Doei 2017, tot nooit meer…

door Marc

image

December, terugblikmaand. Een beetje gaap is het wel, dat terugblikken. Al die lijstjes van anderen waar je het traditioneel nooit mee eens bent. Alles wat je liever wilde vergeten dat prompt weer op je radar verschijnt; ik noem maar wat. Je voornemen om niet meer in het verleden te leven kan zo de kliko in. Wel aan de grijze kant, anders krijg je nog een boete ook.

Wie desondanks gek is op beknopt terugblikken is hier aan het goede adres. Er is genoeg gebeurd in 2017, dat vooropgesteld. Wie hebhetermaarover.nl volgt kan en mag meepraten. (Zo niet begin dan hier met lezen. Tip van het huis.)

Soit.

Ik stuur al enkele jaren geen nieuwjaarskaarten meer. Tegelijkertijd wil ik ook weer niet al te onbehouwen overkomen. Vandaar deze compensatieblogpost. Die schrijf ik trouwens elk jaar. Zie het maar als mijn ietwat onhandige (lees omslachtige) nieuwjaarsgroet.

Bij deze.

Laat ik beginnen met jou te bedanken voor het lezen en voor het medeleven. Het begrip. Het gekke is dat ik al terugblikkend niet weet of ik nou over hoogte- of over dieptepunten moet praten. Laat ik dat maar in het midden laten.

Laat ik ze maar gebeurtenissen en situaties noemen. En sommige gebeurtenissen en situaties onderga je, sla je op in je brein en accepteer je voor wat ze zijn. Ongeacht wat ze ooit waren. En dan ga je weer door, voor zover dat mogelijk is. Ik heb het geluk dat ik door kan. Mijn kop nu laten hangen zou veel te makkelijk zijn en oneerlijk. Tegen mezelf en de mensen die om mij geven. En oneerlijk naar jou als lezer. Want uit een hangende kop komt meestal niet veel goeds.

Ik hoop dat hebhetermaarover.nl jou in 2017 op de een of andere manier geinspireerd heeft. Of aan het denken heeft gezet. Of welke reactie dan ook. Dat je de blogposts – ook al waren ze in de kern niet altijd even hartverwarmend of opbeurend – met plezier hebt gelezen. De WordPressstatistieken vertellen mij in elk geval dat hebhetermaarover.nl in 2017 veel mensen heeft bereikt. Wat ik vooral hoop is dat je geraakt bent. Hoe en waar laat ik aan jou.

Misschien heb je al lezend ontdekt dat je niet alleen bent in je vreugde en ellende. Er is bovendien altijd iemand die het erger heeft of leuker. Ik heb dat ook ontdekt in 2017. Hoe gek het ook klinkt – deze tijden lopen immers niet bepaald over met garanties – maar ik kan me niet herinneren dat ik me ooit gelukkiger heb gevoeld. Ook dat heb ik ontdekt. Dat belooft wat voor 2018. Ik kan alleen maar hopen dat jij hetzelfde voelt.

Als ik in 2017 een ding heb geleerd is dat zoiets als je goed voelen en gelukkig zijn alleen uit jezelf kan komen. Je vindt het niet in spreuken en statements, niet in workshops of boeken, niet op tv of op internet. Niet op de oppeppende geeltjes naast je spiegel. Dat zijn open deuren, wandel je zo door naar binnen. Je moet die deur hebben die alleen jij open krijgt.

Voor mij geldt dat ik er ziek voor moest worden en mijn moeder moest verliezen. Al dat om in te zien wat ik waard ben, wat het leven waard is en wat de mensen waarvan ik houd waard zijn. Wie weet is dat de crux; dat ik eerst een tijdje onder water moest om lucht te kunnen waarderen voor wat het werkelijk is. Misschien was ik er anders nooit achter gekomen en dan was het ook goed geweest. Omdat ik dan niet zou weten dat wat ik nu weet dus ook bestaat.

Dan nog dit. Als je al een goed voornemen overweegt, overweeg dan dit. Wees aardig voor elkaar. Help elkaar. En wat er ook gebeurt, plaats niemand boven een ander.

Tot volgend jaar!

Zo, en nu even die Staatsloterij Oudejaarstrekking winnen.

Marc

 

Advertenties