De mandarijn

door Marc

img_7010

Hoe leg je uit dat je al maanden geen letter hebt geschreven? Als tekstschrijver of copywriter, geef het maar een naam. Dat ik geen zin meer had? Dat klopt. Dat de woorden verdwenen? Ook dat klopt. Of dat er iets in je hoofd groeide dat sterker was dan het taal/spraakdeel van je brein. Je eigen hongerige Alien. En ook dat klopte.

Het schrijven van deze blogpost kostte mij uiteindelijk meer dagen dan de maand december duurt. Ploeteren was het. Overigens is het goed om te weten dat ik tijdens die maand nagenoeg elke dag de hele dag thuis was. Oke, ik moest nog een weekje terug naar het ziekenhuis omdat een of andere klote-infectie roet in het eten gooide. Lang verhaal, kom ik op terug. Ik schreef elke dag aan dit bericht of dacht er op z’n minst over na. Het schrijven deed zeer. Ik heb kortom gezwoegd, verbeten en tegen beter weten in geprobeerd er het beste van te maken.

Uiteindelijk besloot ik om het te schrijven zoals ik het heb beleefd. Therapeutisch schrijven is nooit mooi en aan de zinvolheid ervan twijfel ik nog steeds, maar toch. Andere manieren werkten niet. Zoals ik het heb beleefd dus, van op verre afstand, zonder zelfspot of enige vorm van franje. Punt is dat de franje van mijn schrijven zich aan mij onttrokken heeft en ik als de dood ben dat het nooit meer zal terugkomen.

Daar is de paniek.
Gevolgd door de onrust.
De slapeloze nachten.
De spanning.

Inmiddels begrijp ik dat ik schrijvend over dit onderwerp niet mag stranden in details. Hoe graag ik het ook wil, alles uitleggen zit er niet in. Ik hoop op begrip.

Eerst een terugblik. Mijn vorige blogpost is van 9 september. Daarna werd het hier stil. Muisstil. Eigenlijk was het daarvoor ook al stil, ook al verschenen zo nu en dan wat blogposts die als je het mij vraagt geen naam mogen hebben. De vlakheid spat er vanaf.

Het schrijven werd een opgave, moeilijk en op het einde ondoenlijk. Het lukte niet meer. Zoals zoveel meer niet meer lukte want niets ging nog. Ik wilde niet meer en vroeg me vreemd genoeg geen seconde af waarom ik het niet meer wilde. Met ‘het’ bedoel ik alles wat ik als mens had, was en zijn wilde.

Hebhetermaarover.nl leek met stille trom uit mijn leven te verdwijnen. En uit dat van mijn lezers. Jij dus. Tegelijkertijd gebeurde er nog veel meer niet meer in mijn leven. Een voor een verdwenen alle emoties uit mij zonder dat ik het doorhad. Boosheid. Schaamte. Angst. Verdriet. Mijn inlevingsvermogen. Initiatieven. De relaties die ik had met de mensen waar ik van houd of om geef. Alles verdween. Ik veranderde langzaam maar zeker in een vlakke lijn.

R. heeft in die periode altijd geprobeerd om tot mij door te dringen. Burn out dacht ze. Depressie wellicht. Overwerkt? Zelfs Alzheimer werd mij verweten. Donder op dacht ik, met mij is helemaal niets aan de hand. Zo voelde ik het, zo was het gewoon. Terugblikkend raakte niets of niemand me nog. De mens in mij was weg. Mijn identiteit was uit me gezogen. Tot wanhoop van R. Alles wat ik was en alles waar zij van hield was weg.

Nu maanden later pas weet ik hoe intens het de mensen die het dichtst bij me staan geraakt heeft. Ze hebben het me verteld en we hebben erover gehuild. Nu pas weet ik met hoeveel verdriet en vragen zonder antwoorden ik hen heb laten zitten. Zonder dat ik er iets aan had kunnen doen. Maar dat wist niemand toen.

Dat zat namelijk zo.

Op donderdag 20 oktober reed ik van mijn werk naar huis. Het was druk zoals het altijd druk is op donderdagavond op de snelweg. Met een tollend hoofd arriveerde ik om half zeven thuis. Gedachten duwden elkaar uit de weg en toen ik sprak hoorde ik alleen maar zinnen en woorden die op geen enkele wijze bij elkaar hoorden.

De spraakverwarring zorgde voor paniek bij mijn kinderen. Ik kon er niets mee. Eerlijk gezegd waren mijn kinderen al een tijdje niet meer in mijn gedachten. Ze waren vooral op een vervelende manier aanwezig. Net als R. Mijn gezin zat mij in de weg. Al zag ik dat toen niet. Achteraf is dat de meest verschrikkelijke gedachte die je als vader kan hebben. Dat schuldgevoel draag ik voorlopig nog wel met me mee.

Toen R. die donderdag om 19.00 uur arriveerde belde ze direct 112. En niet lang daarna hoorde ik twee ambulancemedewerkers mij vragen stellen. Pas toen ik in ons bankstel zakte voelde ik de ondraagbare vermoeidheid in mijn lijf en gaf ik toe. “We nemen u nu mee naar het ziekenhuis”, hoorde ik uit de mond van een van de ambulancemedewerkers en ik klom willoos op de brancard. Buiten zag ik de buren. Ik dacht ze allemaal te zien. Met handen voor hun monden.

Die avond nog vond de MRI-scan een meningeoom zo groot als een mandarijn, omringd door een gigantische ring van vocht met – zo bleek tijdens de operatie – dwars erdoorheen een joekel van een bloedvat. Voor wie het niet weet, een meningeoom is een – doorgaans goedaardige – tumor op het hersenvlies die zoals in mijn geval hard tegen het linkerdeel van mijn brein drukte. Het hersendeel waar taal zit, waar emoties huizen en mijn persoonlijkheid leeft. Onlangs heb ik de voor en na-scans gezien. De platgedrukte hersenen, de inhammetjes aan de randen die weg waren. De symmetrie van mijn hersenen die er niet meer was. De loze ruimte die nu in mijn hoofd zit.

De opname deed mij niets. Ik zat in de molen van onderzoek, opname en verlof, wachtend op de dag van mijn operatie: het verwijderen van de meningeoom en het aanbrengen van een nieuw schedeldeel gemaakt door een 3D-printer. Het plastiek zoals mijn behandelend arts het noemt. Ik mocht er thuis op wachten. Letterlijk roerloos op de bank voor de tv, zielsalleen in de emotieloze wereld waarin ik als actief mens nauwelijks nog bestond.

Op maandag 14 november – zo was de planning – zou ik me melden op de afdeling Neurochirurgie. Dat werd vrijdag 11 november. De situatie thuis was niet meer te harden. Niet voor R. Niet voor de kinderen. Niet meer voor mij. Ik ben succesvol geopereerd op dinsdag 15 november. De operatie duurde 8,5 uur. Vooraf was er geen angst, want de emotie angst was er allang niet meer. Toen ik op Medium Care 4 mijn ogen opende, voelde ik hoe mijn brein volstroomde. In de verte zag ik mezelf. Ik lachte. Ik huilde. Ik schreeuwde. Ik voelde weer.

Advertenties