Echt en Femina in Heerlen. En bij jongerencentrum de Boerderij in Geleen. Daar organiseerden ze zelfs een Subpopavond. (Voor wie dit niet weet: Subpop is de onafhankelijke platenmaatschappij waar de eerste ‘grungebands’ hun muziek op uitbrachten.) Helemaal in het teken van Seattle dus. En flanel. Lekker donker en vol met rookmachinerook ook, dus als je een van de vier aanwezige meisjes buiten beter wilde leren kennen, was het maar de vraag hoe ze er in het echt uitzag. Dat viel dan tegen, waar je geen punt van durfde te maken omdat je bang was haar te beledigen, zat je voordat je het goed en wel wist naast haar vader op de bank voetbal te kijken en leek het je onverstandig om te opperen dat je vader politieagent was.

Enfin, ander verhaal.

Onze herinneringen verschillen dus, maar het gevoel op zo’n avond is universeel. Dat onoverwinnelijke. De alcoholroes. De peuk in de mondhoek. De volgeviltstifte plee. De verschraalde lucht. Het versnipperen van bierviltjes.

R. wil ook naar de Swinge bij Dinge-revival. Ze is daar heel – wat zal ik zeggen – opgetogen over. Vriendinnen uit verschillende vriendengroepen hebben hetzelfde plan. Ik stel me voor wat er zich in hun hoofden afspeelt. Dansen, vooral. Op The Cult, Sisters of Mercy en de Pixies, vul ik in. Hoor je mannen overigens niet zo snel zeggen; vanavond gaan we lekker dansen jongens!

Er is wel ’n dingetje, zegt R. De avond begint pas om 22.00 uur. Ik lach. Je bedoelt het tijdstip dat je normaal gesproken begint te knikkebollen. Ik lach weer, zij nu ook.
Wat de organisatoren bovendien niet slim hebben gekozen is de datum. De vrijdagavond voor Kerstmis! De week dat zowat iedere 30-plusser met kinderen zich uitgewrongen op zijn of haar tandvlees naar een weekje vakantie sleurt. Aan de andere kant, als je toch al op je tandvlees zit, kun je je net zo goed helemaal het leplazarus dansen. Of drinken.

Generatie-X grijpt dus zijn kans. Oppas regelen. Je ouwe kloffie zoeken of iets dat erop lijkt. Die cd’s van toen weer eens draaien. K’s Choice. Live. Joy Division mijn part. Dat soort muziek. Niks mis mee. Avondje verkleden en terug naar je ‘kinderen-haha-nee joh, biertje?’-tijd. Zucht. Wat waren we lekker los toen. Ja, leuk hè?

Héél leuk.

Vergezocht misschien, begrijp me niet verkeerd, maar al dat geflirt en geparadeer uit die tijd had evolutionair gezien als onderliggend doel het vinden van een passende partner. Een die ‘kinderen mee krijgen’-waardig is. Die evolutionaire dwang speelt zich onbewust af. Het revivalbezoek staat echter los van je evolutie. Die moet vooral leuk zijn. Daarom ga je 30 jaar later terug, om die smetteloze herinnering op te halen. Logisch. De tijd heeft in die 30 jaar namelijk niet bepaald stilgestaan.

Maar de verschillen met nu zijn pijnlijk aanwezig. Dat weten we natuurlijk ook wel, maar toch. Laat ik ze toch maar even benadrukken. Gewoon, omdat het leuk is om op te schrijven. Komt ie. 30 jaar geleden lag je de dag na een avondje Swinge tot de middag in bed. 30 jaar later maakt je partner – die zich rara opeens geen raad weet – jou – geheel tegen de afspraak in – om 8 uur wakker omdat de chocopops op zijn en je – verdomme zeg! – melk bent vergeten te kopen en de kinderen willen geen brood want het is weekend en je kop klopt van die drie biertjes die je de avond van tevoren op hebt. En shit de zwemles! We zijn de zwemles vergeten!

Heel even overweeg ik om mee te gaan. Met de muziek is niks mis. De meeste mensen die er zijn zou ik niet kennen, wat in dit geval een voordeel is. Als je wat toen was en nu is emotioneel uit elkaar kunt houden is zo’n avond fijn. Ware het niet dat ik niet zo’n danser ben. Maar bovenal; ik wil niet indringen in R.’s herinneringen.

Na al die voorpret volgt de onvermijdelijke domper. De Swinge bij Dinge-revival is namelijk uitverkocht. Hartstikke uitverkocht. Paniek! Teleurstelling. Er wordt haastig gebeld en geregeld, maar zelfs de 25 extra kaarten die aangeboden worden zijn in tien seconden weg.
E. heeft wel een kaartje maar geen oppas!, hoor ik enthousiast. Ze kan niet gaan!
Fijn, denk ik. En iets over dood en brood. Nog maar acht kaartjes te gaan.
M. – die ook zou gaan – heeft het plots over de 29ste en iets op een andere locatie. Het is geen Swinge bij Dinge, eerder een afgewaterde versie ervan. Komt hetzelfde soort mensen, laat ik me vertellen. Ik vul het niet hardop in: kroegtijgers, herinneringverslaafden, klasgenootmoeders, indrinkmoeders en incidentele dansers. Al kun je die laatste drie gerust onder een noemer hangen.

Dat maar doen dan?, vraagt R. zich hardop af. Een mens moet wat. Het kriebelt en het jeukt en dat moet er dan snel uit. Het feit is dit. Een zestal ingedronken verbaal begaafde moeders van klasgenootjes die al dansend de wekelijkse stapavonden a la vroeger gaan inhalen.
Ik heb nu al te doen met de kroegtijger die daar flirterig met een dubbele tong een opmerking over gaat maken. Wees gewaarschuwd mijn vriend en zet je schrap voor een verbale aframmeling van heb ik jou daar.

 

 

Advertenties