Die van nummer vijf

door Marc

Ik kom uit een dorp en woon in een stad. Ik ken de voor- en nadelen van beiden. Gisteren werd ik overvallen door een nadeel van het wonen in de stad. We kennen elkaar hier niet. Uit sociologisch opzicht is dat inderdaad een nadeel.

Veel van onze buren weten hoe wij heten enkel om de reden dat ze onze naam gelezen hebben op het geboortekaartje dat we onlangs bij hen in de bus hebben gestopt. Daarvoor waren wij ‘die van nummer 6’. Zoals wij het hebben over ‘die van nummer 12’.

Pogingen tot toenadering blijven in veel gevallen hangen op een gesprekje in de voordeur of naast de auto poetsende buurman. Er leven in de stad veel eigen werelden en daarin willen we vooral niet teveel mensen toelaten. Voor een ex-dorpeling heb ik me die eigenschap heel snel eigen gemaakt.

Gisteren reed opeens een ambulance door de straat. Hij stopte schuin tegenover ons huis. Geen sirene, alleen zwaailampen. Drie verplegers stapten uit en liepen op hun gemak binnen bij ‘die van nummer 5’.

Wij dachten dat daar een oud vrouwtje woonde die zich nooit buiten de deur liet zien. Daar zijn er veel van in de stad. Maar er lag geen oud vrouwtje op de brancard maar een man. Ik kan niet ontkennen dat ik me schaamde.